Ben Howard - Every Kingdom (2011)

Liefhebbers van Ben Howard vinden wellicht Leo Stannard ook interessant..

Ben Howard kende ik middels zijn hit die veelvuldig via de radio voorbij kwam; Keep Your Head Up. Een leuk nummer, verder niet bij stil gestaan, hoe een heel album van die beste man zou klinken. Totdat ik het nieuwe nummer van zijn komende album een aantal keer gehoord had en daar wel van onder de indruk was. Toch knap dat zo'n jonge gast van 27 jaar (..hopend dat hij geen aansluiting gaat krijgen bij het illustere rijtje), met introverte muziek en reflecterende teksten, zo'n groot publiek weet te bereiken. Howard doet ook surfen, maar ligt veel zwaarder op de hand als de fruithapjes van Jack Johnson. Prachtig gitaarspel, innemende stem, boeiende teksten die automatisch mijn aandacht trekken, yep hier wordt ik wel 'vrolijk' van. Met invloeden als Nick Drake en john Martyn is hij ook niet in slecht gezelschap, zij het dat eerder genoemde namen al verblijven bij de grote Manitou in de sky. Zelf moet ik m.n. bij Black Flies en het akoestisch spel bij The Fear ook denken aan Lyndsey Buckinham. Ben Howard is er eentje die de 'popcultuur' een gouden randje verschaft. Voor mij echt een album om op vinyl in huis te halen en zeer benieuwd naar zijn nieuwe album.

Gezien de toon en kwaliteit van de opvolger denk ik dat je vrees onterecht was!

Ben daar ook zeer tevreden mee! Eigenlijk daalde die vrees ook al flink door the Burgh Islands!

Prachtig album met enkel mooie nummers, maar 'Keep your head up' steekt er echt bovenuit. Ik heb echter wel een keer of vier dit album moeten luisteren om een cijfer uit te delen.

Dat vind ik niet per se vaak ik luister liever een album minimaal een maand lang voordat ik vind dat ik het van een cijfer kan voorzien!

Black Flies is inmiddels mijn favo van dit album. Na jaren weer eens gedraaid en dan te bedenken dat dit zijn debut was. IJzersterk, elk nummer! Beetje uit het oog verloren omdat ik vooral Damien Rice en David Gray meestal opzet. Dikke 4,5

Ik ken Ben Howard vanaf zijn prille begin (Eurosonic) maar dan vooral live, 3 x gezien in de tijd van zijn eerste 2 albums. Ben Howard is een top singer songwriter met fantastische stem maar blijft, voor mij, hier wel wat in de romantische/spirituele hoek hangen waar het live wat duisterder overkwam. Op dat vlak wat tegenvallend. Ook vind ik de percussie niet zelden iets hoekig/bot en vloeken met de compositie. Waar ik de songs weer heel sterk in vind is het opzwellen halverweg naar de tweede helft.

Sowieso 1 om nog eens op te zettem.