Game - The R.E.D. Album (2011)

Mijn meningen over dit album zijn nu toch wel sterk veranderd ten opzichte van een week geleden. Ik moet vaak een album eerst een stuk of 4, 5 keer luisteren.

Mijn (voorlopige) review:

- The City: Goede beat en tekst vind ik ook wel vet.

- Drug Test: Pff... Beat irriteert me, tekst niet zo goed. Gewoon geen chill nummer.

- Martians Vs Goblins: Beat vind ik echt geweldig, speakers op 100%!! Tekst gaat wel. Refrein van Lil Wayne had dan wel weer anders gemogen... maar ik vind het toch wel een chill nummer. Tyler the creator heeft wel 'n grappige tekst.

- Red Nation: Tja, ik weet niet wat ik hier van moet zeggen... beat vind ik nogal commercieel, Lil wayne's refrein slaat ook nergens op. Tekst van The Game gaat dan wel weer, maar de beat en het refrein van dit nummer zorgt ervoor dat ik dit nummer iedere keer skip.

- Good Girls Go Bad: Tekst vind ik zeker goed van Game, die van Drake vind ik niet zo vet... De beat gaat wel. Niet echt heel chill, beetje commercieel ook, maar goed vind het nummer wel OK.

- Ricky: Geweldig nummer, ben eigenlijk sprakeloos over dit nummer. Mooi geluid met die saxofoon in het begin, tja, beat is gewoon fantastisch. Tekst van Game is echt goed. Een echte classic.

- The Good, The Bad, The Ugly: Beat is 'n echte classic, chill om naar te luisteren. Game doet hier goed 'Storytelling'. Om deze line moest ik echt lachen: So I took my dick out this bitch mouth and walked to the window, pull the blinds down and took one hit of the endo, u niggaz ain't doing shit but stealing my niggaz rims so. Game heeft 'n goede flow in dit nummer.

- Heavy Artillery: Belachelijk nummer. Ik vind het ook diep, en dan ook echt diep triest dat Game een nummer heeft opgenomen met zo'n faker als Rick Ross. Dat ie zich verlaagt tot zo'n achterlijk niveau. Echt te triest voor woorden. Door deze dingen verlies ik wel wat respect voor Game. Ook toen ie zei dat ie terug wilde bij G-Unit... Maar goed ik ga verder, anders raak ik te veel offtopic.

- Paramedics: Hier vind ik ook weer weinig aan, zeer commerciële beat ook. Game probeert hier ook Young Jeezy na te doen, jammer.

- Speakers on blast: Tja ook weer zo'n vervelend nummer dat qua tekst weinig voorstelt.

- Hello: Commerciëel nummer en nogal nichterig. (Het refrein)

- All the way gone: Hetzelfde als voor 'Hello'.

- Pot of gold: Ook weer zo'n commerciëel nummer.. Tja zo kan ik blijven doorgaan, maar dit ben ik gewoon echt niet gewend van Game. Vergelijk Heavy Artillery t/m Pot of gold (10 t/m 15) eens met Game's eerdere albums... dat kun je eigenlijk niet vergelijken... vele nummers op dit album zijn veel te commerciëel en een aantal nummers op dit album behoren gewoon niet meer tot het genre Hip-hop. Die nummers zijn gewoon R&B. Valt me zwaar tegen van Game. Naast dat staan hier toch wel weer echt fantastische tracks op. Jammer dat er zo veel fillers op staan. Maar goed ik ga weer verder.

- All I know: Je raadt vast wel wat ik hier over heb te zeggen. Op naar 't volgende nummer dan maar.

- Born in the trap: Aahh, eindelijk weer een classic. Tekst vind ik goed, beat is ook wel chill alleen raad ik je aan het nummer niet te vaak te luisteren want dan gaat de beat een beetje vervelen. Maar zoals ik al zei, ik vind de tekst echt hard, alleen slaat het nergens op dat Game dit zegt: But like Soulja boy I was born in the trap. Wtf?? Tenminste, daar weet ik niks van, mij lijkt het dat Soulja boy heel erg verwend is door z'n rijke pa Timbaland. Maarja w/e.

- Mama knows: Dit vind ik toch ook wel een chill nummer, tekst vind ik echt wel goed. 't Zal ook wel door de rustige, chille beat komen.

- California Dream: Doet me (Zoals vele anderen hier neem ik aan) meteen denken aan Like Father, Like Son. Respect voor Game dat hij een nummer heeft gemaakt voor zijn zoon en nu voor zijn dochter. Mooi om naar te luisteren. Het enige wat ik hier op heb aan te merken is dat nogal vreemde refrein. Maar dat boeit me toch niet zo veel ik vind het een goed nummer.

Als ik het zo na tel staan hier voor mij van de 17 tracks 8 goede tracks op, de meeste daarvan zijn echt wel toppers, Oké het is nogal een andere stijl van Game maar ik kan er wel mee leven (Met die tracks die ik goed vind). Al die andere commerciële R&B zooi: Walgelijk. Gewoon totaal niet mijn stijl. Ook niet die van Game zou je verwachten, maar helaas niet.

Dit album heeft nogal wat domme nummers, maar dus ook echte toppers dus ik geef het 3 sterren.

Laters

The Documentary, het debuut van Game, was één van die albums die mij als puber in de hiphopwereld introduceerden. Dit schepte vanzelfsprekend een band met Game, maar dat was niet de enige reden om zijn muziek te waarderen: Game weet waar die mee bezig is en heeft laten zien een uitstekende rapper te zijn. Misschien tekstueel niet altijd even goed, maar vermakelijk is het zeker. Daarbij rapt hij met zijn rauwe stem nonchalant doch krachtig over de beats van een deel van de beste producers (Dr. Dre, Kanye West, Havoc en Buckwild). Wat echter altijd een nadeel van Games albums geweest is, is dat ze te lang duren en dat er te veel gastartiesten op staan. Op The R.E.D. Album is dat niet anders. Met eenentwintig tracks, een legio topproducers en achttien gastartiesten heeft Game - en waarschijnlijk ook Interscope - ervoor gezorgd dat er voor de meeste hiphoppers wel wat op het album staat, alleen zal bijna niemand alle nummers kunnen waarderen.

The R.E.D. Album trapt af, en eindigt ook, met een serieuze Dr. Dre, die rustig zijn verhaal doet over gebeurtenissen in het leven van Game. Niet erg interessant, aangezien iedereen al weet dat Game bij The Bloods zit en ooit is neergeschoten. Naast nog twee skits, een verse op Drug Test en wat afmixen is Dr. Dre verder niet bij het album betrokken, wat raar is omdat Game er al twee jaar mee pronkte dat Dr. Dre voor dit album weer zou produceren. Maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken. Zo heeft Ricky een beat waarbij verdienstelijk van jazzy saxofoongeluiden wordt gebruikgemaakt, en hoewel dit niet gebruikelijk is bij albums van Game, klinkt het erg prettig met de vloeiende raps van hem erover. Ook de beat van Born in the Trap is noemenswaardig: DJ Premier blijkt het produceren op deze track namelijk nog niet te zijn verleerd.

Met uitzondering van de tracks Paramedics (Maestro), All I Know (Boi-1da) en Mama Knows (The Neptunes) is The R.E.D. Album respectabel geproduceerd en valt er weinig op de beats, die voornamelijk van 1500 Or Nothin’, Cool & Dre en DJ Khalil afkomstig zijn, aan te merken. Hoewel de beatmakers hun werk goed hebben gedaan, heeft het album helaas geen sound die op alle tracks is terug te vinden. De variatie tussen de nummers is te groot. Zo heeft Martians vs. Goblins een rauwe beat met een harde bassline en heeft All the Way Gone door de vrolijke pianorifjes een r&b-achtige sfeer. Maar gezien de grote variatie in gastartiesten is het ook niet geheel onverwacht dat het album onevenwichtig is.

Er zit bijvoorbeeld een groot verschil tussen Tyler, The Creator en Lloyd. Niet alleen het agressieve rappen van Tyler en de rustige zang van Lloyd contrasteren, ook de teksten worden erop aangepast. Zo rapt Tyler op Martians vs. Goblins erg vuige teksten (“Now my future is brighter that Christopher’s new haircut//Bruno Mars is still sucking dick and fucking male butts”) en zingt Lloyd het volgende op Hello: “Got chills thinking of last night//I swear you was a goddess in your past life.” Deze grote verschillen zorgen ervoor dat de afwisseling tussen de nummers te groot is, waardoor het wat moeilijk als geheel album is te beluisteren. Game zelf laat op het album niet alleen gangsterteksten horen, ook rapt hij gevoelige teksten zoals hij doet op Good Girls Go Bad: “This song is dedicated to Natalie Holloway//I feel for her daddy so I wrote this on father’s day.” Op het album zijn eveneens weer echte Westcoast-tracks zoals Drug Test (met Dr. Dre, Snoop Dogg en Sly) te vinden. Toch blijft het een opluchting als Game, even constant als altijd, eindelijk helemaal alleen rapt op de tracks Ricky, The Good, The Bad, The Ugly en Born in the Trap.

Op die solotracks laat Game met zijn sterke delivery en unieke stemgeluid zien dat het voor hem geen probleem moet zijn om een album zonder gastartiesten te dragen. Waarschijnlijk zal zo’n album er vanwege commerciële belangen nooit komen en ook niet omdat Game zoals bijna elke rapper zelf op Twitter aangeeft een klassieker uitgebracht te hebben (“My best album ever #classic” ). Dit laat zien dat Game deze tracklist perfect vindt. Die woorden zullen veel recensenten, inclusief ikzelf, niet durven overnemen. Hoewel een korter album met minder andere artiesten en meer Game hoogstwaarschijnlijk beter had uitgepakt, is The R.E.D. Album een vermakelijke plaat met een flink aantal sterke tracks.

Hiphopleeft

Volgens mij moet je die zogenaamde 'disstracks' van Game tegenwoordig niet zo serieus nemen. Laat wel goed zien hoe het tegenwoordig met hem gesteld is.

Veruit het mist goede album van Game, een tiental vrij sterke tracks weet dit album nog boven de voldoende te halen. Maar nummers als Drug Test, Heavy Artillery en Paramedics zijn gewoon zo bedroevend slecht dat ik met moeite door het dikke uur muziek heen kom. Jammer, want in mijn ogen heeft deze man veel meer in zich.

Anderhalf jaar na de oorspronkelijke releasedate komt Game eindelijk met The R.E.D. Album. Opnieuw ondersteund door een leger top producers en bekende gastartiesten neemt hij ons mee de wijken van Los Angeles, en soms ook naar andere steden.

The R.E.D. Album trapt af met een overbodige skit van Dr. Dre waarna The City begint, anders dan voorgaande intro's van Game heeft dit nummer een veel rustiger tempo. Over de orkestrale productie van Cool & Dre rapt Game met passie en woede en lijkt hij alles van de afgelopen jaren eruit te gooien ("I'm sick of muthafucka's talking 'bout the West died / Can't you hear my heart beating? That's the muthafuckin' West Side"). Het refrein en het laatste couplet van Kendrick Lamar zijn uitstekend, mooi dat de jonge mede-Compton MC zijn shine krijgt. Drug Test is een vermakelijke DJ Khalil banger, het is leuk om Game een keer met Dr. Dre te horen rappen. Geen hoogstaande lines, maar dat hoeft ook niet. Het refrein is trouwens geweldig: Let's get high of something, 'till your brain don't function"

Martians vs Goblins is de volgende banger, 1500 or Nothin' leveren alleen maar topkwaliteit af en dat bewijzen ze hier opnieuw. Een typische West Coast beat vol met funky synths. Tyler The Creator is de gast en dat is voor Game een reden om zijn stijl aan te passen, iets waarin hij verrassend genoeg in slaagt. O.a. Rihanna, Lil B en Lebron zijn de sigaar, Tyler The Creator steelt echter de show. De single Red Nation is opnieuw een knaller, ik vind de beat echt heerlijk, Cool & Dre hebben er iets moois van gemaakt. Game rapt ook zo lekker nonchalant en het gaat over vanalles en nog wat. Waarom Dr. Dre die skits in spreekt begin ik me nu af te vragen, het is gewoon lachwekkend.

Good Girls Gone Bad is een nummer die we niet vaak van Game horen. Over een soulvolle beat van opnieuw Cool & Dre rapt hij samen met Drake over de verdwaalde vrouwen van deze wereld. Het klinkt niet oprecht, maar de productie is heerlijk. Ricky is het volgende nummer, en man man. Wát een track. Dit is de beste productie die ik ooit van DJ Khalil heb gehoord. Alles zit erin: strijkers, saxofoontjes, heerlijke baslaag. Game rapt alsof z'n leven ervan af hangt. Vooral de emotie in zijn in het laatste gedeelte vind ik mooi. Ongetwijfeld mijn favoriete track van dit album. Daarna volgt Good, Bad, Ugly, een goede storytelling track, wat Game wel vaker mag doen.

Na al dit muzikale geweld zakt het album echter ineens in. Heavy Artillery is maar een saai nummer, met een beat van Streetrunner die ik te vaak heb gehoord. Paramedics lijkt op een Young Jeezy track en Game die dan ook zijn stem na gaat doen vind ik te ver gaan. Aardige beat van Maestro, dat dan weer wel. Speakers on Blast is dan weer wat beter, waar Game een flow van het zuiden hanteert. Big Boi komt uiteraard als baas en E-40 blijft een waardeloze rapper. Hierna zijn de tracks voor het vrouwvolk aan de beurt (Hello, All The Way Gone), hier heb ik al eerder aangegeven wat ik ervan vind: niet mijn ding. Gelukkig brengt Pot Of Gold het niveau een beetje omhoog. Chris Brown stoort niet en Game rapt een paar inhoudelijke teksten. De Dr. Dre skit is.. ach, laat maar.

All I Know is een reflecterend nummer wat wellicht het beste bij het concept (?) van The R.E.D. Album past. Rededication. Leuk nummer. Born In The Trap is dan weer een track die als favoriet mag worden aangevinkt. Eindelijk heeft Game zijn DJ Premier productie, ik weet zeker dat hij zo blij als een kind was toen hij hoorde dat deze het album ging halen. Game spit zijn beste coupletten op dit nummer, alsof hij rechtstreeks uit New York komt. Doet me zelfs een beetje denken aan Nas. Mama Knows is de enige Pharrell productie van dit album, en godzijdank is het deze geworden. Een track met een mellow feeling, Game doet z'n ding, Nelly Furtado doet haar ding: gewoon dope.

California Dream is het laatste nummer, en beschrijft de geboorte van Game's dochter, die vorig jaar geboren is. Het probeert natuurlijk Like Father, Like Son van The Documentary te evenaren, maar dat lukt niet. De goddelijke stem van Busta Rhymes wordt gemist.
De outro van Dr. Dre slaat weer helemaal helemaal op. "Now that shit was gangsta"

3,5*, overduidelijk Game's minste album. Een handvol tracks verpest het, alhoewel Game wel weer gewoon goed rapt. Hij blijft voor mij de meest interessante artiest in hiphop. Maar wellicht is dit het resultaat van vele pushbacks. Hoe zou het zijn geklonken met Dr. Dre beats en het beste werk van Pharrell? We zullen het nooit weten. Nu blijven de twee opvallend op de achtergrond, terwijl Game de afgelopen jaren verkondigde dat de twee de helft van de producties zouden doen. Jammer. Het wachten is nu op Soundtrack To Chaos, Game's laatste album op Interscope...

Buiten The City (Kendrick!), Drug Test, Martians vs. Goblins, Red Nation, Heavy Artillery, Pot of Gold en Born In the Trap beluister ik dit niet veel meer.
Drug Test is eigenlijk niet zo heel goed (zeker niet voor Dr. Dre begrippen), maar het energieke in de track heeft een bepaalde aantrekkingskracht.

De andere nummers skip ik niet als ze voorbij komen, maar ik zal ze minder snel opzetten.

3,5*. Samen met Blood Moon: Year of the Wolf een minder album uit Game's catalogus.