Crosby, Stills & Nash - After the Storm (1994)

Deze comeback was zeer welkom na het zwaar teleurstellende "Live It Up" (1990). Het is geen meesterwerk, maar "After The Storm" bevat goede songs en de harmoniezang is weer prachtig. Opvallende cover van het Beatles nummer 'In My Life'. Beste nummers zijn 'Only Waiting For You', 'After The Storm', 'Camera' en vooral 'Street To Lean On', een funky Crosby nummer. Goed. 4/5

Inderdaad een leuk album. Er zijn geen echte slechte nummers te bekennen en met bijvoorbeeld Till it Shines en It Wont Go Away zijn er nog erg goede nummers te vinden.

Als je mij nu vraagt om een prototype van een goede CS&N cd, dan zal ik ook After the storm noemen.

Ik denk zelfs zo'n beetje de beste na het debuut uit 1969.

De heren zijn prima op dreef; ze zijn bij stem, de nummers zijn goed, de afwisseling is in goede verhoudingen.
Met name Stephen Stills toon buitengewoon veel bezieling.

En als dat allemaal het geval is, dan kun je spreken van een topper in het genre.

Geen idee, waarom het hier overigens (voorlopig) eindigt, bij cd's van het trio. Misschien dachten ze wel dat ze op hun hoogtepunt moesten stoppen. Iedereen ging 'zijns weegs' en er ontstonden wel weer verbanden, als duo of als viertal.

Ik vind "CSN" en "Daylight Again" wel iets beter, maar dit is zeker een van CSN's beste albums. Belachelijk dat het hun minst succesvolle is (#98 in de albumcharts in de VS). 'Til It Shines' en 'Street To Lean On' zijn Crosby op z'n best, en ook de inbreng van Stills is weer erg goed (het catchy 'Only Waiting For You' en 'It Won't Go Away'). Nash schreef zijn beste nummers in jaren: 'These Empty Days' en vooral 'After The Storm' zijn prachtig. Eigenlijk is deze ook gewoon beter dan "Looking Forward", met Young.

"After The Storm" is trouwens ook een hele fijne herfstplaat.

Het eerste is waar. Het tweede ook. Elke CSNY plaat, in welke samenstelling ook, doet altijd wel wat herfsterig aan......................

Het debuut vind ik meer zomer

En ook deze is net binnengekomen, alle studioalbums heb ik inmiddels.. ook nog een paar soloalbums en alles is compleet

Nee, je bent nog helemaal niet compleet! Dat wil zeggen, ik las op teletekst, dat er een nieuwe Crosby, Stills & Nash cd komt met welliswaar enkele covers maar ook met nieuw werk!

Ook nieuw werk ja ? Bij mij was alleen het verhaal van de covers bekend. Hoe meer (goede) CSN albums, hoe beter!

Saai, saai en nog eens saai! In My Life is geen Blackbird, en dat wordt pijnlijk duidelijk. These Empty Days is het enige nummer dat de moeite waard is.

Kom Harm, probeer het nog eens een keer.

Ik heb al je CSN(Y) stukjes gelezen en dit commentaar past toch echt niet bij deze cd. Ik zie bij alle cd-besprekingen dat je vooral een voorkeur hebt voor alle trage en akoestische nummers van CSNY en dat je, als het even opvlamt, direkt afhaakt.

Als er dan is een cd komt waar de heren weer eens, zonder electronica en andere grappen, een beetje van leer gaan trekken roep je Saai, saai en nog eens saai. Ik lees uit al je recensies, qua songkeuze, dat je vooral kiest voor Crosby, Stills, Nash (&Young) als groep om gemakkelijk bij in slaap te sukkelen, maar die leeftijd heb je toch nog niet bereikt?

Saai (x3) roepen en dan kiezen voor These empty dayzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz als beste nummer van After the storm...........

1,5 ster is deze plaat onwaardig. Het is één van de beste cd's van de heren als trio.

Ben em nu aan het beluisteren en ik blijf bij mijn mening. Het kabbelt een beetje voort... het gaat gewoon nergens over, dat is mijn punt. Al moet ik zeggen dat ik Unequal Love even over het hoofd heb gezien.

Als ze dan eens uit de band springen en het 'even opvlamt' dan klinkt dat eerder pathetisch; het rockt gewoon niet, want ze hebben niks te zeggen.

Nu vind ik die synths ook niet geweldig, maar dat is tenminste iets wat je kunt haten. Vergelijk het met regen, als het af en toe een keer regent, dan baal je daarvan en denk je: "waarom regent het nou weer?". Maar als het nou het hele jaar 25 graden zou zijn, zonnig en een verfrissend briesje... dat is dan dodelijk saai, dat is geen weer, want dat wordt gekenmerkt door afwisseling. Dan snak je naar een regenbui. Zo is dat met dit album ook.

PS: Bad Boyz en Panama behoren tot de slechtste nummers die ik ooit heb gehoord.

Het is inmiddels wel duidelijk dat je niet zo'n Stills-liefhebber bent, om het even zacht uit te drukken. Ik begrijp je kritiek op zijn bijdragen op latere CSN(Y) albums wel.

Ik vind dat hij op alle CSN(Y) albums t/m "Daylight Again" de kwaliteit behoorlijk weet op te krikken. Vanaf "American Dream" wist hij nog zelden materiaal te leveren op het niveau van zijn eerdere werk. Toch vind ik dat er enkele prima songs tussen zitten, zoals 'Haven't We Lost Enough?' ("Live It Up"), 'Only Waiting For You' ("After The Storm") en 'No Tears Left' ("Looking Forward"). Het lijkt erop dat hij, net als Neil, zijn beste songs voor solowerk heeft bewaard. De beste Stills nummers van de laatste 20 jaar staan toch echt op "Stills Alone" (1991) en "Man Alive" (2005).

Crosby, Stills, Nash (& Young) doen veel, maar het kabbelt zelden voort.


Zijn de teksten niet scherp genoeg, de onderwerpen misschien?


Nee, dit rustige nummer van Nash kabbelt niet voort, maar dat geldt dan wel voor Only waiting for you, Till it shines en It won't go away?


Aha, ze zijn gewoon zielig, begrijp ik. Drie zielige oude heren die door jou worden afgerekend als ze wél en als ze níet uit de band springen (bij even opvlammen) en het 'rockt niet' betekent, in het geval van CS&N dat je definities voor rock niet helemaal juist zijn. Bovendien, als Stills zijn gitaar laat spreken kruip je het liefst onder je bed. Ze hebben niks te zeggen? In het land der blinden is éénoog al snel Koning, maar juist Crosby, Stills & Nash hebben met elk nummer over het algemeen altijd iets (politieks) te zeggen. Laat David Crosby je maar niet horen, anders komt hij nog 's nachts bij je spoken.


Synths komen nog nauwelijks voor op After the storm. Wel op Live it up, in grote getale. Oeps, die geef je twee sterren meer dan After the storm? Waren die synths daar toch nog handig.


Het maakt mij niet uit of het regent of de zon schijnt, bij het afspelen van After the storm. Ik denk dat je redeneringen een beetje blijk geven van een zonnesteek.


Tuurlijk. Schiet die oude Stills maar weer af, als hij een beetje herrie maakt met Bad boyz.

Het is gewoon een slecht album, dat alleen verstokte fans kan bekoren, niet voor niks zijn de heren CSN na dit album ontslagen bij Atlantic.

Stills heeft in zijn vroeger jaren op CSN(Y) albums wel wat leuke bijdragen geleverd, zoals Judy Blue Eyes, 4+20, Dark Star en Southern Cross (al had ie daarbij al hulp van anderen). Dat hij zijn beste nummers voor solo albums bewaart, net als Neil is niet helemaal waar. Stills Alone bevat wel wat aardige nummers, zoals Treetop Flyer, maar dat is eigenlijk een gerecyclede versie van Can't Catch Me/ Word Game. En over de sound ben ik al helemaal niet te spreken, teveel echo en reverb op zijn gitaar (en stem), klinkt alsof er heel veel aan is gedaan met een computer.

Over Man Alive zal ik het maar niet al te uitgebreid hebben, Driving Thunder is mogelijk nog slechter dan op American Dream en ze zouden het moeten verbieden dat hij ooit nog in het Spaans zingt.

Maar goed, terug naar dit album, ALS ze al een politieke boodschap hebben, dan is die maar lafjes. De nummers die ik wel kan waarderen, die van Nash hebben tenminste nog een beetje een pakkende melodie.

En ja, Live it Up is beter, mijn opmerking over synths snapten jullie niet helemaal. Synths kun je haten of ervan houden, maar zelfs in het eerste geval geeft het een album tenminste karakter, zoals dat bij Neil's Trans het geval was. Het is net zoals met de Thunderbirds, je zag de touwtjes zitten, maar dat gaf het zijn charme. Toen er een paar jaar geleden een film van werd gemaakt met 'echte' special effects was het resultaat was om te huilen. Daarbij waren de nummers, ongeacht de uitvoering en instrumentatie gewoon beter.

Stills heeft aan relevantie ingeboet en en Crosby was op dit album niet in zijn beste vorm, getuige ook zijn solo album van een jaar eerder en het resultaat is een saai, slaapverwekkend album zonder echt aansprekende nummers. Dat de vorm slecht was bewees hun optreden op Woodstock '94 nog maar eens.

Of wilde je nou écht beweren dat dit album in de buurt komt van het debuut, Deja Vu en CSN?

Die eerste opmerking heeft helemaal niets met de kwaliteit van dit album te maken: het contract was gewoon verlopen na 25 jaar.

Tweede opmerking is ook overbodig, omdat niemand hier zegt dat "ATS" vergelijkbaar is met die platen. Het is echter wel vergelijkbaar met de twee vorige albums van CSN(Y), en dan is dit naar mijn mening veel beter. Als je het latere werk van CSN(Y) niet kunt waarderen, vind ik het wel opmerkelijk dat je toch de moeite hebt genomen om alle latere CSN(Y) en solo-albums te beluisteren.

Ik ga wel deels mee met Harm wat betreft Stephen Stills.

It Won't Go Away vind ik Stills' sterkste nummer uit de periode 1994-2009. Sterker nog, de rest van zijn nummers vind ik ronduit waardeloos. Bad Boyz vind ik nog vrij aardig en bijvoorbeeld No Tears Left, maar verder blijft er niet veel over. Dit komt doordat Stephen Stills vocaal al sinds 1974 waardeloos is. In de studio kon dit gelukkig nog verborgen worden, maar live niet (zie bijvoorbeeld de CSNY reunie tour uit 1974 waar Stills zichzelf compleet voor aap zet). Zelfs op het geweldige Manassas uit 1972 klinkt Stills' stem al een stuk minder.

Na CSN uit 1977 heeft Stills nooit meer z'n topniveau gehaald. Illegal Stills en Daylight Again waren nog goed te doen en Stills Alone heeft weliswaar mooie nummers, maar vocaal is Stills daar een lachertje. Ook kunnen we niet spreken van een erg geinspireerd album, de helft is namelijk gecoverd. Sterker nog, hij ''covert'' zichzelf! En de gitaarsound is inderdaad lelijk, het klinkt niet akoestisch meer.

Man Alive is voor mij ook geen verbetering, hoe graag ik het ook zou willen. Ik vind die zelfs slechter dan Thoroughfare Gap (dat op zich best potentieel heeft, maar helemaal verkeerd is uitgewerkt). Man Alive klinkt me ook veel te modern en geknutseld. Alles is helemaal perfect gemixt etc. Als ik Feed the People hoor word ik spontaan misselijk. Dat Stills wel degelijk nog muziek kan maken wordt duidelijk met een nummer als Heart's Gate, dat een van z'n sterkste nummers had kunnen zijn. Z'n stem verpest het alleen. Het is gewoon geen zingen wat hij daar doet. Ik kan er echt niet naar luisteren. Tegenwoordig mogen we al blij zijn als Stills' stem klinkt zoals op Stills Alone. Stills zelf verschuilt zich graag achter slappe smoezen als ouderdom, belasting door een vorig optreden en stress van zijn ziekte. De rest van de wereld weet echter wel beter...

Zo zijn er nog wel wat dingen: ingestudeerde grapjes (zie Treetop Flyer, het is gewoon zielig als je na 18 jaar nog steeds hetzelfde grapje maakt), zijn belachelijke vertolking van het volkslied, elke keer maar weer For What It's Worth en Love The One You're With moeten spelen. En over zijn samenwerking met hiphop-groep (!!) Public Enemy zal ik het maar helemaal niet hebben.

Nu lijkt het alsof ik een Stills hater ben, maar integendeel. In de periode 1969-1975 is Stills mijn favoriet van CSN. Hij was ooit een van de beste zangers ter wereld. Daarom vind ik het zo jammer dat hij is uitgegroeid tot een karikatuur van zichzelf. Het siert hem wel dat hij nog steeds altijd energiek op het podium staat, veel tourt en de hoge noten niet schuwt (ook al loopt dit vrijwel altijd verkeerd af). Maar wat koop je ervoor?

Terugkerend op dit album: het is toch logisch dat het contract van CSN niet verlengd werd? Na American Dream werd er niet goed meer verkocht, simpel zat. Stills heeft het ooit goed omschreven: ''we waren te oud om cool te zijn, te jong om legendes te zijn.''

Het debuut, Deja Vu en CSN zijn beter, geheel akkoord. Maar ik vind deze minstens net zo goed als Daylight Again. En zeker weten beter dan Allies, American Dream, Live it Up, Looking Forward en Deja Vu Live. After the Storm is geen topalbum, en niemand presteert op zijn top, maar ik vind hier toch veel nummers waarvan ik erg kan genieten: Find A Dream, Camera, Unequal Love en It Won't Go Away. In My Life vind ik trouwens wel erg leuk, ook al zingen Crosby en Stills niet goed. Ik ben het wel met je eens dat Panama een hele grote misser is, maar dat is dan ook de enige op dit verder smetteloze album.

Ik vind dat je gelijk hebt Stijn: het ging rond 1974 mis met de zang van Stills (ik hoor geen verslechtering op "Manassas", maar dat verschilt blijkbaar per mening). Daarna werd het inderdaad steeds minder. Toch vergelijk ik het (alleen wat zang betreft) een beetje met Dylan: van zijn stem is ook niet veel meer over, maar het past gewoon bij de muziek op bijv. "Time Out Of Mind" en "Love And Theft".

Bij Stills is dat wel een beetje anders. Op zijn solo-albums "Stills Alone" en "Man Alive" vind ik die mindere stem erg goed bij de muziek passen. In combinatie met Crosby en Nash klinkt het echter heel wat minder (zie bijv. 'Wooden Ships' op "Deja Vu Live").

Ik ben misschien in de minderheid, maar ik denk dat Stills nog lang niet afgeschreven mag worden: "Man Alive" smaakt naar meer solowerk, hopelijk op het niveau van nummers als 'Round The Bend' en 'Spanish Suite' (ook al was dat nummer al vele jaren eerder opgenomen). Maar laat de samenzang maar aan C-N over.

Maar je spreekt jezelf wel een beetje tegen met je opmerking over "Stills Alone": eerder schreef je dat zijn stem daarop wel meeviel...

Op "After The Storm" vind ik eigenlijk elk nummer goed (ja, ook "Panama", sorry...), met uitzondering van 'Bad Boyz', maar ook die is zeker niet slecht. Ik vond het ooit ook een vrij saai album waarop bijna geen enkel nummer bleef hangen. Na een flink aantal luisterbeurten ontdek je steeds meer parels op het beste CSN(Y)-album sinds "Daylight Again".

Z'n stem op Stills Alone valt op zich ook wel mee, maar als ik het ga vergelijken met de stem die hij eens had dan is het wel lachwekkend. Zo bedoelde ik het zeg maar. Ik heb verder ook niks tegen Stills Alone, maar het is duidelijk een vermindering t.o.v. eerder werk vind ik.

In dat geval heb je natuurlijk wel gelijk; hij had vroeger een dijk van een stem. Beetje jammer ook dat hij er uitgerekend een opname uit die tijd ('Singin' Call'; demo uit 1970) op moest zetten. Op die manier maakt hij het verschil zelf opvallend.

Ik zat op Youtube eens te kijken en Stills' stem lijkt aanzienlijk te zijn verbeterd. Te horen op opnames van eind 2008, bijvoorbeeld die van 3 oktober in Milaan. Hij schijnt nu een gehoorapparaat te hebben, waardoor hij zichzelf beter kan horen. Hij is nog steeds geen nachtegaal, maar dit is in ieder geval al een stuk beter. Ik twijfel er alleen aan of het daar aan ligt, er zitten ook nummers bij die nog steeds niet best klinken. Misschien had hij alleen een goede periode, de tijd zal het leren.

Ik zal Stephen Stills vragen of ik zijn gehoorapparaat ook eens mag lenen, want misschien ligt het wel aan mij. Naar aanleiding van jullie bevindingen even naar hem geluisterd.

Wat jullie ontdekken, is volgens mij dat de stem van Stills 'rijper' wordt met het klimmen der jaren. Je kunt moeilijk stellen, dat hij al 32 jaar doof is (na CSN). Het is een kwestie van niets aan te doen, de één heeft er minder last van (Mccartney, Buckingham, Henley,) anderen (bijvoorbeeld ook Van Morrison) zijn jong en oud haast niet meer met elkaar te vergelijken.

Het lijkt mij sterk of het te maken heeft met doofheid. Bryan Ferry klinkt mij vanaf Frantic (2001) opmerkelijk hees. Ouderdom, ik noem het uit eerbied maar rijper.

Fraaier wordt het er meestal niet van, ik ben al blij met een redelijke status quo (Neil Young, David Crosby) waarbij de stem in ieder geval vooral herkenbaar blijft.

Aangezien de stem van Stills meestal ook lead zingt bij niet al te vrolijke nummers, valt het misschien op. Toch vind ik Man alive nog steeds met een duidelijke Stills zang gezongen, ook in vergelijking met Manassas.

Tja, ik heb ook m'n twijfels.. Neil Young vind ik nog steeds prima klinken. Crosby & Nash ook, al begint het nu wel duidelijk te worden dat de harmonieen niet meer zo zijn als vroeger. Ik vind Crosby's stem niet zo geschikt meer voor de harmonie. Ook is de stem van Nash ontiegelijk veranderd. Leg Simple Man maar eens naast Puppeteer.

Twee fraaie nummers ook. Maar is het erg, in het geval van Nash of eigenlijk: is het storend?

Nee dat niet, hij heeft nog steeds een erg goede stem.

Viel niet bij mij in de smaak. Ze hebben nog steeds goeie stemmen maar de liedjes vond ik niet heel goed. Vooral dat tangonummer, ik geloof dat het Panama was, vond ik erg slecht. Een miskoop. jammer, had er meer van verwacht.

Ik las gisteren een interessant interview met Graham Nash over de gang van zaken rond After the Storm. Atlantic deed helemaal niks aan promotie en toonde helemaal geen belangstelling voor CSN. Dat verklaart toch voor een deel waarom deze zo matig ontvangen is.

Nash beweert dat CSN om deze reden weggegaan is bij Atlantic. Dat weet ik niet... ik denk eigenlijk niet dat Atlantic het contract wilde verlengen.

Verbazingwekkend was de eerlijkheid waarmee Nash sprak. Zo beweerde hij dat hij degene was die Crosby er toe aan moet zetten om weer samen met Stephen Stills samen te werken na een Crosby & Nash periode. Het is niet Crosby's ''favourite thing'', dat heb ik nooit geweten. Erg interessant was ook om te lezen hoe hij tegen Crosby & Nash en CSN aankeek.

Voor het hele interview: Talk Talk: Graham Nash - billdeyoung.com

Wat een raar verhaal over het nooit verschenen album Human Highway.

Leuk artikel. Ik moet nog eens op zoek naar de Another stoney evening cd.

Ja, dat er heel veel oudere artiesten zijn die in de loop van de tijd aan de kant worden gezet door hun platenmaatschappij of niet meer worden ondersteund, is echt een blamage en ook een belediging voor de artiest, die in zijn beste jaren vaak miljoenen voor de platenmaatschappij heeft binnengebracht.

After the storm had prima kunnen worden gepromoot, er is natuurlijk niets mis mee. En Atlantic had er zelfs gewoon wat mee kunnen verdienen.

Ook hier is grof graaien eerder standaard dan uitzondering.

Ben vandaag weggestuurd voor Demos (door de betere platenzaak te A.): komt pas volgende week uit. Ik ben maar niet in discussie gegaan.

Vandaag weer eens in de koptelefoon gehad, tezamen met Liove it Up, maar er was weer geen doorkomen aan. Sorry heren, mijn 1,5 blijft staan. Het album nodigt gewoon niet uit om de nummers beter te leren kennen. Dan liever de Kitch van Live it Up.

Gisteren voor het eerst kennisgemaakt met After The Storm, en ook met Live It Up.
Eerste indruk: van het latere werk vanaf 1980 geef ik toch meer de voorkeur aan Daylight Again, American Dream en Looking Forward. Zijn over het algemeen gevarieerder en muzikaal interessanter dan deze twee tussenschijfjes.