Manowar - Kings of Metal (1988)

Mijn favoriete Manowar plaat. Alles klopt als een bus op Kings of Metal. Het geluid is lekker, de nummers zijn goed en Eric Adams is bijwijlen weer erg spectaculair bezig. De gemiddelde metal fan zal er mischien niets aan vinden, en met name de huisvrouwen zullen een Pleasure Slave dan ook echt wel verfoeien maar het blijft lachen geblazen met de teksten en het overdreven Conan-gehalte hierin.

Het snelle Wheels Of Fire klinkt gewoon lekker, Kings Of Metal is heel catchy en lekker makkelijk mee te brullen, Heart Of Steel is zowaar een mooie semi-ballad en The Crown And The Ring laat Adams van zijn beste en meest epische, melodramatische kant horen. Verder zijn ook Hail and Kill, Blood Of The Kings en het aangehaalde over-the-top Pleasure Slave altijd wel plezierig voor te horen.

De enige minpunten zijn er voor mij in het matige Kingdom Come, het niemandalletje The Warrior's Prayer en de terugkeer van de bassolo. (deze keer echter wel zowaar verstopt in de vorm van een song/klassieke bewerking).

The Warrior's Prayer: geweldig!
"Grandfather, tell me a story!"

Deze plaat was in '88 mijn kennismaking met Manowar. Niet lang daarna zag en hoorde ik ze in Paradiso. Wat een bak herrie! Meteen begreep ik waarom Manowar in het Guinness Book of Records als luidste band vernoemd werd.

Flink over the top is het natuurlijk wel maar Manowar mag dat van mij.

Blood of the Kings is mijn favoriete nummer van deze plaat.

Mijn 200e stem!
Wat een strak album is dit.



Inderdaad erg over the top, maar dat maakt het júist zo super. En Pleasure Slave is hilarisch

4*

Helaas. Ik vrees dat ik misschien, zoals Sinner het zegt, een gemiddelde metalfan ben. Een beetje flauwigheid mag wat mij betreft prima, maar dan moet er muzikaal ook wat te genieten vallen. En het spijt me, maar dat gebeurt hier mijn inziens te weinig. De beoordeling 'wel grappig' durf ik hier wel aan te geven, maar niet meer. Het klinkt mij allemaal gewoon net te eenvoudig en cliche. De riff in "Wheels of Fire" bijvoorbeeld klinkt in mijn oren gewoon ongelofelijk inspiratieloos. Bovendien erger ik me ontzettend aan de overdrives (tenminste, zo heet een hoge uithaal toch?) van Eric Adams. Ik weet niet wat het is, maar het klinkt niet zuiver of krachtig genoeg in mijn oren. Het volgende kan aan mijn computer liggen omdat ik deze plaat via de pindakaasmethode in bezit heb, maar de productie klinkt niet bijzonder uitmuntend. Bovendien kunnen de songs me als songs niet boeien, behalve afsluiter "Blood of the Kings". Geloof me, een flauw imago mag wat mij betreft echt wel. Als er echter muzikaal weinig te genieten valt, dan houdt het gewoon een beetje snel op. 2* is op het moment het hoogste wat ik kan geven, maar dat kan lager worden.

Over smaak valt te twisten. Maar dat Adams niet zuiver of krachtig (of althans zijn uithalen) genoeg zou zingen daar moet ik wel even om gniffellen. Dat is dan nou wel net iets waar ie wel goed in is. Als dat bij hem al niet het geval is dan kan 90% van de metal scene wel oprotten, want een krachtigere stem vind je al moeilijk. (andere oude rukkers zoals Halford of Tate even buiten beschouwing gelaten).

Ok, daar heb je een punt. Ik bedoel meer dat het ietwat teveel als gegil klinkt, bijvoorbeeld als hij 'Spirit of the wheel' zingt. Wat betreft kan bijvoorbeeld Dickinson gewoon goed van die hoge uithalen zingen, die gewoon net niet te gillerig of over-the-top klinken. Dit klinkt me op de een of andere manier net té hysterisch.

misschien wil adams helemaal niet zuiver klinken, ik vind zijn geschreeuw erg aangenaam in nummers als , dark avenger

Oh okay. Dan begrijp ik wel wat je bedoelt. Dat is deels wel wat het voor mij zo leuk maakt, maar dat iemand anders er iets niet mee kan begrijp ik ergens wel. Voor mij zijn de over-the-top uithalen net zo leuk dus.

We don't attract wimps 'cause we're too loud....
ze vinden zichzelf heel wat manowar

Wheels of fire is de beste track, spijtig dat na het eerste nummer er geen zijn die deze evenaart -vindt ik-

Sting Of The Bumblebee is heel apart, en lekker!

Hmm, weet niet wat het is, maar nu ik het gewoon weer even opzet, kan ik er opeens de humor van inzien. Komende dagen nog even luisteren en dan waarschijnlijk in ieder geval 3*. Zo slecht is het inderdaad nog niet.

Erg tegenvallend album. Muzikaal gezien is het niet echt bijzonder en weinig nummers blijven echt hangen. Het gebruik van koren en keyboards hierop stoort mij nogal, het past helemaal niet bij metal (vind ik). Kings Of Metal en Blood Of The Kinds zijn nog wel redelijk goede nummers, maar ik kan niet meer geven dan 2,5*.

Het gebruik van koren en orgel vind ik schitterend. The Crown and The Ring vind ik het allerbeste liedje dat Manowar ooit uitgebracht heeft.

pleasure slave is zo'n fout nummer, Al dat gekreun maar zeker niet slecht.

De eerste keer dat 'k dit album hoorde vond 'k dat orgel gedoe in the crown and the ring ook niet echt ''metal'' klinken, maar bij manowar moet je er meer in groeien, vind ik.
Er zijn veel mensen die het 'janetten' vinden, omdat ze gewoon niet begrijpen dat ze 't voor 't lachen doen.
Door dit album heb 'k manowar leren kennen, en zie nu, 't staat in m'n top tien.
Voor de rest, hier staan veel klassiekers op en 't is zeker een aanrader.

Een zeer aardig Manowar album. Hail and Kill is m'n persoonlijke favoriet. Kings of Metal laat op hilarische wijze horen dat het hele bescheiden jongens zijn. Wheels of Fire is lekker snel voor Manowar begrippen en Blood of the King is lekker catchy, maar toch heavy. Alleen Kingdom Come vind ik niks. Pleasure Slave is briljant, zo fout!

Deze CD is misschien wel fout, maar niet verkeerd. The Crown And The Ring bijvoorbeeld is een origineel nummer en een hoogtepunt met zijn koren en geladen sfeer. Wheels Of Fire blaast lekker en veel andere bands zouden graag Heart Of Steel hebben geschreven. Kingdom Come en The Warrior's Prayer zijn volkomen overbodig, maar Hail And Kill doet het weer goed. Zodoende is dit een album dat mij nog niet is gaan vervelen.

kom toch terug op mijn eerdere stelling dat het afgelopen was na FTW

dit kent zijn hoogtepunten, crown and ring,heart of steel

lang nie gehoord maar ik vind het nu prachtig

3,5

Vooral Wheels Of Fire is een heerlijk nummer. Één van de beste Manowar cd's naar mijn mening.

manowar liefhebbers moeten dit eens bekijken

hysterica

ik noem het de vrouwelijke manowar, en ze zien er ook nog eens uitstekend uit!

en wat dit album betreft, wheels of fire is geinig nummer en maar ik heb het niet zo heel erg met manowar.

grapjas

man wat een berg cliche-ellende

en gewoon heel erg slecht

YouTube - Hysterica, Sweden Rock 2009, Halloween

ok, dat je dan als vrouw ook wat metal wilt maken, prima, maar dit is toch gewoon nadoen en niet meer dan dat?

we are the girls of heavy metal

eg waar ja?

weet iemand wie die mensen zijn die het refrein van kings of metal zingen je weet wel manowar kills.
het lijkt wel live

zootje metalheads, leden zelf, wat roadies gok ik zo

Kings Of Metal is mijn eerste kennismaking met deze in berenvel gehulde, op He-Man lijkende krijgers.
Het thrashy Wheels Of Fire hoorde ik bij Vara's Vuurwerk en zodoende kwam het begeleidende album Kings Of Metal in mijn bezit.

Kings Of Metal laat een prima gedoseerde mix horen uit de Manowarregisters. De thrashy uitbarsting aan het begin was iets nieuws voor de band. Het obligate, over hoe je andere bands van het podium speelt handelende, titelnummer heeft een belangrijke one-liner aan boord die over de hele wereld nog altijd met overtuiging geroepen wordt door adepten.

other bands play, Manowar kills!

DeMaio's verminking van Korsakovs Flight Of The Bumblebee kan op een glimlach mijnerzijds rekenen. De man heeft een uniek basgeluid en probeert er echt wat van te maken. Luid is het in elk geval al wel.

Wagner wordt geëerd in de semi-klassieke ballade The Crown And The Ring. Het bevat fantastische vocalen van Eric Adams. Hij heeft de hoofdrol hier.

De allerbeste nummers staan achteraan. Het moordlustige Hail And Kill heeft een ongekende drive. Een nekkenbreker van de bovenste plank.
Het afsluitende Blood Of The Kings opereert in diezelfde drive. Tekstueel wordt elk album en van elk album een nummer even aangehaald.

In de context van de tijd zou je kunnen zeggen dat Manowar zich na het glad klinkende Fighting The World moest revancheren ten opzichte van de door hen aanbeden heavy metal. De plaat klinkt ook een stuk ruwer. Bij vlagen is het lekker episch en bombastisch. De nummers over metal zijn tot een minimum beperkt. Het banale Pleasure Slave zou je daartoe ook kunnen rekenen, maar dat is oorspronkelijk een bonustrack. Muzikaal een behoorlijk sterke, moet ik zeggen maar de tekst brengt het echter wel een beetje om zeep.

Wie Manowar een warm hart toedraagt kan mijns insziens niet om Kings Of Metal heen.

Van Manowar na Sign of the Hammer heb ik vroeger (in the eighties) niets meer beluisterd. Tot nu toe, na enkele keren draaien van Kings of Metal, heb ik niet de indruk daarmee veel gemist te hebben. (Fighting the World lijkt aan de hand van de negatieve kritieken beter helemaal links te laten liggen.) Wat geluid betreft is er zeker wel een verbetering tegenover Sign of the Hammer. En de band lijkt ook weer strakker te spelen.

Maar het songmateriaal...

Het begint sterk met Wheels of Fire. Maar alleen daarin lijkt men de woorden van de titelsong hard te kunnen maken. Want ik ben wel eens benieuwd wat een bochtenwerk er nodig is om iets als Heart of Steel in de definitie van wat True Metal is te laten passen. Nu zie ik best wel de humor van al die grootspraak in, maar op deze manier wordt het toch eerder lachwekkend.

---

Ik draag in ieder geval hun drie eerste albums een warm hart toe, Edwynn. Met wat daarna komt heb ik wat meer moeite. Maar ik heb mijn hoop gesteld op The Triumph of Steel. Wat ik daar al van gehoord heb beviel me in mijn herinnering toch weer beter.

Die true metal dingen en onze fans zijn de beste gedichtjes zijn inderdaad tenenkrommend. Het is dan ook meer de nostalgie en het sentiment die me ervan laten genieten dan de rationaliteit. Ik kan er de vinger niet achter krijgen. Ik geef iedere tegenstander gelijk en toch vind ik het gaaf.

Muzikaal vind ik Kings Of Metal prima te verteren. Niet zo goed als het werk van voor Fighting The World, maar zeker genietbaar.

Triumph Of Steel vind ik veel beter, maar daar zijn de meningen ook zeer over verdeeld.

Ik ben hun oude werk ook weer aan het draaien. Dit album is beter dan Fighting the World en ook een stuk langer. Wheels of Fire is een uitstekend nummer. Het titelnummer vond ik vanwege de tekst vroeger maar een afknapper. Nu zie ik er enigszins de humor wel van in maar of dat nou de bedoeling ook is...de heren zullen het zelf wel serieus nemen. Heb ze vroeger inderdaad eens gezien dat na drie minuten de stoppen al doorsloegen. Natuurlijk kan je oordoppen meenemen naar zulke concerten.
Als Lemmy heel hard denkt te moeten spelen gaan die er ook in. Kings of Metal valt iets beter te verteren dan het titelnummer van het vorige album. De drie nummers die dan komen zijn wel goed, die bassolo is zelfs Joey zijn beste solo. Van de B-kant is Kingdome Come wel leuk, maar niet echt een True Metal klassieker.
Hail and Kill is dan weer wat interessanter. Vervolgens krijg je die onzin van The Warrior's Prayer en zo rond Blood of the Kings heb ik m'n portie ook wel weer gehad. Sign of the Hammer blijft m'n favoriete album van Manowar.

Uit het nummer Hail and Kill: 'May your sword stay wet like a young girl in her prime.'



Ach, Wheels of Fire, Hail and Kill en Blood of the Kings kan ik van dit album weerhouden voor een eigen verzamelaar. De rest raakt me totaal niet, maar ik heb wel gelachen met de teksten. Prima om een ochtendhumeur en/of houten kop te verdrijven.

Hier hetzelfde

Met terugwerkende kracht ag ik deze steeds meer waarderen, Crown end the ring, heart of steel, dikke en gedurfde pret man in metalland, een eigenzinnige band is het altijd geweest en alleen daarvoor al waardering

Maar de werkelijke metalnummers zijn gewoon dik in orde en het kinderachtige mbt muziek is zo goed al achterwege, tekstuele nog steeds lachen en dikke onzin maar dat mag de pret nie drukken