Game - The R.E.D. Album (2011)

@NL_RAPPIN

De Deluxe Edition is alleen voor Amerika.

Er is eigenlijk geen Deluxe editie, er is een iTunes bonustrack en een F.Y.E. bonustrack.

@ HoodLum Havoc haha ik bestel m'n cd's ook uit amerika vandaar.

@ Game oke dat vind ik raar omdat, er een deluxe cover is maar, bedankt voor de info !

@NL_RAPPIN

Het is een alternerende cover.

@ HoodLum Havoc oke bedankt dan zal ik vanavond even z'n first week sales verhogen haha.

Op een paar nummers na vind ik dit een zeeeeeeeer VET album.

Ik weet wel wat de rede is waarom hij dat ECHT heeft geflikt met die verse van Kendrick, omdat Kendrick hem anders genadeloos had verslonden op zijn eigen track wanneer die verse volledig met beat afgespeeld zou worden. Met die acapella heeft hij de schade weten te beperken.

ik begin hem zelfs beter te vinden. Game doet voor mij alles goed, delivery, flow stemgebruik alles is goed bij deze man... Altijd on point zelfs als de beat wack is.

@ HoodLum Havoc

In de meeste gevallen is commerciële ''Hip-hop'' geen Hip-hop meer. Dan heb ik het er over dat het gewoon van die simpele R&B beats worden en dat rappers alleen nog over geld, auto's en bitches rappen (niet dat Game dat doet, heb het alleen over simpele beats), en daar houd ik totaal niet van. Dat vind ik gewoon slecht, ik heb liever beats die 'n beetje zijn afgeleid van Jazz, Soul enzo je weet wel wat ik bedoel. Zoals de beats op Big L's debuut album Lifestylez ov da Poor & Dangerous, Nas's Illmatic en veel nummers van Gang Starr, Tupac, Biggie, Rakim etc. en ik vind de G-funk van de jaren '90 Dre, Snoop dogg, Warren G en Nate dogg ook echt chill, en natuurlijk ook de beats van bijvoorbeeld Game's Doctor's Advocate, dat is dan meer Gangstarap maar dat vind ik ook wel vet, en bijv. ook op Ice Cube's 'Raw Footage'. Maar wat ik hier dan zie tussen staan vind ik soms echt belachelijk, dat is gewoon niet meer de stijl van Game. Zoals Hello en All I know en All the way gone enzo. Pot of gold vind ik ook weer nogal een gay nummer, mede door Chris brown. De tekst van Game is dan wel weer goed maarja ik heb liever van die bangers zoals: 'One Night', 'Compton', 'Where I'm From'. Dat vind ik gewoon veel vetter. Maar op dit album staan zoals ik al zei ook wel goede nummers maar ik denk niet dat ik 'm vaak ga luisteren. Ik zou er ook niet raar van opkijken als Game's volgende album ook zo veel fillers bevat. De LAX had dat trouwens ook vind ik, maar dus ook weer echt goede tracks zoals 'Money', 'Letter to the king', 'Never can say goodbye' en 'My life', die laatste vind ik overigens een van de weinige nummers waarop ik me niet irriteer aan Wayne.

Oh ja ik zag dat laatst in een interview van Game een jaar of 2 terug dacht ik, dat hij zei dat hij het niet erg zou vinden als hij en G-unit weer bij elkaar zouden komen..... beetje raar..... eerst zoveel disstracks uitbrengen naar G-unit en er zelfs een film van maken en dan dat.... maarja moet hij weten.....

Ik blijf The Documentary en Doctor's Advocate sowieso bangen maar ik vind het gewoon jammer dat Game al lange tijd niet meer zo'n chille platen heeft uitgebracht... de beste tracks van R.E.D. kun je ook eigenlijk ook niet vergelijken met de oudere nummers van Game. Maar goed er zijn natuurlijk mensen die dit album helemaal geweldig vinden, smaken verschillen.

Ciao

Game komt aandacht tekort wist je dat nog niet? Hij heeft al 100 keer gezegd dat hij het ziet zitten in een G-Unit reunion of hij blijft de billen van fifty maar likken in interviews en daarma maar blijven dissen. Hij is gewoon kinderachtig.

@Illmaticly Ill

Ik stoor me er niet aan dat er 2 of 3 R&B (Rap & Blues) liedjes opstaan zolang hij het maar bij 2 a 3 liedjes houdt en zoals hij zelf zegt er moeten ook liedjes opstaan voor meisjes.

@LIQUIDSWORDS

Het is wel waar wat je daar zegt maar zijn laatste diss tegen 50 Cent was 2 jaar geleden of heb ik iets gemist? En 1,5 is wat overdreven he maar ja jouw mening.

Toch echt te veel fillers voor een voldoende. Bij The Game heb ik af en toe het idee dat hij gewoon te veel wilt op een album. Hij had lekker de 10 beste nummers van dit album moeten houden en de rest eraf gooien. Dan was dit toch echt wel een goed album geworden. Helaas heeft dit album dus hetzelfde probleem als LAX.

Ook bijna alle gastartiesten op dit album zuigen. Op zijn vorige album waren de gastartiesten nog dope, maar dit is wel echt kut. Dre en Snoop, waar je van hoopt dat ze toch wat dopes droppen, doen dat niet. Voor de rest vind ik alleen Kendrick Lamar en enigzins Rick Ross leuk om naar te luisteren. De rest vind ik echt drama.

Martians vs Goblins staat op repeat. De rest van het album krijg ik niet in 1 keer afgespeeld.

@LIQUIDSWORDS

Tja dat is mij nu helaas ook wel duidelijk geworden... Jammer is dat... Aan de ene kant lijkt het me nogal ongepast na al die disstracks, als Game en 50 weer samen nummers gaan maken; maar aan de andere kant lijkt het me toch wel vet als ze weer wat hits maken ik bedoel de platen die ze samen hadden gemaakt vond ik best vet.. maar ik geloof er niet in, zoals je zelf al aangeeft, heeft Game waarschijnljk gewoon aandacht tekort... beetje triest

@HoodLum Havoc

Ja.. je hebt eigenlijk ook wel gelijk, ik zeik een beetje te veel over dit album. Ik moet wel toegeven dat er goede nummers op staan en ik denk dat ik ze toch wel vaak ga luisteren nu: Martians Vs Goblins, Ricky, The City, Born in the trap, Good girls go bad en The Good, The Bad, The Ugly. Zijn zeker goede tracks maar 't is gewoon als je kijkt naar The Documentary en Doctor's advocate daar staan bijna géén slechte platen op. Maar ja, eigenlijk moet ik niet klagen en blij zijn dat Game nog iig wat goede platen maakt. Ik had gewoon wat beters verwacht, dusja.

Ciao

Er valt veel te zeggen over (The) Game, maar hij zet eigenlijk altijd wel zijn beste muziek op zijn albums. Mijn verwachtingen voor The R.E.D. Album waren dan wel niet al te hoog, maar hij verbaast mij wederom. Tot nu toe heb ik vrijwel geen minpunten kunnen ontdekken aan dit album. Game klinkt hongerig zonder geforceerd over te komen, wat er voor zorgt dat hij de sterkste factor is op zijn eigen album. Gastartiesten zijn eigenlijk ook allemaal van toevoegende waarde, alleen de vier R&B-refreintjes (Lloyd, Mario, Chris Brown en Luu Breeze) achter elkaar worden zelfs mij teveel. Dat is misschien het enige minpuntje. Game rapt wel weer goed op die nummers. Verder krijgen de producties ook een dikke voldoende. Vooral de ingetogen productie van The Neptunes vind ik opvallend. Samen met Nelly Furtado wordt hier een erg lekker nummer gecreëerd. Een van mijn favorieten! Ook Drug Test, Martians vs. Goblins en Red Nation (goedkope, maar aanstekelijke productie) vind ik heerlijke nummers. Verbazingwekkend goed album waarover weinig negatiefs gezegd kan worden. Cijfer komt snel!

Wat een waslijst aan gastartiesten en lengte... ik kan me nog vaag een album van Nas herinneren wat 2x zo kort is en pak 'm beet 30 gastartiesten minder hard... is dat nou nodig Game.

Mwuaah, hoeft geen reden tot een slecht album te zijn. Documentary had ook 18 nummers met vrijwel op elk nummer een gastartiest. Die was ook classic!

True that blood.

Meen je dit serieus, Documentary een classic? Hoe komen mensen erbij om tegenwoordig alles wat ze goed vinden classic te noemen. Documentary is geen classic. Enter the Wu-Tang is een classic, Illmatic is een classic, Ready to Die is een classic, maar Documentary is GEEN classic. En trouwens hoe het dat The Documentary een classic 'was'. Een classic is tijdloos en als iets een classic is blijft het ook zo. Als Documentary een classic is, wat is dan geen classic meer. Mensen moeten eens stoppen met het woord classic erbij te halen als het om albums gaat die nog niet eens zolang geleden released zijn en bovendien is Documentary geen classic-kwaliteit. Ik wil niet als een hater overkomen, maar wat is het volgende: Pink Friday is een classic?

The Documentary is een hedendaagse classic...
En de vergelijking met Pink Friday is wel héél vergezocht vind ik.

Ik denk dat mensen eens moeten stoppen met te bepalen wat een classic is voor een ander. Voor jou zijn dat 36 Chambers, Illmatic en weet ik veel wat. Mooi, geniet ervan. Het zijn geweldige albums, maar ik vind 36 Chambers bijvoorbeeld geen bal aan! Ik vind Late Registration een classic, Man on the Moon is voor mij een classic en The Documentary ook! Ik luister het meer dan regelmatig, dus ja, ze zijn voor mij tijdloos. Ik haal dus classic erbij wanneer ik dat nodig vind.

En daarnaast vind ik dat The Documentary heel dicht in de buurt kwam van 'de' Westcoastsound. Dikke Dre-beats, vette gastartiesten en geen slechte nummers. Hate me!
(En mocht je verder willen discussiëren, PM maar! Ik vind het onnodig om dat bij The R.E.D. Album te doen.)

Moeilijke discussie is dit natuurlijk, met die 'classics'. Wat is een classic? Ik moet eerlijk zeggen dat ik 36 Chambers ook niet zo geweldig vind als de meesten, evenals The Infamous van Mobb Deep. Beide zijn echter wel classics, dat zal ik ook onderschrijven. Bij mijn weten gaat de term 'classic' niet alleen om je eigen mening, aan de andere kant maakt dat het juist erg lastig. Wanneer is iets een échte classic?

Wanneer iemand dat zelf vind. Van mijn part is het Pink Friday. Ieder voor zich, lijkt mij. Maar volgens mij zijn hier andere fora voor

The Documentary, het debuut van Game, was één van die albums die mij als puber in de hiphopwereld introduceerden. Dit schepte vanzelfsprekend een band met Game, maar dat was niet de enige reden om zijn muziek te waarderen: Game weet waar die mee bezig is en heeft laten zien een uitstekende rapper te zijn. Misschien tekstueel niet altijd even goed, maar vermakelijk is het zeker. Daarbij rapt hij met zijn rauwe stem nonchalant doch krachtig over de beats van een deel van de beste producers (Dr. Dre, Kanye West, Havoc en Buckwild). Wat echter altijd een nadeel van Games albums geweest is, is dat ze te lang duren en dat er te veel gastartiesten op staan. Op The R.E.D. Album is dat niet anders. Met eenentwintig tracks, een legio topproducers en achttien gastartiesten heeft Game - en waarschijnlijk ook Interscope - ervoor gezorgd dat er voor de meeste hiphoppers wel wat op het album staat, alleen zal bijna niemand alle nummers kunnen waarderen.

The R.E.D. Album trapt af, en eindigt ook, met een serieuze Dr. Dre, die rustig zijn verhaal doet over gebeurtenissen in het leven van Game. Niet erg interessant, aangezien iedereen al weet dat Game bij The Bloods zit en ooit is neergeschoten. Naast nog twee skits, een verse op Drug Test en wat afmixen is Dr. Dre verder niet bij het album betrokken, wat raar is omdat Game er al twee jaar mee pronkte dat Dr. Dre voor dit album weer zou produceren. Maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken. Zo heeft Ricky een beat waarbij verdienstelijk van jazzy saxofoongeluiden wordt gebruikgemaakt, en hoewel dit niet gebruikelijk is bij albums van Game, klinkt het erg prettig met de vloeiende raps van hem erover. Ook de beat van Born in the Trap is noemenswaardig: DJ Premier blijkt het produceren op deze track namelijk nog niet te zijn verleerd.

Met uitzondering van de tracks Paramedics (Maestro), All I Know (Boi-1da) en Mama Knows (The Neptunes) is The R.E.D. Album respectabel geproduceerd en valt er weinig op de beats, die voornamelijk van 1500 Or Nothin’, Cool & Dre en DJ Khalil afkomstig zijn, aan te merken. Hoewel de beatmakers hun werk goed hebben gedaan, heeft het album helaas geen sound die op alle tracks is terug te vinden. De variatie tussen de nummers is te groot. Zo heeft Martians vs. Goblins een rauwe beat met een harde bassline en heeft All the Way Gone door de vrolijke pianorifjes een r&b-achtige sfeer. Maar gezien de grote variatie in gastartiesten is het ook niet geheel onverwacht dat het album onevenwichtig is.

Er zit bijvoorbeeld een groot verschil tussen Tyler, The Creator en Lloyd. Niet alleen het agressieve rappen van Tyler en de rustige zang van Lloyd contrasteren, ook de teksten worden erop aangepast. Zo rapt Tyler op Martians vs. Goblins erg vuige teksten (“Now my future is brighter that Christopher’s new haircut//Bruno Mars is still sucking dick and fucking male butts”) en zingt Lloyd het volgende op Hello: “Got chills thinking of last night//I swear you was a goddess in your past life.” Deze grote verschillen zorgen ervoor dat de afwisseling tussen de nummers te groot is, waardoor het wat moeilijk als geheel album is te beluisteren. Game zelf laat op het album niet alleen gangsterteksten horen, ook rapt hij gevoelige teksten zoals hij doet op Good Girls Go Bad: “This song is dedicated to Natalie Holloway//I feel for her daddy so I wrote this on father’s day.” Op het album zijn eveneens weer echte Westcoast-tracks zoals Drug Test (met Dr. Dre, Snoop Dogg en Sly) te vinden. Toch blijft het een opluchting als Game, even constant als altijd, eindelijk helemaal alleen rapt op de tracks Ricky, The Good, The Bad, The Ugly en Born in the Trap.

Op die solotracks laat Game met zijn sterke delivery en unieke stemgeluid zien dat het voor hem geen probleem moet zijn om een album zonder gastartiesten te dragen. Waarschijnlijk zal zo’n album er vanwege commerciële belangen nooit komen en ook niet omdat Game zoals bijna elke rapper zelf op Twitter aangeeft een klassieker uitgebracht te hebben (“My best album ever #classic” ). Dit laat zien dat Game deze tracklist perfect vindt. Die woorden zullen veel recensenten, inclusief ikzelf, niet durven overnemen. Hoewel een korter album met minder andere artiesten en meer Game hoogstwaarschijnlijk beter had uitgepakt, is The R.E.D. Album een vermakelijke plaat met een flink aantal sterke tracks.

Hiphopleeft

Ik bepaal niet wat een classic is voor jou. Ik denk dat Grandmasters een classic is, maar zo wordt de album niet gezien. Het wordt gezien als een goede album en het is niet classic omdat jij dat vind. Een hele grote groep moet het classic vinden. Je hoeft 36 Chambers niet goed te vinden, want ik vind zelf The Chronic niet echt een vet album, maar het is wel gewoon classic. Jij zei dat The Documentary een classic is. Zeg dan dat jij dat vindt, want het wordt echt niet gezien als een classic. Daarom zeg ik ook dat je niet bij alles wat je goed vind moet roepen dat het classic is. Als het voor jou een classic is, waarom zeg je dan niet gewoon dat het voor jou een classic was. Ik respecteer je mening hoor, daar niet van, maar classic wordt tegenwoordig echt bij alles gebruikt wat iemand goed vind.

Iets is classic als het tijdloos is, dus als de replaywaarde heel hoog is. Iets is classic als je nog naar het album kunt luisteren, met een heel goed gevoel. Iets is classic, als de meerderheid het ermee eens. Iets is classic als de album bijvoorbeeld een groot impact heeft gehad of vanwege de influence, alleen is dat nu niet meer eerlijk aangezien je in deze tijden niet echt meer impact kan hebben. Een hele grote deel moet het dus ermee eens zijn dat iets classic materiaal is. Dan heb je nog iets als underground-classics zoals The Cold Vein, alleen weten heel veel hier niet vanaf, op forums zul je het natuurlijk regelmatig tegenkomen. The Documentary is in ieder geval geen underground-classic en het wordt ook niet gezien als een classic.

Ik ben nog steeds niet onder de indruk van The R.E.D. maar 1,5 is misschien wel wat te laag, halfje erbij.

Replay-waarde is echter weer heel erg persoonlijk. Ik zal namelijk 36 Chambers niet zo veel meer luisteren, terwijl sommige andere mensen het nog elke dag luisteren. Dat een album met een grote inpact een classic is ben ik wel met je eens, maar dit hoeft naar mijn mening geen vereiste te zijn. Ik vind wel dat de term classic bij albums (of films etc.) hoort die bij een grotere menigte als goed of belangrijk wordt gezien, en dus niet wat Silky & Smooth zegt.

Maar het maakt ook niet zo veel uit en deze discussie wordt toch binnen een uurtje hier verwijderd. Eigenlijk zou je hier wel een topic over kunnen maken, maar ik weet niet of dat goed zou werken aangezien ik niet denk dat dit een overzichtelijke discussie gaat worden.

On: Ga dit album straks maar even checken, gewoon omdat het Game is.

Als hij toch wordt weggehaald: ik denk dat de groep mensen die Tha Carter III ofzo een classic vind, momenteel groter is dan degenen die Illmatic een klassieker noemen. Ook geen argument dus... Ik blijf er bij dat het persoonlijk is en andere kunnen gewoon niet vertellen wat een classic is. Ik snap wel waarom anderen een album een classic noemen, daar niet van, maar ik kan geen vaste factor bedenken die cruciaal is bij een classic. Dat is gewoon te persoonlijk!

Toch is Carter III ook wel een classic op een bepaalde manier. Iedereen kent hem namelijk.