Nils Frahm - Felt (2011)

Goed voorbeeld inderdaad, La Monte Young maakt wel erg lange albums die te vergelijken zijn met deze muziek.

Ik begin hem hier trouwens wel steeds meer te waarderen. Ik ben langzaam over de schok van het opnameproces heen. Het is gewoon een subtieler album dan het (zeker qua geluidsbeeld) dramatische the bells. Het zijn toch wel erg sterke nummers, stuk voor stuk.

Over dat, las in de recensie van NU dat het de opname deels zo is doordat hij met vilt over de snaren van de piano speelt.. weet niet of het daar eerder over is gegaan, maar dat kan wel te maken hebben met de vele berichten over de opname'kwaliteit'

Bij de Nu-recensie haakte ik bij de term "neoklassiek" af, als je met genres wilt gaan gooien doe het dan wel even correct en noem het modern klassiek.

moderne klassiek is ook al een afgeronde periode, net als post-moderne klassieke muziek...
de gehele klassieke terminologie slaat werkelijk nergens op. het grootste probleem daarbij is het kaderen op jaartallen ipv muzikale inhoud. zo blijf je natuurlijk bezig...

wellicht zouden we het neo-post-moderne-klassieke muziek kunnen noemen.

Vind ik een goede naam. Meteen even kijken of dat officieel als genre op de site kan worden toegevoegd.

Ik heb deze plaat op weg naar de bakker en terug beluisterd (wandelen, weet je wel), en toen het opeens begon te regenen, klonk het me een stuk beter in de oren. Kortom, Nils Frahm maakt muziek voor druilerig weer op 'Felt', terwijl 'Wintermusik' iets meer winters georiënteerd was naar mijn mening. De essentie blijft hetzelfde, piano blijft de hoofdrolspeler. Van dit soort muziek kan ik bijtijds wel genieten, ja.

Dit heeft natuurlijk geen drol met avant-garde te maken, maar ja, waar zet je het anders onder? MuMe is dringend toe aan een nieuw genre-systeem.

Is het verschil tussen beide termen ook aan een leek als ik uit te leggen?

Neoclassicisme was een kunststroming in de 18e-19e eeuw waarbij teruggegrepen werd naar invloeden uit de klassieke oudheid.
Modern klassiek is self-explanatory: gecomponeerde muziek anno 20e-21e eeuw.

Neoclassicisme in de kunst wordt gedateerd in de late 18e, begin 19e eeuw (b.v. David en Ingres). Maar in de muziek lijkt deze periodisering niet echt gelijk te lopen. Want daar heet het juist de klassieke periode(classicisme), als reactie op de barok (2e helft 18e eeuw: Mozart, Haydn). Neoclassicisme speelt zich in de muziek in de eerste helft van 20e eeuw af: b.v. Stravinsky.
Verwarrend...

modern klassiek was ongeveer op zijn hoogtepunt tijdens de 1e wereldoorlog, daarna kwam de postmoderne klassieke muziek, vervolgens ontstond daaruit neoklassieke muziek.

modern klassiek staat voor vooruitstrevend/experimenteel, neoklassiek staat voor het teruggrijpen naar oude elementen en muzikale gedachten. op die manier heb je volgens mij geen begin en eind nodig.

Nils Frahm is een minimalistische componist die graag met piano- en achtergrondklanken experimenteert. Het is alweer een tijdje geleden dat ik 'Wintermusik' leerde kennen, en die vind ik nog steeds erg goed. Zijn nieuwe plaat 'Felt' doet het net iets minder, omdat Frahm de luisteraar niet altijd weet mee te trekken in zijn wondere wereld; het komt soms een beetje saai over. Beetje wisselvallig dus, deze plaat, maar toch nog genoeg moois hoor. 'Familiar' is erg mooi, 'Unter' blinkt in al z'n eenvoud en het afsluitende duo 'Pause' en 'More' laten horen dat Frahm een erg getalenteerde hedendaagse componist is.

Mooie, warme, melancholische pianoklanken worden vermengd met allerhande achtergrondgeluiden, van belletjes over spookachtig gekraak tot harmonium. De titel van het album verwijst naar de manier waarop hij piano speelt; de snaren zijn namelijk met dikke lagen vilt (felt) afgedempt. Frahm is een Duitser, vandaar.

Mooie plaat dus, van een onmiskenbaar talent, die zich laat inspireren door Franse grootheden zoals Ravel en Debussy. I like it.

3,5 sterren

Ik vind het fantastisch.
Less is More.
5 aanslagen/minuut en toch blijven boeien, komt natuurlijk ook door alle achtergrondgeluiden die het compleet en spannend maken.

Nu nog regen op het dakraam.

Nee, sneeuwvlokjes.

Regen hoor je beter.

Ik zit nu op mijn werkkamer onder het dak met dit album over de speakers en het regent, maar het getik van de regen verpest toch een beetje de muziek.

Rustig naar beneden dwarrelende sneeuwvlokjes - niet te dik, want die vallen te snel, maar van die middelmatige -, dat is het beeld dat de muziek bij me oproept. De gedempte pianoklanken zijn helder wit en zacht als donzige sneeuw.

Hier een voorbeeld - bij benadering (geluid van de clip uitzetten en Felt opzetten). Voelt u hem?

Nils Frahm en sneeuw gaat uitstekend samen shyscapes on Vimeo

Prachtig album trouwens deze......

U begrijpt het. Mooi.

'Less' is echt wondermooi

Buiten regent het, binnen is het lekker warm.
Niet alleen door de verwarming. Maar ook door deze parel.
Het is haast een verwarmende plaat.
Op de achtergrond hoor je ruis, en het speciaal klinkende pianospel dankzij het vilten geeft Felt een intieme en warme sfeer over aan de luisteraar.

Op de achtergrond gebeurt er erg veel. Van belletjes tot de ademhaling van Nils Frahm.
De productie is misschien niet perfect, maar toch vind ik de productie prachtig.
Maar het pianospel van Frahm, is misschien nog mooier.
Hij speelt ontroerende stukken, die me 43 minuten blijven boeien. 4,5*

Niet de juiste plaats maar hoop dat het even door de vingers wordt gezien.. Het is vandaag de verjaardag van Nils Frahm, op zich niets speciaals, maar hij geeft ons een cadeautje.
24 december komt fysiek zijn nieuwe plaat, Screws, uit, maar hij is alvast gratis te downloaden vanaf de site van Erased Tapes: lllllll screws - screws.durtonstudio.com

Veel plezier ermee

het zij je vergeven!

Dat is weer een fraai kleinood. Interessante artiest toch, die Frahm.

Ideale muziek om naar de sneeuwvlokjes te staren.

Nog mooier nu is Stare (samenwerking tussen Frahm en Olafur Arnalds). Elektronischer dat wel. Ieder geval is het een mooie dag voor artiesten als Frahm, Max Richter, Arnalds, Johann Johannsson, Sophie Hutchings.

Prachtig album om de winter mee door te komen. Rustig, subtiel en enigszins langdradig vergeleken met veel andere klassieke piano stukken. Er wordt dit maal weer gebruik gemaakt van andere instrumenten naast de piano, net zoals op 'wintermusik'. De extra geluidseffecten, zoals het ademen van de pianist en het (uitversterkt) aanslaan van de toetsen maakt de sound van dit album erg 'organisch'. 'Familiar' en 'More' zijn mijn favorieten en de rest mag er ook wezen.

Een stapje beter weer dan 'the bells' en samen met 'wintermusik' het beste wat Nils te bieden heeft.

Wat er op de achtergrond allemaal gebeurt is misschien nog wel interessanter dan hetgeen zich op de voorgrond afspeelt. Al hoef ik daar gelukkig geen keuze in te maken. Het vilt tegen de pianosnaren en ruis, soms lijken het net voetstappen in de sneeuw. Het zorgt ervoor dat Felt enorm intrigeert en ook na meerdere keren draaien spannend blijft. Wel op een goede installatie draaien, want deze is werkelijk briljant geproduceerd.