Nils Frahm - Felt (2011)

Prachtig album weer van Nils Frahm. De kort maar krachtige composities van The Bells en de stijl van Wintermusik komt op Felt samen. Het vierde liedje Unter verscheen overigens vorig jaar al op een single, maar heeft kennelijk nu een outro gekregen: Old Thought.

Dit schreef ik eerder bij zijn album Wintermusik: ''Hier gaan we nog meer van horen en we kunnen horen dat Nils potentie heeft.'' Nu komt Felt uit en is Wintermusik een klein beetje in mijn waardering gedaald. Echter weet Nils mij met dit album zeker te overtuigen van zijn kunnen en laat hij ook zeker zien dat hij potentie heeft. Minimaal en erg rustig. Soms wat grauw, maar zeker met ontroering gebracht.

De piano klinkt prachtig en het geluid is inderdaad erg percussief. Vaak komen er in de nummers opvallende geluiden voor (denk aan belletjes, krakende geluiden...) die samen met de voortdurende piano een prachtige sfeer creëren. De nummers vormen samen een echte eenheid, 1 geheel van prachtige nummers. Soms opbeurend, soms duister en soms zwaartonig. Ik ben tevreden met dit werkje.

Nu kun je natuurlijk zeggen dat het niet heel vernieuwend is of dat het wel heel erg ''veilig'' (weinig experiment of verrassingen) is, maar dat mag de pret (nog) niet drukken. 4* en ik kijk nog steeds uit naar een volledig album en met het prachtige Pause ben ik nog wel even zoet.

Nils Frahm is een minimalistische componist die graag met piano- en achtergrondklanken experimenteert. Het is alweer een tijdje geleden dat ik 'Wintermusik' leerde kennen, en die vind ik nog steeds erg goed. Zijn nieuwe plaat 'Felt' doet het net iets minder, omdat Frahm de luisteraar niet altijd weet mee te trekken in zijn wondere wereld; het komt soms een beetje saai over. Beetje wisselvallig dus, deze plaat, maar toch nog genoeg moois hoor. 'Familiar' is erg mooi, 'Unter' blinkt in al z'n eenvoud en het afsluitende duo 'Pause' en 'More' laten horen dat Frahm een erg getalenteerde hedendaagse componist is.

Mooie, warme, melancholische pianoklanken worden vermengd met allerhande achtergrondgeluiden, van belletjes over spookachtig gekraak tot harmonium. De titel van het album verwijst naar de manier waarop hij piano speelt; de snaren zijn namelijk met dikke lagen vilt (felt) afgedempt. Frahm is een Duitser, vandaar.

Mooie plaat dus, van een onmiskenbaar talent, die zich laat inspireren door Franse grootheden zoals Ravel en Debussy. I like it.

3,5 sterren

Buiten regent het, binnen is het lekker warm.
Niet alleen door de verwarming. Maar ook door deze parel.
Het is haast een verwarmende plaat.
Op de achtergrond hoor je ruis, en het speciaal klinkende pianospel dankzij het vilten geeft Felt een intieme en warme sfeer over aan de luisteraar.

Op de achtergrond gebeurt er erg veel. Van belletjes tot de ademhaling van Nils Frahm.
De productie is misschien niet perfect, maar toch vind ik de productie prachtig.
Maar het pianospel van Frahm, is misschien nog mooier.
Hij speelt ontroerende stukken, die me 43 minuten blijven boeien. 4,5*

Prachtig album om de winter mee door te komen. Rustig, subtiel en enigszins langdradig vergeleken met veel andere klassieke piano stukken. Er wordt dit maal weer gebruik gemaakt van andere instrumenten naast de piano, net zoals op 'wintermusik'. De extra geluidseffecten, zoals het ademen van de pianist en het (uitversterkt) aanslaan van de toetsen maakt de sound van dit album erg 'organisch'. 'Familiar' en 'More' zijn mijn favorieten en de rest mag er ook wezen.

Een stapje beter weer dan 'the bells' en samen met 'wintermusik' het beste wat Nils te bieden heeft.