Nils Frahm - Felt (2011)

Een release om naar uit te kijken!

Komt er nog een bericht van onze stemmer?

Erg rustig album. Het geluid is zeer percussief vanwege het vilt dat in de piano is geplaatst (vandaar de titel) en van erg dicht opgenomen. Je hoort dus veel geluid van de mechanieken. De bekende Frahm ingrediënten als celeste en een vleugje electronica komen ook voorbij.

Persoonlijk vind ik het een fraai album. Het biedt weinig nieuws onder de zon, maar vervult wel een behoefte bij deze luisteraar.

Door het gemoffelde pianogeluid was mijn eerste associatie Goldmund, maar andere referenties zouden Hauschka en Steve Reich kunnen zijn.
In mijn lijstje favoriete Frahm albums komt Felt achter Wintermusik en zijn samenwerking met FS Blumm, maar voor The Bells en 7fingers.

Zo goed chevy93?

Prachtig album weer van Nils Frahm. De kort maar krachtige composities van The Bells en de stijl van Wintermusik komt op Felt samen. Het vierde liedje Unter verscheen overigens vorig jaar al op een single, maar heeft kennelijk nu een outro gekregen: Old Thought.

Mijn eerste kennismaking met deze meneer. Er is nog veel te ontdekken, want dit is prachtig

Al enige tijd volg ik met veel interesse een aantal van die jonge gasten die zich bezig houden op het snijvlak van minimal en klassiek.. Peter Broderick, Olafur Arnalds en ook deze Nils Frahm.

Wat me zo opvalt is dat deze gasten echt constant met enorm sterke albums komen en dan lijkt de timing ook nog eens perfect! De dagen worden weer langer, de landschappen die voorbij trekken tijdens de treinreis weer grauwer en de windvlagen die de bladeren teisteren om uiteindelijk aan het langste eind te trekken zijn weer orde van de dag.. Ja er is geen beter jaargetij voor deze muziek.

Mooi mooi mooi

PS. denk dat de meeste Nils Frahm volgers de albums kennen van Olafur Arnalds, maar voor de geintresseerde, neem een kijkje op: Living Room Songs. Zeven dagen lang werd iedere dag een nieuw nummer gecomponeerd en deze zijn te downloaden

Dit schreef ik eerder bij zijn album Wintermusik: ''Hier gaan we nog meer van horen en we kunnen horen dat Nils potentie heeft.'' Nu komt Felt uit en is Wintermusik een klein beetje in mijn waardering gedaald. Echter weet Nils mij met dit album zeker te overtuigen van zijn kunnen en laat hij ook zeker zien dat hij potentie heeft. Minimaal en erg rustig. Soms wat grauw, maar zeker met ontroering gebracht.

De piano klinkt prachtig en het geluid is inderdaad erg percussief. Vaak komen er in de nummers opvallende geluiden voor (denk aan belletjes, krakende geluiden...) die samen met de voortdurende piano een prachtige sfeer creëren. De nummers vormen samen een echte eenheid, 1 geheel van prachtige nummers. Soms opbeurend, soms duister en soms zwaartonig. Ik ben tevreden met dit werkje.

Nu kun je natuurlijk zeggen dat het niet heel vernieuwend is of dat het wel heel erg ''veilig'' (weinig experiment of verrassingen) is, maar dat mag de pret (nog) niet drukken. 4* en ik kijk nog steeds uit naar een volledig album en met het prachtige Pause ben ik nog wel even zoet.

Dit kende ik dan weer niet.

Wintermusik vond ik wat te kort met zijn 30 minuten. Ik hoop nog op een wat langer album.

Nils Frahm - The Bells (2009) is met 40 minuten toch een aardig "volledig" album.

Edit: En deze duurt ook ruim 40 minuten.

Hmm, was me niet eerder opgevallen. Moet ik nog eens beluisteren. Al moet ik wel zeggen dat ik met volledig album eerder 60 minuten bedoel. (Zo'n beetje alle electronic/minimal/neo-klassiek dat ik luister duurt zo lang)

De vraag is: Blijft iets eentonigs (dat is het toch zeker) als dit wel een vol uur interessant?

Heb je misschien wat voorbeelden? De albums die ik tot nu toe heb beluisterd van "modern klassiek/modern classical" zijn relatief vrij kort en komen zelden boven de 45 minuten uit.

Dat klopt, dat is over het algemeen ook wel een mooie tijdsduur voor dit soort specifieke albums.

Op de luisterpaal:
3VOOR12 Speler - 3voor12.vpro.nl

Een aantal dingen van Rhys Chatham, Glenn Branca, Yiruma, Philip Glass, Steve Reich (zijn wel componisten die naar minimal neigen), een aantal klassieke componisten (ik weet niet precies of je dat kan zien als modern klassiek) etc. Het hoeft niet altijd precies een uur te duren, maar wel vaak in die richting.

Vaak kun je dan de sfeer wat mooier en intiemer maken en uitbreiden, de tijd nemen. Er meer in kunnen vinden. Dat zijn dingen die ik hier nog niet echt in hoor, mede door de tijdsduur.

Steve Reich heb ik wel eens wat stukjes van beluisterd, maar is dat echt modern klassiek (is alweer een tijd geleden)? Als ik op Glenn Branca en Philip Glass zoek, krijg ik toch echt albums van ca. 45 minuten. Ook degene van Philip Glass welke ik ken (Solo Piano) duurt maar iets langer dan 50 minuten. Wellicht bedoel je andere albums dan ik ken? Yiruma, als ik zo op MuMe kijk, zet ik ook wel mijn vraagtekens bij. En bij eerstgenoemde, doel je dan op zijn tweede album? De andere twee zijn qua speelduur evengoed "onvolledig".

Ze hebben zeker hun stukken van 60 minuten (al zijn dat soms combinatie albums) Steve Reich vind ik zeker in delen modern klassiek. Zeker niet over zijn discografie gezien, maar daar gaat 't niet om. Ik vind het persoonlijk wat fijner als het uitgebreider is, niet alleen met modern klassiek, maar vooral om het algemeen met deze minimale muziek.

Ik ken er maar 1 van Yiruma en die duurt dacht ik wel een uur ongeveer, maar wat is hier nu het nut van?

Jij zegt dat je bij dit soort muziek liever een langere speelduur hebt. Terwijl ik überhaupt nog nooit van artiesten gehoord heb die bij dit soort muziek een lang album maken. Dus ben ik benieuwd met wat voor artiesten jij komt.

Oké, ik heb nu wat artiesten genoemt. Mijn punt is dus (waar het omgaat) dat ik liever met dit soort minimale albums heb dat de sfeer gewoon wat mooier uitgerekt word. Dat alles precies op zijn plaats komt, er meer in te ontdekken valt...

Bij mij werkt dat juist tegendraads. Juist omdat het zo minimaal is.

Wat mij gelijk op een nieuw punt brengt:

De release waar ik dit jaar misschien wel het meest naar uit heb gekeken. Ik heb het zojuist aan mijn eerste luisterbeurt onderworpen. Wat mij gelijk opvalt, is dat dit album heel zo minimal niet is. Daar waar het bij Wintermusik en The Bells erg piano-georiënteerd is, is Felt een stuk drukker met meer instrumentale begeleiding en zo krijg je een voller geluid. Af en toe oogt dit te veel als zolderkamergeknutsel, maar over het algemeen is het erg sterk. Bij de eerste paar nummers vreesde ik een beetje voor een teleurstelling, maar vanaf Old Thought krijg je bijna een half uur zeer sterke muziek voorgeschoteld.

Het is te vroeg een duidelijk beeld te hebben van deze plaat (laat staan een sterretjesbericht te schrijven), maar ik kan eerlijk bekennen dat ik denk dat dit weer een ouderwets goede plaat is.

sinds ik nils frahm begin dit jaar live bezig heb gezien is hij alleen maar in achting gestegen. hoe hij toen samen met greg haines zat te improviseren was redelijk geniaal. op een gegeven moment zat haines te spelen en stond frahm achter hem met zijn armen om haines, samen improviserend op een piano. van het muzikale resultaat kreeg ik kippenvel.

Dit nieuwe album borduurt voort op het geluid van wintermusik, warm en emotioneel. het album zal de liefhebbers van wintermusik dus ook zeker moeten aanspreken. lang niet zo abstract als the bells, dus sowieso denk ik dat deze plaat geschikt is voor een groot publiek.

9 november in ekko utrecht, 27 november ook in utrecht met seeljocht (oa peter broderick, nils frahm, greg haines, rutger zuydervelt (machinefabriek)!!). beide avonden erg de moeite waard om live te gaan aanschouwen zou ik dus zeggen.

Ik vind deze minder dan The Bells en Wintermusik. Dat is vooral omdat de opnametechniek en daardoor ook het geluid van de piano niet helemaal mijn ding is. Op zich prima muziek, maar ik mis het "volle" geluid toch wel.

Altijd leuk die klassieke piano randjes, maar tegelijkertijd besef ik ook wel dat ik het vaker gehoord heb en dat ik dan uiteindelijk liever piano klassiekers van Satie of Chopin opzet.

Ja, ja, dit zal ongetwijfeld niet vergeleken mogen worden maar als ik een sfeer wil hebben als deze dan kom ik ook al snel terecht bij genoemde componisten.

Neemt niet weg dat deze eigentijdse muzikanten op dit gebied ook een potje kunnen breken bij mij en daarmee kan ik rustig zeggen dat Felt een mooi en vooral relaxed album is waar je een nostalgisch gevoel bij krijgt.

More, more, more! Raam open, zon naar binnen, frisse blauwe lucht en dit album. Mijn ingrediënten voor een geslaagde ochtend Hoor hier veel Steve Reich in. Beleving is in ieder geval heel anders dan bij Wintermusik. In november op Le Guess Who in Utrecht.

Eerste luisterbeurt was alsof ik een porselijnen beeldjes winkel was: heel voorzichtig en stil wordt je er van.
Zo'n album werkt het best als je m met koptelefoon hoort, maar dan valt ook gelijk op dat er veel ruis in de opnames zit wat mij er van weerhoudt om helemaal te verdwijnen in de muziek zoals wintermusik dat zo goed doet.

@ Chevy93 en Ataloona: check La Monte Young maar eens.

Deze plaat krijgt op Nu.nl trouwens 5*: Nils Frahm – Felt | nu.nl/cd-recensies | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl Nu is Nu.nl niet altijd even serieus te nemen, maar zo te zien is deze sowieso de moeite waard om eens te proberen.