Crosby, Stills & Nash - CSN (1977)

Klopt ja! Het was op die dvd, als je 'm niet hebt kopen!!! Ik zag 'm pas voor een prikkie in de winkel liggen. Ik ben altijd te snel met dat soort dingen

Ik heb hem, erg mooie dvd inderdaad

Kan iemand mij het verhaal achter de 2 verschillende hoezen uitleggen? Hier is de hoes afgebeeld waarop de mannen lachen, mijn LP heeft de serieuzere hoes.

Vrolijk: http://www.jonas.io/pictures/albums/large/crosbystillsnash-csn.jpg

Serieus:
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/f/fa/Crosby%2C_Stills_%26_Nash_-_CSN.jpg

Ik vind zelf de serieuzere mooier.

Grappig, nu je het zegt. Mijn LP heeft ook de serieuze hoes, de cd heeft een lachend drietal.

Zou het daarmee te maken hebben?

Mijn LP heb ik oorspronkelijk in Engeland gekocht. Daar werd de foto niet in de LP-hoes verwerkt, maar als sticker(!) op de hoes geplakt. Ook leuk.

Misschien waren ze bij de LP nog niet op de hoogte van de royalties, bij de cd versie wel!

Ik verhoog hem trouwens gelijk een halfje. Misschien was ik eerder iets te streng.

Ik vind deze zeker zo goed als het debuut. Alledrie hebben zij voor dit album prachtige songs aangedragen. Crosby met In my Dreams, Nash met Cathedral en Stills met Dark Star.

Dat van die verschillende hoezen wist ik niet. Ik heb in ieder geval de c.d. met de foto met de lachende gezichten.

Voor mij heeft dit album geen zwakke momenten. 5 sterren

Ik heb het even nagezocht van die verschillende hoesfoto's. In de biografie van Crosby (Deja vu) staat daarover het volgende:

"De hoesfoto van de elpee kwam er ook prima uit. De opname die uiteindelijk gebruikt werd, toont ons drieën aan dek en wij zien er behoorlijk serieus en artistiek uit. Tien seconden later werd er nog een opname gemaakt en daar zie je dat we ons niet meer goed konden houden, we lachen ons slap. Het is precies dezelfde opstelling, alleen verpesten we daar de boel. Toen de eerste oplage erdoor was, hebben we de hoesfoto's verwisseld zodat de tweede oplage van de plaat een hoes heeft waarop we zitten te lachen, terwijl we op de eerste met serieuze smoelen zaten. Er zijn twee verschillende hoezen van dat album in roulatie."

Fair game en I Give You Blind hadden er niet op gehoeven voor mij, maar Crosby & Nash zijn weer van zeldzaam hoog niveau. Niet voor niks stond deze plaat lange tijd 2e in de hitlijsten, na Fleetwood Mac's Rumours natuurlijk!

Jammer dat er tot nu toe weinig is gezegd over "In My Dreams" van David Crosby. Zoals wel vaker met Crosby-songs vond ik het de eerste jaren vervelend geneuzel, toen ontdekte ik de schoonheid ervan en tegenwoordig vind ik het nummer het hoogtepunt van deze cd. Onnavolgbaar gitaargetokkel, buitengewoon wazige tekst en zoals altijd verbluffend zangwerk.
Verder begrijp ik niet dat zoveel mensen "See The Changes" niet zien zitten. Ik vind dit Stills op zijn best, uiteraard met dank aan Crosby en Nash voor de stemmige harmony-vocals.

Lange tijd niet gedraaid, maar laatst in een flinke regenbui tijdens het post lopen gedraaid. 'Cold Rain' heeft dan wel wat.

Ik keek nog eens naar m'n eerste berichtje. Grappig hoe een mening zo kan veranderen. Crosby en Nash zijn top, en zoals ook op Winterland 1973 bleek is het toch wel prettig als je er een Stills op 80% bijhebt.

'Shadow Captain' is Crosby op z'n best en ik treed AdrieMeijer geheel bij over 'See the Changes', een nummer dat ik de laatste tijd steeds meer ben gaan waarderen. 'Fair Game' toont Stills' latinroots en is in die hoedanigheid een aangename afwisseling. Hier kan het nog i.t.t. 'Amazonia' en 'Panama'.

Het is wel min of meer het eerste album waarop Crosby, Stills & Nash wat gelikter begonnen te klinken. De productie had van mij net even natuurlijker gemogen. Als 'Anything At All' dan nog was ingewisseld voor een iets steviger nummer is de plaat net wat meer in balans. Niet dat het een slecht nummer is, maar de eerste helft van het album is wel rustig. Dat leent zich meer voor een regenachtige herfstavond. Eigenlijk veer je als gevolg bij 'Cathedral' al op. Wat mij betreft zijn 'Dark Star' en 'I Give You Give Blind' daarom essentieel. In januari van 1977 bracht Stills laatstgenoemde ook overtuigend solo bij King Biscuit Flower Hour, met een nog iets eerdere tekst.

Ook live werd het vanaf de tours van 1977 en 1978 wat gepolijster. Na 1969-1970 en 1991 zijn het op zich wel hun beste tournees, maar dat hangt erg samen met de vorm van hun stemmen.

Stills had wellicht beter 'Thoroughfare Gap' aan CSN kunnen schenken. 'Run From Tears' vind ik meer iets voor een soloplaat van hem.

Ik begin me steeds meer te beseffen dat dit het laatste album (m.u.v. Crosby Nash uit 2004) is waarop Crosby, Stills & Nash nog écht goed waren. Met een paar kleine aanpassingen had dit makkelijk 4,5* kunnen zijn. Het is toch van een andere klasse dan After the Storm en Daylight Again, hoe vermakelijk die ook zijn.

Ja, mooi is dat, die laatste conclusie!

Ik vind After the storm en Daylight again namelijk 'vermakelijke' albums, goede CSN albums eigenlijk.

Wat is precies het verschil tussen nog écht goed en vermakelijk, waar kun je dat in onderscheiden?

Op After the Storm is Stills het meeste van z'n stem wel kwijt. Ook Crosby en Nash hebben tussen 1990 en 1994 vocaal wel wat moeten inboeten. De samenzang is toch hun meest belangrijke instrument. Daylight Again is een beetje overgeproduceerd en Crosby is er eigenlijk kunstmatig bijgeplaatst, al is 'Delta' erg sterk. Qua songmateriaal vind ik CSN toch net even wat geraffineerder. Als ik 'Southern Cross' naast 'Shadow Captain' of 'See the Changes' leg, dan is er naar mijn idee toch net even iets meer nagedacht over de laatste twee. Bij 'Southern Cross' heeft Stills de akkoorden, en dat vind 'ie voldoende. Hij denkt het niet net wat verder uit.

Ik heb ze alle drie op 4* staan, maar bij deze heb ik het gevoel dat het 4,5* had kúnnen zijn. De andere twee hadden ook wel iets beter kunnen zijn, maar qua potentie zie ik er geen meesterwerken in.

Wat is cathedral een retevet nummer

Ha, dat nummer heb ik dus vandaag de HELE DAG in mijn hoofd gehad!

Open up the gates of the church and let me out of here!

Geweldige song. En die subtiele tweede stem van Crosby erbij, wat zijn het toch een vakmensen!

Een grotendeels akoestisch album, meer folk dan rock en vooral geschikt om 's avonds te draaien. Zeer fraaie zangharmonieën die vaak een lust zijn voor het oor en ook songmatig is het behoorlijk tot sterk zonder zwakke momenten. Misschien niet zo indrukwekkend als vroeger werk maar toch zeer de moeite waard en vooral tijdloos.

Mijn vriendin van indertijd draaide deze veel, maar ik was met andere muziek bezig en was hier niet in geïnteresseerd. Bij de herwaardering van Crosby Stills & Nash, Déjà vu en de eerste twee solo-albums van Graham Nash ben ik ook maar weer eens naar déze plaat teruggekeerd, en inmiddels blijkt dat er naast Just a song before I go en Cathedral (twee nummers die ik al die jaren wel heb vastgehouden) toch wel veel andere gitaarloopjes en melodielijnen in mijn "onbewuste geheugen" opgeborgen te zijn gebleven (altijd een ontzettend leuke ervaring: "o kijk, dat hamerpianoloopje komt dus uit Shadow captain van déze plaat!"). Compositorisch en vocaal is er ook weinig op dit album aan te merken, maar de arrangementen staan me wat tegen, de drums klinken wat te mainstream en de elektrische piano maakt het ook vaak wat gelikt. Als mensen Hotel California, Rumours en dit album noemen als het hoogtepunt (en het slotakkoord) van de Californische mellow mafia kan ik me daar wel wat bij voorstellen. Een fraai album waarop de intimiteit helaas af en toe onder de gladheid is begraven. Moeilijk om te weten hoeveel sterren ik hier aan wil toekennen.
 

Dat je het uit je bek kunt krijgen. Wat hebben die drie platen in ieder geval gemeen? 1977, Westcoast en een ongekende populariteit.

Die populareit duurt tot hedentendage nog gewoon voort, dus er mag wel van uit worden gegaan dat er muzikaal wel wat meer aan de hand is dan een mellow Californische stroming. Dat blijkbaar het woord mafia door sommige mensen daar ook nog eens bij wordt gebruikt zegt ook niets over muziek maar alles over de mensen die het gebruiken: de teleurstelling over het feit dat de punk als opkomende muzikale stroming in 1977 het volledig heeft afgelegd tegen o.a. Fleetwood Mac, de Eagles en Crosby, Stills & Nash.

Ja, ik kan het best uit mijn mond krijgen hoor.

Ik begrijp eigenlijk niet helemaal waar je heftige reactie vandaan komt. Voor alle duidelijkheid, naast een jaartal, een geografische plek en een inderdaad ongekende populariteit hebben die drie platen ook naar mijn smaak wel iets gemeen, namelijk een aantal briljante nummers en een bepaalde thematiek die de tijdgeest bijna definieerde (zeker achteraf gezien).

En dat hun populariteit tot op de dag van vandaag gewoon voortduurt is duidelijk. Maar als je een aantal groepen samenvat onder één noemer ontken je toch niet dat er óók nog "muzikaal wel wat meer aan de hand" zou kunnen zijn? Als mensen mij vragen van welke muziek ik hou, en ik noem daarbij "singer-songwriters", dan betekent dat toch niet dat ik Bob Dylan, Neil Young, Leonard Cohen, Jackson Browne, Tim Buckley en weet ik veel wie nog meer daarmee tekort toe of te weinig eer betoon of suggereer dat er niets méér dan hun gemeenschappelijke noemer aan de hand zou kunnen zijn?

Verder denk ik dat de Westcoast-muziek daarna als populaire stroming "opgevolgd" (in ieder geval in commercieel opzicht) werd door de opkomende disco van Saturday night fever, Chic, Donna Summer, Michael Jackson etc. Dus de mensen die het woord "mafia" hebben gebruikt zullen niet echt teleurgesteld zijn geweest dat de punk het heeft afgelegd tegen de Westcoastrock, of misschien ook wel als ze een èrg grote hekel aan de Westcoast hadden, want volgens mij waren voornoemde disco-acts aan het eind van de jaren 70 al veel groter in termen van de charts. En het woord "mafia" klinkt misschien nogal onsympathiek, maar de uitdrukking "mellow mafia" is voor mijn gevoel vooral gekozen omdat het lekker allitereerde. Volgens Leo Blokhuis in The sound of the westcoast wordt die term zelfs "liefkozend" gebruikt. Ik zou me er niet te druk om maken.

En tenslotte, je kunt toch best erkennen dat de Amerikaanse muziek uit het midden van de jaren 70 een bepaalde "mellow"-heid had zonder dat dat daarmee meteen 100% afkeuring inhoudt? Ik draai zelf ook Steely Dan en James Taylor uit die periode, en dat kan ik soms best leuk vinden, ook al zit er een zekere gladheid in waar ik na verloop van tijd een beetje genoeg van krijg. En dan draai ik weer wat minder perfecte muziek… en daarna stap ik in wéér een ander genre. Net zoals ik de Eagles en de Ramones en Genesis en de Stranglers allemaal naast elkaar in mijn kast heb staan, zonder dat ik geloof dat de Stranglers het hebben "afgelegd" tegen Genesis.
 

Productioneel en compositioneel hoor je ook dat dit typisch 1977 is. Op Wiki staat een omschrijving die de lading goed dekt: ''well-crafted, melodic songs played with precision and balance, essaying the personal travails of the authors.''

Heb eigenlijk de indruk dat dit album in Nederland niet zo heel erg bekend is, terwijl het in andere landen toch een groot succes was. 77 stemmen voor 4 keer platinum is aan de lage kant. Dat heb ik altijd een beetje apart gevonden.

'Mellow' vind ik ook wel een passende term. De westcoastmuziek uit de jaren 70 is me soms iets te soft, maar als het hand in hand gaat met sterke nummers zoals hier gebeurd (of bijvoorbeeld 'Free Man in Paris' van Joni Mitchell), hoor je mij niet klagen. Toch heb ik wel een stuk meer met de folky benadering die veel van dit soort artiesten drie à vier jaar eerder nog lieten horen.

Slotakkoord? Aslof er daarna vanuit California (en daarbuiten) geen albums meer met die typische Westcoastflow zijn uitgekomen. Luister bijvoorbeeld eens naar Beachwood Sparks. Maar er zijn meer recente voorbeelden van verwante abums met hetzelfde nivo als het hier besprokene. Westcoast is me vaak te zoetsappig maar op zijn tijd zo tussendoor vind ik het erg goed te pruimen. In de wetenschap dat ik het kan afwisselen met andere genres uit mijn verzameling. Daar heeft @BoyOnHeavenHill een punt.

Nogmaals, ik denk daarbij zelf vooral aan het commerciële slotakkoord, d.w.z. het slotakkoord qua commercieel succes, zeg maar het einde van het tijdperk waarin deze muziek commercieel op z'n toppunt was en de Amerikaanse albumlijsten domineerde. En Stijn heeft wel gelijk, in ieder geval wat betreft de impact op de Nederlandse albumlijsten, want hier kwam dit album tot een bescheiden 7de plaats, daarbij nauwelijks geholpen door het nog veel bescheidener succes van de single Just a song before I go (#22).
 

Het gaat mij toch echt om het gebruik van de woorden mellow, mafia en het op één hoop gooien van diverse bands.

Zoals bekend, wil David Crosby niets weten van The Eagles, laat staan dat hij er mee wil worden geassocieerd.
Puur om muzikale argumenten, overigens.

'Mellow' heeft bij mij een nogal negatieve lading in muziek en in combinatie met het woord 'mafia' lees ik er uit af, dat bands die onder deze categorie vallen om commerciële redenen kunstmatig in het leven geroepen zijn door platenmaatschappijen om het publiek in slaap te sussen.

Dat verzin ik niet zelf, dat was in een bepaalde tijd veelal de kritiek uit punk- en newwave hoek om het succes en de muzikale inhoud van de betreffende bands te bagatelliseren.

Wie de geschiedenissen van The Eagles, CSN&Y en Fleetwood Mac doorgrondt, begrijpt dat er van een dergelijke simplificatie geen sprake kan zijn. Het zijn volwaardige rockbands die, als het dan toch moet, geschaard kunnen worden onder Westcoast, als verzamelterm. Daarmee is aangegeven in welke hoek de muziek ongeveer zit. Hoewel er nog vele soorten en maten Westcoast-bands zijn te vinden.

Een term als mellow is volstrekt overbodig omdat het een negatieve lading wil plakken op alle muziek die er door Westcoast bands wordt gemaakt. De mafia suggereert ten onrechte dat er sprake is van kunstmatige en vooruitbedachte commerciële muziek.

Het kan zijn dat je dat helemaal niet bedoelde maar ik vecht al jaren tegen de (vanuit het verleden stammende) denigrerende houding van mensen uit de alternatieve hoek richting m.n. de Westcoast muziek. Ik meende hier enige symptomen te herkennen.

Een concert van Fleetwood Mac, als je dat mag meemaken, is minstens zo stevig als die van andere rockbands.

Akkoord, maar weet in ieder geval dat het niet de bedoeling was om een denigrerende indruk te wekken.

Mellow heeft niet per definitie een negatieve connotatie (zoals 'schommelstoel' [country] wel heeft). Het hangt van het geval en de persoon af, maar het kan net zo goed een positieve lading hebben.

Bij de herkansing heeft dit album mij toch wel op zeer overtuigende wijze voor zich gewonnen, en dan vooral vanwege het enorm hoge niveau van de composities – bij de twaalf nummers staat eigenlijk geen enkele zwakke broeder of zelfs maar een track waarbij ik met enig ongeduld op het einde zit te wachten omdat het vólgende nummer zo goed is, en dat komt bij mij toch maar zelden voor. Prachtige plaat, warm en sfeervol, en van Cathedral krijg ik na al die jaren nog steeds de rillingen.
 

Stephen Stills red het album, want op basis van zijn bijdragen zou ik dit album zeker vijf sterren geven. 'Run from tears' is mijn favoriet en 1 van de beste Stills-songs ooit (het volstrekte ontbreken van enig voorbehoud in zijn teksten/zang en zijn vlammende gitaarspel!). De bijdragen van Crosby en Nash zijn zeker niet slecht maar halen dat niveau niet (en dus het gemiddelde iets naar beneden).

Ik ga hier toch een hoger aantal sterren aan hangen.

De heren hebben een relaxte balans weten te vinden tussen meer de geest van de tijd en het klassieke CS&N(&Y).
De composities zijn gewoon sterk, de mannen goed bij stem en er wordt op CSN daadwerkelijk nog bijgedragen aan een uitbreiding van het (imposante) oeuvre. Anders dan dat er wordt bestendigd of er aan een herhaling van zetten wordt gedaan.

Daarmee is dit, de gehele carriere bekeken, voor mij eigenlijk het sterkste CS&N album na het debuut.

Ja vind ik ook
Heb deze zojuist van 4 sterren voorzien
Het debuut is wat mij betreft nog steeds 4.5*waard

Dank voor de stem, want daarmee zijn ze de 100-stemmen grens gelijk gepasseerd!

Cathedral moet toch wel een van mijn favoriete nummers zijn. Verder is het overigens ook een zeer behoorlijke plaat.

Deze plaat staat vaker op dan Deja Vu. Komt ook mede dankzij de betere (of minder storende) nummers van Nash. Doet naar mijn mening ook weinig onder voor het debuut. Ik vind het wel zonde dat het laatste nummer niet echt top is. Dit is helaas bij de 2 voorgaande albums ook het geval. Over de openingsnummers daarentegen valt helemaal niets te klagen.