Crosby, Stills & Nash - CSN (1977)

Na vele jaren weer eens gedraaid. Klinkt opmerkelijk fris. Niveau composities redelijk tot hoog niveau. Eigenlijk niet veel op aan te merken ...

Prettig album, deze nr. 52 in de Oor jaarlijst 1977 met het prachtige 'Cathedral' als hoogtepunt. Maar ook 'Just a Song Before I Go' hoort bij mijn favorieten. Ik verhoog mijn 3,5* nog niet, maar wat in het vat zit...

Luister naar Cathedral, Shadow Captain, Carried Away en Dark Star en de conclusie zal zijn dat hier sprake is van een geweldige plaat. Ach ik noem er een paar maar eigenlijk staan er geen zwakke nummers op dit album.

Onlangs mijn ouwe grijsgedraaide vinyl exemplaar vervangen door een fraaie vinyl remaster.

Als ik de hoes zie, snap ik waar de term Yacht-rock vandaan komt.

Het is eigenlijk een zeilboot, sailboat-rock aldus.

De plaat is een fijne plaat. Helemaal in lijn met de verwachting. Al is deze minder verrassend en klinkt het wat gladder.

Ik draaide deze toevallig vorige week nog eens. Klopt helemaal: minder verrassend en vooral door de toegevoegde stringsectie iets gladder dan de voorgaande albums. Al kun je ook zeggen: een vlekkeloze uitvoering, die ook nog eens perfect is opgenomen. Want dat is wat de harmonieën van deze heren toch wel verdienen.

Het is inderdaad het soort soft-rock wat we later yacht-rock zijn gaan noemen, en ik heb inderdaad ook het idee dat de hoesfoto van dit album, samen met deze verantwoordelijk moeten worden gehouden voor die term, die overigens pas rond 2000 werd geïntroduceerd.

Niettemin hier vorige week weer met volle teugen van zitten genieten. Het is een mooie mix van iets pittiger werk (Dark star, Run from tears, I give you give blind) met verstilde emotie (Cold rain, In my dreams). En Cathedral - het mooiste nummer van het album - is op zichzelf al een mooie mix van die twee. Ik heb gelezen dat dat nummer een weerslag is van een LSD-ervaring die Nash had in de Winchester Cathedral.
Het niveau van de composities is door de bank genomen opvallend hoog; er zit geen enkele misser tussen. En natuurlijk blijven de harmonieën van de heren ongenaakbaar. Hier presteren ze nog op het toppunt van hun kunnen.

Graham Nash's Just a song before I go was de hitsingle van het album. Ik had die single ooit, maar draaide de B-kant, Dark star, vaker, al vind ik het allebei prima nummers. Dark star leek me meer hitpotentie te hebben en bij herbeluistering bedacht ik me dat Shadow captain en I give you give blind allebei ook waardige single-kandidaten zouden kunnen zijn. Nader onderzoek op Discogs leert me dat ze daadwerkelijk allebei op single zijn uitgebracht, maar bij mijn weten zonder enig succes. Ook Fair game verscheen nog op single, en die haalde nummer 43 in de Billboard-hitlijsten (Just a song kwam tot 7).

Het singeltje van Shadow Captain heeft trouwens de originele hoes van de eerste oplage van het album, waarop de groepsleden nog tamelijk serieus de camera in kijken. De tweede oplage kreeg de 'lachende' foto op de hoes, zoals hier al eerder opgemerkt is.

Niet dat het op dit album draait om hitsingles natuurlijk; het album is een mooi coherent geheel. Al zouden een of twee extra uptempo-tracks het album misschien wat meer in balans hebben gebracht. Nu is het bij vlagen wel erg tam. Maar dat is dan ook het enige minpuntje dat ik op deze plaat heb aan te merken.

Inderdaad een tamme plaat, maar geen punk- en discoinvloeden, dus hun geheel eigen sound, zonder in te leveren. En daar is ook wat voor te zeggen.

Waar het bij deze groep omdraait, de mooie liedjes en de fijne samenzang, dat komt hier ruimschoots aan bod.
Ik mis alleen een beetje die rock-elementen, die op oudere platen wel aanwezig was.

Deze nu ook op mooi vinyl, met de hoes als foto op de hoes geplakt.

Halve punt erbij, want op vinyl leeft de plaat veel meer, dan toen ik deze via Spotify afspeelde. Zo zie je maar weer.

Ja ik vind Deja Vu van CSN & Y nog altijd wel een topper, maar CSN zonder Neil Young overtuigen hier met een bijzonder sterk album na hun debuut album ( die trouwens ook wel goed is )
Favoriet nummer uit deze plaat is toch wel Cathedral.

Nash' finest hour. Just a song en Cathedral werden de klassiekers, maar Cold Rain en Carried Away worden meestal onterecht over het hoofd gezien. Ze horen beslist bij zijn beste nummers. Zo ingetogen en expressief.

Zo legendarisch als dit trio is ( soms ook met Neil Young er bij), stabiel was de relatie tussen Crosby, Stills & Nash allerminst.
Grote ego's, Stills die afhaakte en weer aanhaakte, verschillende persoonlijkheden en niet geheel verrassend, het drugsgebruik.
Toch zochten de mannen elkaar met enige regelmaat op en deze plaat mag er zonder meer zijn.
Het heeft nooit de status gehaald van het debuut, maar die heeft ook klassiekers van jewelste en het tijdsbeeld was ook anders in 1977.
Ik hoor een sympatiek coherent geheel. Zwak werk is er niet te bespeuren en met name Graham Nash is in grootse vorm. Lijkt wat de kar te trekken op dit album en tekent voor inmiddels klassieke songs als Cathedral en Just A Song Before I Go.
Stills (puik gitaarwerk vooral) en Crosby (onmisbaar als vocalist), flowen prima mee en het enige wat ik als kritiek zou kunnen brengen is de produktie die misschien iets puntiger had gemogen.
Het is nette softrock vooral, maar wel weer heel herkenbaar. De typerende melodielijnen en de altijd tot in de puntjes verzorgde harmonievocals.
Je kunt stellen dat als de heren er zin in hadden en als de neuzen dezelfde kant op stonden, zij het beste in elkaar naar boven haalden.
Dit is namelijk een uitstekend werkje die geïnspireerd klinkt en de frisheid ook nu nog tot de verbeelding spreekt.

Wellicht wat minder gevarieerd en minder uitbundige elementen dan de eersteling, desalniettemin heb ik CSN altijd een pak beter gevonden dan het debuut van het drietal. De muziek is over de hele linie genomen wel heel zoet maar de schijf bevat wel een aantal prachtige harmonieën en dito melodieën. Van Nash ben ik nooit zo gecharmeerd geweest, al hoewel de beste man in deze setting goed gedijt. Stills heeft altijd mijn voorkeur genoten, vaak verantwoordelijk voor het incorporeren van rock elementen of een gevarieerd arrangement in een song. Het mooie aan deze setting is dat elk bandlid zijn signatuur achterlaat, weliswaar een geheel maar ook bestaande uit losse delen en dat is te horen. Favoriete tracks; Fair Game, Cathedral, Dark Star en in mijn ogen de beste song van de plaat; Run From Tears, de break in dit nummer met de gitaarsolo is niet te versmaden.

Een topper is CSN in mijn ogen niet, Stills zorgt nog voor de nodige licht gepeperde details, Crosby & Nash laten de boel voor mij regelmatig inkakken en dat is jammer. Cold Rain vormt daar een voorbeeld van; een stemmig pianoarrangement maar ook wat belegen. In My Dreams is ook niet slecht maar heeft ook niet veel om het lijf. Desalniettemin vormt CSN een fraaie plaat.

Ook al jaren op de plank, ook al jaren niet meer gedraaid , maar het blijft toch een heerlijke tijdloze plaat. Softrock hoor ik vallen , en daar kan ik het wel mee eens zijn. Hemelse harmonie en sterk gitaarwerk van Stills. Prachtige composities waarin geen noot teveel of te weinig zit. In een eerder leven was dit me te mak, nu met het klimmen der jaren valt dit erg fijn binnen na zoveel jaren absentie. Zal wel iets met afzetten destijds tegen Pa zijn geweest en er nu achter komen dat hij best wel smaak had . 4 en halve voor deze parel

Tja of je het nu soft rock wil noemen of niet "CSN" blijft inderdaad door de jaren heen een heerlijk album van dit trio. album opent meteen sterk met de prachtige harmoniezang van "Shadow Captain" waar CSN patent op hebben. een nummer met muziek geschreven door de befaamde sessiemuzikant Craig Doerge met een tekst van David Crosby.

verder slechts 2 Crosby nummers "Anything at All" en "In My Dreams" beide fraaie laid back nummers, geweldig gezongen door David Crosby. Stephen Stills leverde 5 nummers aan voor dit album en Graham Nash 4.

van de 5 Stills nummers ervaar ik het klein gehouden, akoestische "See the Changes" als het prijsnummer. het ritmische "Dark Star" met de Latin invloeden en het prominente congas geluid en "Run From Tears" hebben iets weg van de sound van de Manassas albums. het doorsnee "Fair Game" en de pop rock met strijkers van "I Give You Give Blind" beklijven een stuk minder.

de 4 Nash nummers zijn zonder uitzondering bovengemiddeld goed, voornamelijk uitgevoerd als piano ballads "Carried Away", "Cathedral", "Cold Rain" en het als single uitgebrachte catchy "Just a Song Before I Go".

CSN omringden zich op dit album wederom met een stel klasbakken sessiemuzikanten uit die tijd, o.a. Craig Doerge (acoustic & electric piano), Russ Kunkel/Joe Vitale (drums) en George Perry/Tim Drummond/Gerald Johnson (bass).

Album werd geproduceerd door Crosby, Stills & Nash (met Ron Albert & Howard Albert)

Fantastisch album dat zich kan meten met hun beste werk. Laat je niet belazeren door de gladde productie - er schuilen wonderschone liedjes onder. Voor mij een van de beste platen van de seventies.