menu

John Lennon - Mind Games (1973)

mijn stem
3,59 (172)
172 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Apple

  1. Mind Games (4:13)
  2. Tight A$ (3:35)
  3. Aisumasen (I'm Sorry) (4:41)
  4. One Day (At a Time) (3:27)
  5. Bring on the Lucie (Freda Peeple) (4:11)
  6. Nutopian International Anthem (0:03)
  7. Intuition (3:05)
  8. Out the Blue (3:22)
  9. Only People (3:21)
  10. I Know (I Know) (3:56)
  11. You Are Here (4:06)
  12. Meat City (2:48)
  13. Aisumasen (I'm Sorry) [Home Version] * (3:36)
  14. Bring on the Lucie [Freda Peeple) (Home Version] * (1:02)
  15. Meat City [Home Version] * (2:37)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 40:48 (48:03)
zoeken in:
avatar van devel-hunt
5,0
Yoko is misschien niet lijfelijk aanwezig op Mind games maar aan de horizon waakt ze over hem, terwijl Lennon in deze periode een nieuwe vriendin had.
Yoko had Lennon letterlijk de deur uit gegooid, terwijl hij smeekte om weer terug te komen, daar stond hij dan aan de deur van de Dakota building in New york.
Tekstueel gaat het ook vaak over Yoko. Aisumasen, I know en out of the blue gaan zondermeer over Yoko.
Hij aanbad haar waarschijnlijk daar was geen kruid tegen gewassen.

5,0
devel-hunt schreef:
Yoko is misschien niet lijfelijk aanwezig op Mind games maar aan de horizon waakt ze over hem, terwijl Lennon in deze periode een nieuwe vriendin had.
Yoko had Lennon letterlijk de deur uit gegooid, terwijl hij smeekte om weer terug te komen, daar stond hij dan aan de deur van de Dakota building in New york..
Klopt niet met wat je daar beweert. Hij is idd een tijdje weg geweest uit NY, maar in '75 pas weer bij Yoko ingetrokken. Na Walls & Bridges en de opnames van Rock 'N Roll

avatar van rudiger
rkdev schreef:
Eerste indruk is erg goed. Het titelnummer is natuurlijk een supernummer. En ik ben ook blij dat Yoko niet aanwezig is. Ik begin met een 3,5*

Out the Blue doet me overigens erg denken aan Sexy Sadie.


Hierna moet je Wall And Bridges beluisteren die is ook van dit niveau.

5,0
devel-hunt schreef:

Tekstueel gaat het ook vaak over Yoko. Aisumasen, I know en out of the blue gaan zondermeer over Yoko.
Dat is natuurlijk wel waar. Hun huwelijk lag ten tijde van de voorbereidingen en sessies van dit album flink op zijn gat. Lennon zat in een enorme dip en is toen samen met miss Pang naar L.A. vertrokken, waar hij zich 18 maanden flink heeft uit kunnen leven in de vorm van drank, drugs en rock&roll. Het zogenoemde "Lost Weekend" Samen met drinkebroers Harry Nilsson en Keith Moon heeft hij het er flink van genomen. Maar na het stappen komt meestal de "kater" en verlangde hij toch weer terug naar zijn appartementje in NY, samen met Yoko. Overigens is hij tijdens dat Lost Weekend nog best productief geweest.
Als je de teksten van Mind Games en Walls & Bridges na elkaar beluistert kun je, met enig gevoel van empathie begrijpen wat voor proces heeft doorstaan.
Tenslotte: Al zijn solowerk gaat tekstueel bijna altijd over zijn liefde voor Yoko en waar niet, maakten zij samen muziek

avatar van rudiger
Kort samengevat Ad .
Zonder Yoko hadden de solo albums van Lennon er heel anders uitgezien .
De inspiratie haalde hij toch bij haar vandaan .

5,0
Dat zou zo maar kunnen. Maar hoe zouden The Beatles zonder Lennon (en McCartney) er hebben uitgezien? Dat zijn stellingen, waar je natuurlijk niks mee kunt.

avatar van devel-hunt
5,0
Ad Brouwers schreef:
(quote)
Klopt niet met wat je daar beweert. Hij is idd een tijdje weg geweest uit NY, maar in '75 pas weer bij Yoko ingetrokken. Na Walls & Bridges en de opnames van Rock 'N Roll

Hij ging zijn lost weekend van 15 maanden in. Hij is inderdaad een tijd weg geweest uit New york, maar ik bedoel het ook beeldsprakelijk. Hij werd er gewoon uitgezet en is daarna 15 maanden de beest gaan uit gaan hangen in L.A. De Lennon uit de periode van voor de doorbraak van The Beatles werd weer zichtbaar. Zuipen, vechten, drugs maar boven alles goede muziek.

avatar van rkdev
4,5
Na deze plaat intensief gedraaid te hebben de afgelopen dagen, doe ik er een heel punt bij. Dit is een topalbum!

Er staat geen enkel slecht nummer op, en er zijn vele uitschieters te noemen. Zoals daar zijn: Mind Games, Tight A$ (beetje Bob Dylan achtig vind ik), Bring on the Lucie, Out the Blue en I Know (met een 'I've got a Feeling' begin).

avatar van lennon
4,0
rudiger schreef:
Zonder Yoko hadden de solo albums van Lennon er heel anders uitgezien .
De inspiratie haalde hij toch bij haar vandaan .


Ik zeg dan ook altijd dat dat het enige positieve van Yoko is, de inspiratie die hij daar uit haalde om van die waanzinnig mooie nummers te schrijven

avatar van Ducoz
4,0
Waar gaat Free Tha People nou precies over? Want de lyricszjn negatief over een voor mij onbekend gebied, toch niet de US goverment, of tochwel..

avatar van rkdev
4,5
Ducoz schreef:
Waar gaat Free Tha People nou precies over? Want de lyricszjn negatief over een voor mij onbekend gebied, toch niet de US goverment, of tochwel..
Zie: Bring on the Lucie (Freeda Peeple) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

avatar van Ducoz
4,0


Aah toch, hij gaat er deze keer wel hard in! Des al niet te min mijn fav. Lennon nummer!

avatar van James Douglas
Tight A$ doet mij ergens in de verte denken aan I Saw Her Standing There, de link met Bob Dylan hoor ik niet direct. Ondanks dat hij in vergelijking met zijn drie andere volwaardige studioalbums misschien een beetje schraal aandoet vallen er toch een paar klappertjes te noteren. Met name als John wat gas terugneemt zoals in de berustende titeltrack, Out the Blue en I Know (I Know). Is laatst genoemde nu gericht aan Yoko of toch aan Paul Mccartney?

avatar van devel-hunt
5,0
James Douglas schreef:
Tight A$ doet mij ergens in de verte denken aan I Saw Her Standing There, de link met Bob Dylan hoor ik niet direct. Ondanks dat hij in vergelijking met zijn drie andere volwaardige studioalbums misschien een beetje schraal aandoet vallen er toch een paar klappertjes te noteren. Met name als John wat gas terugneemt zoals in de berustende titeltrack, Out the Blue en I Know (I Know). Is laatst genoemde nu gericht aan Yoko of toch aan Paul Mccartney?
Ik durf met een gerust hart mijn handen in een vuurzee te duwen als ik zeg dat ik zeker weet dat het in I know over miss Ono gaat. John ging weer eens op zijn knieën voor deze onbegrepen inspiratiebron.

avatar van rudiger
Geweldig album van John . van de 3 bonusnummers vind ik alleen de prachtige akkoestische versie van Aisumasen een aanvulling .

Stinky Winky
Toch wel erg bijzonder dat twee 'mensen' Nutopian International Anthem als favoriete track hebben aangewezen.

avatar van Ducoz
4,0
Ja dat is inderdaad apart.

Dit is toch wel een hele goede "hippie" plaat, qua sound en qua teksten, het overgrote deel dan

avatar van Ducoz
4,0
Deze loop ik van de week eens door, onder gewaardeerde plaat als je het mij vraagt!

5,0
Nou, ondergewaard, zou ik niet zeggen, maar wel onbegrepen als de levensperiode, waarin John zat. Ik bedoel daarmee, dat heel erg veel wat John schreef redelijk autobiografisch was. En ja, er staan steengoeie nummers op zoals o.a. Meat City, Tight AS (rockt heerlijk!) en Aisumasen en Out Of The Blue. En rest gewoon héél erg goed!

5,0
Er staat, trouwens, nog een hele mooie animatiefilm op You Tube, als je Mind Games intoest. Prachtige tekst!

avatar van Ducoz
4,0
John Lennon – Mind Games

Het vierde studio album van Lennon, eindelijk kan ik er over schrijven na de eerste 3 gehad te hebben. Het begin van zijn 18 maanden durende scheiding van Yoko, wat voor fraaie muziek heeft gezorgd. Het wel bekende “verloren weekend”.

Mind Games: Een ouwertje, geschreven tijdens de Let it Be sessies van de Beatles, zo kwam Mind Games tot stand. Een echte hippie song, als je het mij vraagt. Zoals George dat al eerder deed met “Give Me Love(Give Me Peace)”, pushing the barriers, peace on earth.
Liefde is het antwoord op alles, Liefde lost alles op, je moet het alleen eventjes laten groeien.
I want you to make love, not war. Een wel bekende zin die door Lennon weer eens word aan gedikt, ik vind het fantastisch. Heerlijk relaxte song.

Tight A$: Ouderwetse rock n' roll, met een pakkende tekst. Niet echt duidelijk, politiek? Misschien. Ik zou deze song in het verlengde kunnen zien van “Woman is the..” Door de zin, Just as tight a$ you can shake it girl. Het gaat over drugs, Just as tight a$ a dope fiend's fix my friend.
De oude Beatle dagen? Tight a$ you can boogie, Tight A$ got it laid.
Ik weet het niet, wel weet ik dat ik dit een lekkere Lennon rocker vind, en zeker niet vervelend vind om te luisteren/

Aisumasen(Im Sorry): John, emotioneel, breekbaar en zo ziel bloot leggend. Zijn kijk op de split met Yoko, zijn gevoelens, zijn idee. Hoe is het fout gelopen? Aisumasen Aisumasen Yoko.
Het spijt me, Yoko, in het Japans. Zou ze terug komen? Het doet pijn, John in liefdes verdriet.
Mooie, zwevende, doch slepende melodie. Hogere krachten, het boven natuurlijke. Mooi nummer

One day(at a Time): Weer John emotioneel en breekbaar. Dit maal ondersteund door een koortje, wat een leuk effect geeft. De song heeft iets ondeugends. Zoals echte liefde, ondeugend. Alles voor elkaar zijn. Jij bent mijn zwakte en mijn sterkte. John stelt alles tegen over elkaar aan elkaar gelijk, wat goed uitpakt. Hij lijkt zijn verdriet even te zijn vergeten en aan de mooie dingen van de liefde te denken.

Bring on the Lucy(Freeda People): Now we're talking! Mijn favoriet van de plaat, John op politiek gebied, erg sterkt, geen twijfelaar. Gaat in tegen het schieten van onschuldige mensen in Vietnam, wat doen we daar überhaupt? Het maakt ons niet uit, wie je bent, wat je wil of wat je achtergrond is. Bij ons ben je gelijk en word je als een gelijke behandeld. De politiek handeld, doet maar, zonder naar het volk te luisteren. Ze maken al onze beslissingen, waar we totaal niet achterstaan. Het is zelfs zo slecht dat “the goverment” zelfs word vergeleken met satan.
Een zoete, galmende melodie. Bijna tropisch, een parel om naar te luisteren. Toch zo'n zwarte tekst, zo treffend.

Nutopian International Anthem: Een paar seconde stilte, John introduceerde Nutopia voor het eerst op 1 april 1973. Nutopia, geen land, een verplichtingen, geen paspoorten(refereert aan de immigratie naar de USA), gewoon alleen mensen. Een witte vlag als kenmerk, een volkslied zonder inhoud, zonder geluid en zonder vorm. Zo'n idee kan een paar seconde stilte bevatten.

Intuition: Een wat funky nummer. John die uitlegt hoe dat nou werkt, in zijn leven.
Zijn intenties zijn goed, hij gebruikt zijn intuïtie. Snapt niet dat andere mensen niet zo denken en zo in het leven staan, hij maakt iedere dag beter en beter. Er is niet mis met me, al zou je dat misschien denken. Zo sta ik in het leven, en zo ben ik. Ik volg mijn hart, ik volg mijn intuïtie.

Out of the Blue: Weer John naakt, breekbaar, ziel bloot leggend. Zijn ontmoeting met Yoko, van uit het niets. Zo iets moois, echte liefde, niets beters, het moest zo zijn, wij zijn er voor elkaar, het kan gewoon niet anders. Pure liefdes verklaringen, Yoko, ik houd zielsveel van je.
Ik heb lang genoeg overleefd, om nu te mogen genieten, lang genoeg om jou tot mijn vrouw te mogen maken. Prachtig, echte pure liefde.

Only People: Politiek, dat voorop. Had op een Beatles album kunnen staan, qua song en melodie. Alleen mensen kunnen voor een perfecte wereld zorgen, zolang zij maar opstaan en durven te spreken. Die ene individu die op staat en de boel aan het rollen brengt, gewoon een normale man of vrouw, we kunnen het allemaal.
Dalijk is het te laat en leven we in een door de regering gecontroleerde samenleving, kunnen we nergens meer gaan en staan zonder geregistreerd meer te worden, we don't want to live in a Big brother scene!

I Know(I Know): Ook een favoriet van mij, een levensbeschouwende John.
Hij weet wat er om hem heen gebeurd, en waar het vandaan komt en wat het betekend.
Hij weet wat het met de mensen doet, en hoe hij kan over komen. Ook kan dit weer over de split met Yoko gaan, hij weet wat hij heeft gedaan en hij weet hoe ze zich voelt.
Vandaag houd hij meer van haar dan gisteren, maar daar had hij eerder over moeten na denken, nu is het te laat. Hij weet wat hem overkomt, en ziet wat er gebeurd en hoe het dreigt af te lopen.
Maar toch word het beter, de liefde groeit, steeds meer, al was het eerst gezakt.
Huil alsjeblieft niet meer, ik ben er, ik hou van je, en van niemand anders.

Ook las ik ergens anders dat dit een ode aan Paul McCartney is.
Het eerste gedeelte beschrijft dan dat hij door de jaren er achter komt wie zijn echte vrienden zijn(to
tell the trees from the wood). Over het “How Do You Sleep?!” gebeuren, I know what's coming downAnd I know where it's coming from,And I know and I'm sorry (yes I am),But I never could speak my mind.
Hij mis interpreteerde Pauls handelingen en dingen die hij zei, met And I know just how you feel, And I know now what I have done, And I know and I'm guilty (yes I am), But I never could read your mind.
Het missen van de Beatles in het volgende stuk, het inleven in Paul.

Just sayin'.

You Are Here: Een liefdes betuiging aan Yoko, het westen en oosten komen samen, afstanden maken niet uit. Echte liefde doorgrond dat. Waar je ook bent, je bent in mijn hart.
Dromerig, zomers, rustgevend. Prima in de tijdsgeest.

Meat City: Een rocker, klinkt als een achterste voren afgespeelde master.
Hoe moeilijk is geweest, om weer op te bouwen, USA binnen te komen en er te mogen blijven.
Het rockt lekker.

Zo is dit en vrij zonnig, zomers album. Past prima in de tijdsgeest van 1960/70 en laat een vrij spirituele, al dan niet gewijd aan goden, gestemde Lennon zien. Durft te experimenteren met exotische geluiden, durft zelfs onderuit te gaan zitten, en het bijna als een droom klinkende “You Are Here” te maken. Helemaal geen slecht album, prima album zelfs. Maar niet zo sterk als zijn voorgangers, het is wat liever, wat zoeter. John heeft de liefde her ontdekt.

Dat is dan nummer 4, ook deze vond ik lastig om over te schrijven, ik hoop de plaat geen te kort te hebben gedaan!

avatar van devel-hunt
5,0
Er weer een hele mooie recensie van Ducoz.
Je schrijft dat Mind games wat liever en zoeter is als zijn drie voorgangers. Persoonlijk vind ik Imagine zoeter als Mind games. Lennon zelf noemde Mind games 'Imagine met ballen'. Ik vind de productie van Mind games sober en weinig gepolijst, in tegenstelling tot Imagine.

I know ( I Know ) gaat denk ik niet over McCartney maar alweer over Yoko waar hij toen een huwelijkscrisis mee doormaakte. Hij ging op zijn knieën en nam alle schuld op zich waarna hij 18 maanden ( lost weekend ) de beest uit ging hangen.

Stijn_Slayer
Ik ben het hier eens met devel-hunt. Mind Games is toch wat feller en misschien kun je ook wel stellen dat Lennon hier 'bozer' was.

avatar van Ducoz
4,0
Dat is zo, maar exotischer dan Imagine, zoetere klanken met een felle inhoud. Imagine is meer "westers".

avatar van devel-hunt
5,0
Stijn_Slayer schreef:
Ik ben het hier eens met devel-hunt. Mind Games is toch wat feller en misschien kun je ook wel stellen dat Lennon hier 'bozer' was.
Hoewel Lennon op Imagine ook pissed off was. How do you sleep ( Paul ), Give me some truth ( Nixon ) I don't wanne be a soldier ( vietnam ) en op Crippled inside ( Paul ) heeft hij toch muzikale woedeaanvallen. Wel is het zo dat de nummers worden afgewisseld met nummers die bijna teder zijn. En de productie van Imagine is veel gepolijster. Op Mind Games lijkt hij niet zo zeer woedend en boos maar eerder depressief, eenzaam en terneergeslagen. Die gemoedstoestand wordt goed in de hoes uitgedrukt. Het is zijn eerste solo plaat waar hij enkel en alleen verantwoordelijk is voor de productie. Voorheen was het altijd produced by John & Yoko with Phil Spector.

avatar van IllumSphere
4,0
Persoonlijk vind ik deze beter dan Imagine. Op Imagine staan er aardige en soms hele goede nummers (onder andere het titelnummer zelf), maar op deze plaat klinkt alles heel consistent. Geen uitschieters, geen nummers die het album neerhalen, maar gewoon een goed consistent geheel. Bij Imagine is het net alsof John Lennon denkt aan en droomt over de toekomst, hier is het net alsof hij even terugkijkt naar zijn leven. Zoals devel-hunt zei klinkt het wat depressief en lijkt het alsof Lennon even teneergeslaagd is. De hoes is visueel depressief en de titel van het album (Mind Games, bij een depressie is het ook alsof de 'mind' spelletjes speelt) is vaak ook een verwijzing naar een mentale toestand.

Ookal zei ik dat ik dit album beter vind dan Imagine (die ik een vier gaf), een hoger cijfer krijgt het niet. Zo goed is die niet om een 4,5 te krijgen. Lager beoordeel ik hem ook niet, anders klopt mijn eerste zin niet. Daarom geef ik hem identiek hetzelfde cijfer zoals Imagine, een vier dus.

avatar van musiquenonstop
3,5
IllumSphere schreef:
Persoonlijk vind ik deze beter dan Imagine.



Helemaal mee eens. Op deze staat ook mijn favoriete Lennon song, de titeltrack.
Out The Blue is niet zo'n bijster lied qua structuur maar zo meeslepend dat het weer van ongekende hoogte is.

Verder vind ik het gewoon een sprankelendere sound dan Imagine die weer iets aan de doffe kant zit.

5,0
Als je de docu Lennonyc. hebt gezien vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Daarin kun je precies zien zien in wat voor emotionele situatie hij tijdens de opnames plaatsvonden verkeerde en ook de tijdspanne van de opnames.
Mind Games beter of minder goed dan Imagine? Ik vind dat je deze albums moeilijk met elkaar kunt vergelijken. Ze zijn zó verschillend. (bij mij hebben ze beiden 5 sterren)

avatar van devel-hunt
5,0
Ad Brouwers schreef:

Mind Games beter of minder goed dan Imagine? Ik vind dat je deze albums moeilijk met elkaar kunt vergelijken. Ze zijn zó verschillend. (bij mij hebben ze beiden 5 sterren)

Terwijl Lennon zelf, in een interview ter promo voor Mind Games, Imagine mét ballen noemde.
Maar de platen zijn verschillend. Terwijl Imagine vol euforie zit, mooie toekomstbeelden, afrekent met zijn verleden, vol zelfvertrouwen en hoop voor de toekomst, heeft Mind games de blues. Onzekerheid, geen houvast, nederigheid en desillusie.

5,0
Jouw conclusie is m.i. juist. Zo denk ik er ook over, devel.

avatar van Wickerman
3,5
Plaat van de vorige zomer. Zwoel, met die heerlijke stem van Lennon. Lekker glad. Hmm, heerlijk.

avatar van protemaziclon
4,5
Eind jaren 70 kreeg ik dit album. Ik was 7 jaar oud en wilde een album van John Lennon op cassette want op mijn eigen kamer had ik alleen een mono radio cassette speler . Indertijd hadden mijn ouders een makro pas en daar kon je dan goedkoop cassette's kopen alleen als 7 jarige mocht je er niet in. Ik wilde het album met het nummer Imagine hebben. Maar als 7 jarige kon ik dat natuurlijk niet goed uitspreken dus kwam mijn moeder naar buiten met het album Mind Games. In de auto gelijk luisteren en vol verwachting zat ik te wachten tot Imagine langs kwam. De teleurstelling was dan ook groot toen beide zijden van de cassette afgespeeld waren en ik Imagine nog niet had kunnen beluisteren.

Maar de titelsong had diepe indruk op mij gemaakt en het was ten slotte wel mijn grote held John Lennon. Ik heb de cassette daarna dus nog vaker opgezet en heb er eigenlijk nooit spijt van gehad dat mijn moeder die 'fout' gemaakt heeft. Met het overlijden van John ruim een jaar later, als troost dan toch nog het album Imagine gekregen maar ik heb deze altijd beter gevonden.

4,5
Pim
Vandaag weer eens alle Lennon albums gedraaid. Mind games vind ik zijn mooiste album. Wat een verademing na 'New York'. Gewoon goede songs op zijn Lennons, zonder getergde politieke boodschappen en zonder (met alle respect) kattengekrijs van Yoko. Hij had na 1980 nog heel wat van dit soort platen mogen maken.....

Gast
geplaatst: vandaag om 04:38 uur

geplaatst: vandaag om 04:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.