James Taylor - Mud Slide Slim & the Blue Horizon (1971)

You've got a friend is een mooi nummer. Nr 1 destijds ook in Amerika.

Een mooie versie ervan wordt gezongen door Michael Jackson op het album Got to be there. De jonge Michael dus.

De rest ken ik niet maar ben er wel naar op zoek.

Prachtig album van deze meester singer/songwriter. Favo nummer You can close your eyes.
Vind deze samen met Sweet Baby James tot nu toe zn beste.

Erg mooie opvolger van SBJ inderdaad. Ik wilde deze graag hebben, omdat hier 'You Can Close Your Eyes' op staat (ontdekt dankzij een live-uitvoering van Crosby, Stills & Nash vorig jaar in de HMH). "Mud Slide Slim" is verder niet zo zeer beter dan "Sweet Baby James", maar hier ontbreken gelukkig de wat minder overtuigende bluesnummers.

Een goed album en vooral.... rustige songs begeleid op piano door Carole King.
Past goed in de begin jaren 70!

Naast die flutcover van CSN is het origineel van 'You Can Close Your Eyes' toch aanzienlijk beter.

Mooie, ingetogen plaat verder, alleen zoals wel vaker het geval is bij James Taylor zit er soms wat weinig spanning in. Vanaf 'Hey Mister...' volgt echter een reeks toppers.

Volgens mij wordt James Taylor in Nederland erg onderschat (of alleen op musicmeter?), terwijl hij wereldwijd toch behoorlijk veel verkocht heeft.

Absoluut waar.

En wat You can close your eyes betreft, wat te denken van de versie die, hou je vast, Linda Ronstadt gebruikte als slotnummer van haar Heart like a wheel?

Ach, wat ken ik deze plaat al lang -- al sinds de tijd dat ik dacht dat Hey mister, that's me up on the jukebox ging over iemand die een café binnenkwam en daar James Taylor al gitaarspelend in kleermakerszit bovenop een jukebox zag zitten. Sommige onschuld komt nooit meer terug.

Volgens mij wordt James Taylor wereldwijd onderschat, behalve in zijn eigen land, de verenigde Staten, waar hij een grote naam is.

James maakte deze plaat toen ik 14 was en mijn interesse voor kwaliteitsmuziek begon te ontwaken. Samen met gelijkgestemde klasgenoten analyseerden we elke regel van Neil Young, Jackson Browne, Paul Simon en vooral James Taylor. Om James hing altijd een waas van melancholie, eenzaamheid en verdriet. Achteraf snap ik daar niets van: vrijwel al zijn songs gaan over naar huis gaan, zonneschijn, vriendschap en ga zo maar door. Ook op Mud Slide Slim wordt niet gezeurd. De openingszinnen zijn:
"Don't come to me with your sorrows anymore
I don't need to know how bad you're feeling today"
en de LP eindigt met het charmante
"Well I said, isn't it nice to be home again?"
Daartussenin is het vooral frisse, opgewekte muziek. Voor JT-begrippen dan.
Enkele jaren na de release leerde ik gitaar spelen en toen heb ik veel gehad aan de bladmuziek van deze LP; het bleek dat veel leuke intro's helemaal niet moeilijk te spelen waren. Al met al heb ik de plaat honderden keren beluisterd en hij blijft leuk. Net als het overgrote deel van zijn overige repertoire.

Singer songwriter met songs van behoorlijk niveau, gesettled in een leuke Amerikaanse sound.

Ik heb het album helemaal nog geen honderden keren beluisterd, gewoon omdat ik het pas recent heb gekocht, in aanloop naar het James Taylor concert in Amsterdam later dit jaar.

In dat geval ontdek je pas recent de kracht en de schoonheid van dit album. James Taylor is een softe representant van de oude Westcoast garde en moet het hebben van sterke composities en goed spel.

Daar slaagt hij behoorlijk in, op dit album. En ik vind het eigenlijk helemaal nog niet gedateerd klinken. Zijn grote album successen lagen overigens vooral in de VS (werkelijk een miljoenenoplage) en juist niet in Europa. Misschien dat hij in mei er in slaagt om nog wat cd's te slijten tijdens zijn concert.
Gebaseerd op Mud Slide Slim & the Blue Horizon zou dat alleen maar terecht zijn.

Ik vind deze plaat qua songs niet onderdoen voor Sweet Baby James, maar die vorige heeft voor mij net wat meer een eenheidsgevoel. Of sfeer. Ik weet het niet precies. Kwestie van pure smaak.
Ik kan echter heel erg van deze beide CDs genieten!

Net als mijn voorganger RoyDeSmet (bijna tien jaar geleden!) heb ik Sweet baby James altijd nèt iets hoger dan Mud Slide Slim aangeslagen, hoewel ik de platen toch ook als een twee-eenheid heb leren kennen – namelijk via zo'n 2 originals of-dubbelelpee die beide albums bevatte. Wat ook meespeelde was de teleurstellende opener: na het sobere en ingetogen openingsnummer van de vorige plaat lijkt Love has brought me around bijna een ontkenning daarvan met z'n geforceerde vrolijkheid, onbekommerde koor, blazers, flauwe titelregel en melige melodie van het refrein. "Don't come to me with your sorrows anymore / I don't need to know how bad you're feeling today / I declare I've had my share and I've heard it all before / It's time for me to be stealing away" – neemt Taylor hier afstand van de weemoed die over Sweet baby James hing?
        Gelukkig wordt de plaat daarna alleen maar sterker, niet alleen omdat het gevolgd wordt door het superbe You've got a friend (naast Fire and rain misschien wel Taylors bekendste nummer, hoewel het niet eens van zijn eigen hand is), maar ook omdat de plaat daarna qua composities nergens meer inzakt (behalve misschien bij Let me ride) en omdat er toch ook een duidelijke poging wordt ondernomen om de sound wat breder en dieper te maken, met een wat andere kleur qua instrumenten (accordeon, banjo, meer elektrische gitaar, een piano als lead-instrument op Places in my past, maar helaas ook geen steel-gitaar meer) en een gevoelsmatig ruimere invalshoek qua teksten. Kortom, eigenlijk is dit album net zo sterk als z'n voorganger, en de vrijheid en de lichtheid die uit het titelnummer spreken ontkennen de weemoed van Places in my past niet maar bieden er als het ware een vriendelijk alternatief voor, een andere manier om naar je zorgen te kijken.
        Toen ik dit album leerde kennen was ik nog zó jong dat ik me bij de titel Hey mister, that's me up on the jukebox James Taylor in kleermakerszit (en met een akoestische gitaar) bovenop een jukebox voorstelde.Toegegeven, ook tóén al had ik beter moeten weten, maar ook nú nog krijg ik dat ongerijmde beeld niet uit mijn hoofd.

het tweede album van de destijds 23-jarige James Taylor voor het Warner Bros. label doet niet onder voor zijn debuut "Sweet Baby James" op dat label.

11 eigen nummers van JT plus een cover van "You've Got a Friend" (Carole King) waarmee hij zijn grootste hit scoorde en een nummer "Machine Gun Kelly" van gitarist Danny Kortchmar, een schitterende melodie uitgevoerd met prachtig akoestisch gitaarspel.

album opent met het luchtige, vrolijke "Love Has Brought Me Around" gevolgd door de bekende hit.
fraaie piano ballads als "Places In My Past", "Soldiers", "Long Ago and Far Away" en "Highway Song" met het koortje van hemzelf, Kate Taylor en Peter Asher maken alle indruk, zoals ook het lieflijke "You Can Close Your Eyes" met alleen zang en akoestisch gitaarspel van JT dat doet.

van de iets meer up-tempo nummers steken het eerder genoemde "Machine Gun Kelly", het titelnummer "Mud Slide Slim" met subtiele percussie, "Hey Mister etc" en het folky "Riding On a Railroad" met o.a. John Hartford (banjo) en Richard Greene (fiddle) er boven uit. het bluesy met een blazerssectie (The Memphis Horns) voorziene "Let Me Ride" beklijft minder.

het door JT op akoestische gitaar sober uitgevoerde "Isn't It Nice to Be Home Again" is een fraaie afsluiter.

o.a. Joni MItchell (background vocals), Leland Sklar (bass), Russ Kunkel (drums), Danny Kortchmar (acoustic & electric guitars) en Carole King (piano, background vocals) werkten mee aan dit album.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Crystal Recording Studios, Hollywood, California