The Shirts - The Shirts (1978)
mijn stem
45 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Capitol
-
Reduced to a Whisper (3:30)
-
Tell Me Your Plans (3:12)
-
Empty Ever After (3:56)
-
Teenage Crutch (3:23)
-
10th Floor Clown (4:29)
-
The Story Goes (4:01)
-
Lonely Android (3:58)
-
Running Through the Night (3:51)
-
They Say the Sun Shines (3:31)
-
Poe (3:52)
1
geplaatst: 8 juli 2024, 18:37 uur
Op reis door new wave in 1978 kom ik vanaf Engelsman Wreckless Eric bij het Amerikaanse The Shirts. De groep debuteerde in 1976 met drie nummers op verzamelaar Live at CBGB's. Mijn kennismaking met hen was echter dankzij single Tell Me Your Plans. Dat werd een hit bij ons, mede dankzij de steun van Hilversum 3-dj Frits Spits die het in september '78 in zijn Avondspits uitriep tot steunplaat (hier de lijst met steunplaten van dat jaar).
De single werd in november #8 in de Nationale Hitparade en #4 in de Top 40, waarmee het één van de eerste liedjes binnen de new wave was die ik leerde kennen. Bovendien in Vlaanderen in december #6 bij de BRT én natuurlijk te zien bij AVRO's TopPop. Aan de berichten hierboven te zien, zijn toen heel wat jongensharten sneller gaan kloppen...
Voor hun debuutelpee togen ze naar drie Engelse studio's en soms lijkt Londen zijn weerslag te hebben gehad op dit titelloze debuut.
Wat me opvalt bij het draaien is dat de zang vaak tweestemmig is: niet alleen Annie Golden, maar toetsenist John Piccolo is de tweede leadvocalist. Althans, aan de clip te zien is hij het, want de binnenhoes vermeldt niet per nummer wie de leadzang deed en andere groepsleden vreesden de microfoon evenmin.
In de stevige opener Reduced to a Whisper domineert zijn (?) stem. Het nummer is stevig met dubbele gitaarlijnen en een ijverig om zich heen meppende John Criscione. Alsof ze het nummer van Thin Lizzy kregen!
Na de oorwurmhit waar niet gitaar maar toetsen dominant zijn, is daar het melancholische Empty Ever After, waarin Golden de longen uit haar lijf zingt als Poly Styrene van X-Ray Spex. Teenage Crutch is een fel gitaarliedje, dat naar het einde toe steeds meer punk wordt. Kant 1 sluit af met de weemoed van Tenth Floor Clown, dat soms in een venijnig walsje transformeert: lekker Stranglersiaans!
Kant 2 opent met eenzelfde gevoel in The Story Goes met een hoofdrol voor Golden, waarna het snel scheurende Lonely Android punkachtig is. Opvallend is dat hier plotseling met een dik Engels accent wordt gezongen.
Met Running through the Night is daar het tweede nummer met de elektrische piano dominant in de begeleiding, een heerlijk nummer voor Golden. They Say the Sun Shines is een popnummer met scheurende gitaartjes en slotlied Poe is net als de opener eigenlijk een rocknummer dat ook vóór new wave had kunnen gemaakt, zij het met de energie die punk eigen is, zeker als aan het einde een orgeltje bijvalt.
Mijn favoriete nummers zijn die waarin de toetsen dominant zijn. Om de één of andere reden landen die het beste. Sinds kort zijn de nummers weer afspeelbaar op streaming, waar ze lange tijd slechts als grijs (bekend maar niet beschikbaar) stonden. Toch ben ik blij met mijn vinylexemplaar, al is het maar om de binnenhoes met tekstvel en tekening van Brooklyn Bridge.
De reis door new wave gaat verder bij Pure Hell, een zwarte punkgroep die aanvankelijk niet verder kwam dan slechts één single.
De single werd in november #8 in de Nationale Hitparade en #4 in de Top 40, waarmee het één van de eerste liedjes binnen de new wave was die ik leerde kennen. Bovendien in Vlaanderen in december #6 bij de BRT én natuurlijk te zien bij AVRO's TopPop. Aan de berichten hierboven te zien, zijn toen heel wat jongensharten sneller gaan kloppen...
Voor hun debuutelpee togen ze naar drie Engelse studio's en soms lijkt Londen zijn weerslag te hebben gehad op dit titelloze debuut.
Wat me opvalt bij het draaien is dat de zang vaak tweestemmig is: niet alleen Annie Golden, maar toetsenist John Piccolo is de tweede leadvocalist. Althans, aan de clip te zien is hij het, want de binnenhoes vermeldt niet per nummer wie de leadzang deed en andere groepsleden vreesden de microfoon evenmin.
In de stevige opener Reduced to a Whisper domineert zijn (?) stem. Het nummer is stevig met dubbele gitaarlijnen en een ijverig om zich heen meppende John Criscione. Alsof ze het nummer van Thin Lizzy kregen!
Na de oorwurmhit waar niet gitaar maar toetsen dominant zijn, is daar het melancholische Empty Ever After, waarin Golden de longen uit haar lijf zingt als Poly Styrene van X-Ray Spex. Teenage Crutch is een fel gitaarliedje, dat naar het einde toe steeds meer punk wordt. Kant 1 sluit af met de weemoed van Tenth Floor Clown, dat soms in een venijnig walsje transformeert: lekker Stranglersiaans!
Kant 2 opent met eenzelfde gevoel in The Story Goes met een hoofdrol voor Golden, waarna het snel scheurende Lonely Android punkachtig is. Opvallend is dat hier plotseling met een dik Engels accent wordt gezongen.
Met Running through the Night is daar het tweede nummer met de elektrische piano dominant in de begeleiding, een heerlijk nummer voor Golden. They Say the Sun Shines is een popnummer met scheurende gitaartjes en slotlied Poe is net als de opener eigenlijk een rocknummer dat ook vóór new wave had kunnen gemaakt, zij het met de energie die punk eigen is, zeker als aan het einde een orgeltje bijvalt.
Mijn favoriete nummers zijn die waarin de toetsen dominant zijn. Om de één of andere reden landen die het beste. Sinds kort zijn de nummers weer afspeelbaar op streaming, waar ze lange tijd slechts als grijs (bekend maar niet beschikbaar) stonden. Toch ben ik blij met mijn vinylexemplaar, al is het maar om de binnenhoes met tekstvel en tekening van Brooklyn Bridge.
De reis door new wave gaat verder bij Pure Hell, een zwarte punkgroep die aanvankelijk niet verder kwam dan slechts één single.
* denotes required fields.
* denotes required fields.