The Outsiders - Close Up (1978)

The Outsiders - nee niet de Nederlandse - is het eerste project van Adrian Borland, en Close Up is een lekkere puntige en felle punkplaat die - met name in het slotnummer - al de sfeer van The Sound ademt. De sfeer van Jeopardy bedoel ik dan. Voor zover ik begrepen heb was Iggy Pop - toen nog de onbetwiste godfather of trash - een grote fan en heeft hij ook met The Outsiders opgetreden.

Leuke ontdekking - ik had hier nog nooit van gehoord - en nou maar eens het web op om te kijken of dit nog in vinylvorm te krijgen is. Voor de nieuwsgierigen zet ik hem wel shared

4*

Wist van het bestaan; nooit kunnen vinden; je "deelt" um dus met ons; wat moet ik dan doen om mee te kunnen delen?

In deze plaat is inderdaad al de sfeer van The Sound terug te horen, met name het heerlijke felle gitaarspel van Borland komt hier om de hoek kijken. Gek genoeg moest ik bij het beluisteren van deze plaat niet alleen aan The Sound denken, maar vooral aan Magazine. Bij bepaalde melodieën dacht ik bijvoorbeeld aan 'Burst'.

Is dit al gelukt Oldfart? Anders kun je hem vinden op soulseek, daar deel ik hem als mp3....

Ik wist eigenlijk niet dat Adrian Borland zo productief geweest. Ik dacht altijd Adrian is The Sound (met mede bandleden natuurlijk) en dat-ie circa 2 solo albums had gemaakt. Maar ik tel er nu iets van 22 reguliere albums en dan een heel veel eromheen. Maar al dat verzamelwerk is altijd voor de platenbazen. Ik luister pas 35 jaar intensief naar popmuziek. Maar er valt nog heel wat te ontdekken. Sorry, vrouw lief. Ik ben een beetje verslaafd....

Dit album klinkt lekker rauw. En de stem is hier duidelijk herkenbaar. Het is veel meer dan punk. Veel meer compositie dan de gemiddelde punkrocksong. Maar van die eenvoudige songs luister ik ook graag hoor.

Beide albums (ook de voorganger 'Calling On Youth') zijn zéér de moeite waard want hier hoor je het toen nog vernieuwende postpunk geluid al een beetje dat hij later met The Sound zou perfectioneren. Beide albums zijn weliswaar beïnvloed door The Doors en Iggy Pop & The Stooges maar achteraf gezien misschien wel baanbrekend geweest voor de latere postpunk scene. Het is onbegrijpelijk dat Adrian Borland hier nooit de erkenning voor heeft gekregen. Wat een geweldige gitarist was hij ook, zo niet een van de beste ooit.

Heel lekker album, dat meteen goed valt bij de eerste beluistering.

Balanceert tussen Punk Rock en Post-Punk, maar hier en daar schuurt het ook (bijna) tegen de New Wave en zelfs Glam Rock.

Zit veel beter in elkaar dan de gemiddeld Punk / Punk Rock album uit die dagen, meer variatie tussen de nummers en ook minder schreeuwerig.

Een inhaalslagje op mijn reis door new wave, reden om terug te keren naar de jaren '70. Vorige halte was Mark Hollis in 1978, vóór Talk Talk; zie mijn bericht bij het debuut van Talk Talk. In datzelfde jaar verscheen de tweede van The Outsiders, de "prehistorie" van The Sound.

Wát een verschil met hun debuut! Hoorde ik daar de nodige invloeden van classic rock, ik noemde er als associaties Rory Gallagher en het prille Motörhead, op Close Up klinkt volwaardige punk/new wave. Zoals in diezelfde jaren Ultravox! zich met reuzenstappen ontwikkelde. De overgangsplaat tussen het debuut en The Sound.
Een pittig begin met Vital Hours wordt gevolgd door de melancholie van Observations en het gekruide Fixed Up. Dan volgt een tegendraads klinkend Touch and Go, anders dan The Outsiders tot dan toe deden en een voorafschaduwing van The Sound. Dat laatste is kennis achteraf natuurlijk, maar toch.
Opvallend is dat zanger-gitarist Adrian Borland nog niet zijn gitaarsolo heeft ingezet zoals op de voorganger en bovendien zijn de nummers korter. Dankzij White Debt is er meer melancholie, de eerste plaatkant sluit af met Count for Something, het derde nummer waarop je het stickertje 'punk' zou kunnen plakken.

We draaien de plaat om en laten de naald in de groef zakken, om in Out of Place opnieuw de nodige energie te horen. Ronduit droevig is de sfeer in Keep the Pain Inside en wat ís dat een mooi liedje, zeker als Borland zijn gitaar laat huilen. 96 seconden duurt Face to Face, uptempo en geleidelijk scheurend.
Semi-Detached Life gaat meer de postpunkkant op en Borland laat voor het eerst zijn gitaar virtuoos de solospot innemen. Ruim zeseneenhalve minuut duurt slotlied Conspiracy of War, perfect als finale van dit album. The Outsiders nemen de tijd om het liedje op te bouwen, waarbij de nodige variatie klinkt en héérlijk op gitaar wordt gesoleerd. Zwijmel...

Het succes bleef destijds uit, maar als Borland zijn jeugdmaatje binnenhaalt op basgitaar ontstaat mettertijd The Sound. Die debuteren in 1980 met Jeopardy.
Dat album besprak ik eerder en daarom ga ik door naar 1979 als de voormalige zanger van Milk 'n' Cookies een soloplaat uitbrengt. Op naar Ian North.