Kayak - Anywhere but Here (2011)

Afgelopen zondag was het Kayakavond bij Perron 55 in Venlo. Een fantastisch optreden voor een volle bak. Aangrijpend was de Pim Koopman tribute. Bij het door Cindy Oudshoorn gezongen Well Done'' moest ik dan ook even slikken. Wat een stem ook - en wat een vrouw . Dat leverde regelmatig een hartverscheurend duet op met Edward Reekers. Indruk maakte ook gitarist Joost Vergoossen. Iedereen kent wel het virtuoze piano-intermezzo uit ‘Chance for a lifetime’. Moeiteloos speelde hij iedere noot parallel. Verder de met een mooie stem gezegende Rob Vunderink, die functioneel maar vakkundig solowerk afleverde op zijn Gibson SG. Ook vakwerk leverde topdrummer Hans Eijkenaar en bassist Jan van Olffen.
En ‘last but not least’ natuurlijk onze ‘musician’s musician’ Ton Scherpenzeel. Voorafgaand aan de show had ik (na meer dan 35 jaar eindelijk) een gesprek met hem. Voor de belangstellenden: het interview (ca. 13 minuten) staat op onze website http://www.redroosterradio.nl/ (met een paar foto’s). Verder staat er ook een link met daaronder een door Edward Reekers (gratis ) gezongen aankondiging voor ons programma. Kon me geen fijnere reclamespot voorstellen; een mooie herinnering aan een gedenkwaardige avond.

Heb jij overigens enig idee waarom Hans Eijkenaar achter zo'n plexiglas schot zit?

(voor mijn verslagje van het optreden van afgelopen vrijdag: link)

Mooi gedaan Henk, dat stemt weer hoopvol en positief. Jammer dat je niet aan mijn vraag toegekomen bent maar het zal op dit moment ook moeilijk te beantwoorden zijn aangezien de band nog volop aan het toeren is. Dank dat je dit met ons gedeeld hebt.


Ehh, dat plastic schot, was dat niet uit geluidstechnische overwegingen gedaan? De klappen schijnen van dien aard te zijn dat het de rest van band een beetje in het vaarwater zit had ik begrepen.

He Hans, ik had je vraag wel meegenomen in mijn voorbereiding, maar in de vaart van het gesprek eigenlijk stomweg vergeten ... . Aangezien Kayak voorlopig nog wel doorgaat (volgens Ton zou ik de eerste zijn die zou horen als het niet zo was ), verwacht ik wel nog een keer een conceptalbum. Gewoon vanwege het feit dat hij dit in het verleden ook heeft gedaan.

Vast wel. Nogmaals bedankt.

Verheug mij er op. Ik kan nu niet kijken (zit nog op mijn werk) en heb geen geluid. Maar vanavond even luisteren!

Overigens grappig te horen hoe op het eind Ton zn bewondering uit over het veelbesproken New Blood project van Peter Gabriel........... hij blijft naar mijn indruk dan toch nog veel met de symfonische benadering houden... laten we in ieder geval hopen dat niet elk Kayaknummer een dergelijke behandeling zou krijgen hoewel ik alvast wel nieuwsgierig zou zijn naar het resultaat...

De vraag waar zij (blijkbaar) mee zitten is: ik zit al jaren in eenzelfde soort van stroom met mijn muziek, ik sta qua composities schrijven een beetje droog, kan althans op dit ogenblik niet op niveau bieden wat ik ooit heb gedaan.

Wat dan? Ik zal overigens Ton Scherpenzeel bepaald geen writersblock toekennen, hij heeft sinds de Kayak reünie in 1999 heel veel fraais geschreven. Maar blijkbaar wringt het ergens. Misschien is het wel een vraag die veel oudere artiesten bezig houdt: "wat moet ik als 60 plusser nog? Heb alles gezien, gedaan en bewezen. Voor geld hoef ik het niet te doen".

Tja. Laat ik vooropstellen dat ik niet tegen zij-projecten ben van artiesten, als ze even met wat anders een ei willen leggen. Paul McCartney legde recent een laatste hand aan (nieuwe) muziek bij een balletuitvoering. Daar krijgt hij mij niet warm voor. Maar naast dat project staat er heel veel "gangbaar" nieuw werk tegenover, excellente concerten op vertrouwde leest.

Vind ik toch een ander uitgangspunt. Als Scherpenzeel bijvoorbeeld eens filmmuziek zou schrijven bij een nieuwe Nederlandse film: prima.

Maar wat als hij plotseling van dansbare muziek zou gaan houden en alle Kayak nummers van een dansbaar jasje zou voorzien? Je zou er nachten niet van kunnen slapen, het idee alleen al.

Die 'feeling' moet een artiest wel een beetje houden, je wilt geen klanten die het gevoel krijgen belazerd te worden. Laten we eerlijk zijn, Anywhere but here is als album meer 'losjes uit de pols' geschreven en benaderd ook, dan de voorgaande drie cd's van Kayak. Ik kan er verder goed mee leven.

Als Ton Scherpenzeel eens iets anders zou willen, prima, ik wil best eens horen wat hij nog meer interessant vind om te doen. Het enfant terrible van Styx, Tommy Shaw, bracht dit jaar een heel mooi bluegrass album uit. Maar hij laat dan ook het oude werk rusten en in zijn waarde. En zodra hij weer iets heeft voor Styx, staat hij daar weer vooraan. Hij gaat al zijn symfonische Styx pareltjes uit het verleden niet omzetten naar bluegrass.

En dat is wel het verschil tussen nieuwe dingen blijven doen en het writersblock waar Peter Gabriel al mee kampt nadat hij Up heeft uitgebracht. Hij meent met een projekt als New Blood het ei van Columbus te hebben uitgevonden en denkt ons te kunnen plezieren met een op foute wijze opgewarmd oud prakje, voorzien van een orkestrale sju...

Tja...... ik geloof dat 'Up' - waar ik niet bijster enthousiast over ben - ook het laatste Gabriel album is dat ik überhaupt nog ken want toen was de beste man opeens heel snel oud, grijs en kaal geworden met een gedistingeerd puntsikje. Ik kende hem amper meer terug. Wat ik daarna verder nog over hem in recensies en kritieken gelezen heb getuigde van weinig inspiratie en creativiteit voorzover het mijn persoonlijke voorkeur betrof. Maar het zou best kunnen dat er nog genoeg aan mijn aandacht is ontsnapt.

In het geval Scherpenzeel denk ik ook dat deze idd nog genoeg van zich zal laten horen waarbij hij in ieder geval zijn klanten niet zal 'belazeren'. Tussen de twee Kayakperiodes in was hij trouwens ook in zijprojecten werkzaam (de kachel moet toch blijven branden uiteraard) met als meest onverwachte uitstapje als muzikale rechterhand van Youp van het Hek. Als oerfan van Kayak sta je dan toch wel even raar te kijken.

Maar als Ton de heer Gabriel met zijn strijkers hoger heeft zitten dan wat er nu aan overige consumentenmuziek de ether in wordt geslingerd stemt me dat in ieder geval hoopvoller dan wanneer hij zich inderdaad zou laten inspireren door een of andere techno-act. Hij blijft zijn 'feel' met zijn muziek zeker wel houden denk ik. Alhoewel het stukgespeelde Ruthless Queen nu toch eindelijk wel eens van een vette dancebeat mag worden voorzien.

Dit laatste album van Kayak is inderdaad wat lichter te verteren dan voorgaande meesterwerkjes - het blijft in de eerste plaats een symforockachtige popband - maar nog altijd zeer duidelijk van de hand van de heer Scherpenzeel die toch wel de belangrijkste ziel van Kayak genoemd mag worden.

Ik vind het geen superverrassend album, het borduurt wel een beetje voort op de vorige 2. Het ontbreken van een echte symfoknaller vind ik wel jammer. Maar slecht is het zeker niet. Het Reekersnummer "Demon In Her Eyes" vind ik prachtig. Daarnaast vind ik het album redelijk gevarieerd, al is het dan allemaal binnen de grenzen van de 'veilige' popliedjes.

Ik blijf het knap vinden hoe die Scherpenzeel de ene na de andere prachtige melodie uit de mouw schudt...

Blijf Behind the scenes toch een weergaloos nummer vinden.
Waarom kan zo'n nummer niet gewoon een hit worden. Wat er vandaag de dag in de top 10 staat is af en toe toch gewoon drama.....

Mwah, vrolijk uptemponummertje, dat wel, maar dan kies ik idd toch liever voor ''Demon In Her Eyes'' bijvoorbeeld. Heeft net iets meer klasse alhoewel ''Most Underrated Band In The World'' wel de meeste hitpotentie zou moeten hebben in het geval Kayak. In ieder geval een nummer met ''ballen'' dat de aandacht opeist en een boodschap uitdraagt. Het album is bij mij inmiddels gegroeid tot 4 sterren.

De opener en Hunter and prey zouden in het verleden wellicht een eind zijn gekomen.

Tja, volgens mij is de massale enthousiaste belangstelling voor het kopen van leuke singletjes al twintig jaar verdwenen en interesseert het enige (singlekopende) publiek dat nog overblijft voor de Top 40 zich in de verste verte niet meer voor een band als Kayak. Ongeacht wat ze brengen.

Ja dat gevoel heb ik ook zeker. Het is in de prog sowieso geen vetpot meer, het blijft een specialistisch genre wat anno nu een select groepje aanhangers kent, ondanks pogingen tot ''vernieuwing'' en rijk word je er zeker niet meer van. Als je dan na b.v. de afloop van het concert van gisteravond even een praatje met de bandleden maakt merk je dat meteen en van afstand tot het publiek is geen enkele sprake meer, men is zeer vriendelijk en openhartig. Dat was in de jaren 70 wel anders met de ''pretentieuze hogeschoolsymfo'' die juist het tegenovergestelde effect bracht.

Het zullen in het huidige muziekklimaat toch de diehardfans blijven die hoogwaardige bands als Kayak overeind moeten houden. Zonder klankbord speel je tenslotte tegen een verzameling lege stoelen en dat kan toch nooit de bedoeling zijn.

Leuk, even een praatje met één van de bandleden! Het zou juist aanleiding moeten zijn voor meer geïnteresseerden, zou je zo denken.

Waar gaat het dan over?

Niet al te veel inhoudelijks. Je maakt je complimenten, koopt evt. nog een ontbrekend cdtje en geeft wat commentaar op het geluid en de performance. Om je heen kijkend merk je wel dat op vrijwel alle respons heel attent en amicaal wordt ingegaan en de sfeer is heel ontspannen. Voor een werkelijk interview zou je verbonden moeten zijn aan een radiostation of toonaangevend muziekblad. En zover ben ik nog niet in de hobby verzeild geraakt.

Het gesprekje na een optreden vind ik lekker informeel en gewoon een aardige geste. Ja veel inhoudelijks valt er ook niet te bespreken op zo'n plek in 2 minuten, maar dat geeft niet.
In ieder geval heb ik met mijn vorige opmerking gepleit voor meer aandacht op de zenders voor een band uit Nederland, die nog steeds de nodige fans kent, hoewel er op de concerten steeds minder afkomen.
Al met al, ligt inderdaad de glorietijd van de bands die wat konden brengen in de Top 40 ver achter ons. Maar als ik plotseling mijn dochter (15) hoor zeggen over een onbekende artiest op de radio 'dit is een lekker nummertje' , dan denk ik: "Ook dit hoorden we 30 jaar geleden al..."
Waarom zou dat Kayak niet kunnen zijn? Onbekend of niet. Aandacht kunt je t in ieder geval geven. Aandacht die t verdient, m.i.
Desondanks blijven smaken altijd verschillen. "Most underrated band ..." vind ik verreweg het zwakste nummer van de cd en ook helemaal niet des Kayaks.Zap ik dus gelijk door. Hoewel, live valt het allemaal wel mee. "Demon in het eyes" is echt een aardig nummer, maar volgens mij meer voor op een cd, dan één met wat hitpotentie. Maar goed.Smaken blijven verschillen, iets waar de band ook absoluut rekening mee houdt.
Het vervelende gevoel bekruipt me wel, dat ik me afvraag hoelang ze dit nog vol kunnen houden, met wel wat weinig publiek bij de concerten. Terwijl de band toch wel uit zo'n tien personen in totaal bestaat. De die-hard-fans zullen daarom juist nu moeten blijven komen en de cd's blijven kopen. Anders pak Ton misschien zijn biezen ...

Wat ''Most Underrated'' betreft: Ik vergelijk het wel eens met het totaal Genesisvreemde Genesisnummer ''I Can't Dance'' wat destijds toch een enorme hit werd. Ook zo'n cynisch antinummer dat zelfs nog veel beroerder klinkt en precies tegen de gevestigde commerciële stromingen inging. Dan mag ''Most Underrated'' ook geheel niet des Kayaks klinken maar dat zou nou juist het beoogde effect op kunnen leveren. Ik geef toe dat het een gewaagde keuze zou zijn maar wel een zeer opvallende. Maar ja, Phil Collins kon destijds alle potten breken.........

On the other side: Als Ruthless Queen zo'n mammoethit kon worden, waarom zou dat dan niet met het titelnummer kunnen gebeuren? Wherever She Goes heeft trouwens ook wel wat.

Tja, hoelang Kayak nog blijft bestaan is natuurlijk afwachten. Aan de band zal het denk ik niet liggen. Wel aan de steun van het publiek, het concertbezoek en vooral de promotiekanalen. Voorlopig zijn ze alweer langer bezig dan de eerste periode, op zich al een enorme prestatie en de jubileumtour ligt alweer in het verschiet. Als het aan Ton ligt blijft ie naar eigen zeggen muziek maken tot in de kist en dat is uiteraard alleen maar toe te juichen.

Irene Linders is een vriendin van één van mijn collega's. Ik zal haar eens vragen of zij aan Ton kan vragen hoe lang nog ... Het moet natuurlijk wel allemaal betaalbaar blijven. En het liefst nog wat aardigs opleveren.
Daar naast vraag ik me af hoe hij het toch altijd voor elkaar krijgt om mooie melodieën uit zijn mouw te blijven schudden. Zoals meerderen op deze site componeer ik zelf ook wel eens wat. Alsjeblieft wel op een zeer bescheiden niveau, maar ik verval toch geregeld in het zelfde liedje.
Ton niet, en alleen daarom heb ik een groot respect voor hem!

Jazeker Bluebird, het nummer Wherever She Goes heeft ook wel iets moois. Zeker die bridge vind ik erg goed. Het heeft leuke afwisselingen en 't blijft toch gewoon heerlijk lekker lopen!
Een lekker Kayaksfeertje, net zoals in de tijd van The Last Encore

Trouwens, de hele cd vind ik zo langzamerhand steeds beter worden. En dat is een lekker gevoel.

Leuk om te lezen Pierre. Een en ander hangt natuurlijk ook van de (3FM) radiopolitiek af en hoeverre men bereid is een band als Kayak nog de aandacht te geven die ze gewoon verdienen. Dat blijkt tegenwoordig een niet mis te verstane geldkwestie te zijn. De naam Blokhuis schijnt hier ook geen onbelangrijke rol in te spelen. Het is allemaal nog lang niet zo eenvoudig en wie aan de touwtjes trekt bepaalt wat er gedraaid gaat worden. Een eigenzinnige band als Kayak heeft nou eenmaal een eigen signatuur en daarmee ook een eigen doelgroep die dan ook zeker van wat minder platte muziek houdt. Een attractie als de Toppers zal het daarom ook nooit worden en gelukkig maar.

Ik vind het nieuwe album niet echt een hoogvlieger maar wel goed genoeg en een hele sympathieke in dit verband. Ton presteert het inderdaad altijd maar weer om veel in de liedjes te laten gebeuren. Die 4 sterren is het dan ook zeker waard.

Mijn collega vertelde dat het inderdaad financieel niet slecht gaat met Kayak. Er zijn genoeg boekingen. Sterker nog, ze zitten allemaal behoorlijk vol. Dat gaat dus weer de goede kant op!

Fijn te horen. Ik gun het ze van harte.

Hier zou je misschien iets meer aan kunnen hebben.

YouTube - An interview with Ton Scherpenzeel (Kayak)

Luister het nu af!

I.v.m. de vorige Kayak kon dit album mij niet echt boeien.
Ik blijft (nog steeds) een liehebber van de ouidere Kayak..

Vanaf de heroprichting riep ik ook zoiets maar de essentie van de Kayakmuziek is naar mijn gevoel onveranderd gebleven. Sinds het begin al zijn er altijd personeelswisselingen geweest dus ik vind het ook niet langer zo'n probleem. De ene plaat kun je hooguit wat beter vinden dan de ander maar voor de rest hoor je naar mijn mening nog altijd de band van weleer.

Goed nieuws van de website:

De speciale mini-CD die Kayak in september ter gelegenheid van het 40-jarig jubileum zal uitbrengen, zal in elk geval twee tracks bevatten, die nog niet eerder zijn opgenomen en/of uitgebracht. Een van de tracks is een nummer dat Ton Scherpenzeel en Pim Koopman schreven in of rond 1972, vlak voor of tijdens de beginperiode van Kayak.

Het tweede nummer is een unieke preview van een nieuw album dat in 2013 moet verschijnen. Na een aantal ‘gewone’ CD’s wordt dit weer een concept-album in de lijn van Merlin en Nostradamus.

Inderdaad!

Alvast een voorproefje in Iphone kwaliteit van het volgend jaar te verschijnen conceptalbum: Cleopatra - The Crown Of Isis

YouTube - Kayak Cleopatra The Crown Of Isis

Belooft dan toch weer eens een werkje op 'nivo' te worden.

Even 'back to the topic' :

"Dedicated to Pim Koopman" staat er in kleine lettertjes achterop het CD-hoesje. En dat maakte dat ik mijn kritische vermogens bij dit album wat liet inhouden. Beetje ongepast om een geamputeerde band, nog volop bezig zaken te verwerken, te vermoeien met kritiek. Vooral lof voor het feit dát er weer een album was.

Nu zijn we ruim een jaar verder. Het album ligt niet zo heel vaak in mijn speler moet ik bekennen. Is er wat grondig mis mee? Nee, heel weinig. Het is een onvervalst herkenbaar Kayak-geluid wat we op deze huisgemaakte plaat horen.

Scherpenzeel schrijft op zijn blog:

Hans Eijkenaar bleek als co-producer die rol op te pakken. Dat wil ik wel geloven, maar Hans was een prima drummer maar als producer toch nog geen Pim. Daarmee versterkte Scherpenzeel zijn spilpositie. Wie kon hem nu nog tegenwicht bieden, of over de drempel trekken?

Dan de nummers. Met slotnummer Bang wordt aangetoond dat het niet allemaal rouwstemming is wat de klok slaat. Het staat in de traditie van grappenmakerij in de geest van Give It A Name en Love Me Tonight - Get On Board. Zo 'n luchtige noot konden we ook wel gebruiken want de ballads met serieuze bespiegelingen hebben wel de overhand op dit album.
Mooie liedjes, zeker: November Morning, Anywhere But Here, In Between Tides (lijkt erg op de Amerikaanse groep 2nd Chapter Of Acts, een groep die Scherpenzeel tot zijn muzikale inspiratiebronnen rekent) en het erg fraai gezongen Passing Cloud.
Most Underrated Band In The World is hopelijk ook helemaal ironisch bedoeld. Verrassend vind ik wel het door Edward Reekers geschreven Demon In Her Eyes. Reekers is hier toch echt de meest Kayak-klinkende Kayakman. Dit nummer had op bijna ieder eerder Kayak-album kunnen staan. Dan kom ik toch op de paar zwakke plekken: Over You en Life Is Good is wel heel dertien-in-een -dozijn. En dan is er nog het overbodige spierballengerol in Most Underrated .. De CD mag ook 42 minuten duren hoor, niks mis mee.

Dan nog even off-topic: Ooit had ik de elpee Heart Of The Universe; het enige soloproject van Scherpenzeel uit 1984 met in de band Ton op 't Hof, Bert Ruiter en Chris Rainbow zang. Het zou prachtig zijn als Ton Scherpenzeel met Kayak hier een eigentijdse remake van ging maken. Daar kan hij beslist mee voor de dag komen. Het materiaal was goed, de uitwerking wat klinisch en op één of andere manier nog niet af. Losse eindjes ... misschien iets voor de toekomst.