Alice Cooper - From the Inside (1978)

Achteraf beschouwd Alice Cooper zijn meest persoonlijke plaat.
De shockrocker had nogal wat achter de kiezen.
Opgenomen in een gesticht, omdat dit kennelijk de enige manier was om koning alcohol de nek om te draaien.
Vanaf ca. 1972 was Alice een zwaar drinker en dit begon in 1977 zijn tol te eisen.
Sterker nog.....het had niet veel langer moeten duren.
From The Inside met een nuchtere Alice Cooper sluit thematisch daar op aan.
Op de keper beschouwd is dit nogal een onderschatte plaat, wisselend ontvangen ook, wellicht omdat dit een kwetsbare plaat is.
En wilde de wereld dit wel. Was Cooper niet de artiest bij uitstek die stoer om zich heen schopte en het opnam voor de rebelerende jeugd en shockeerde op het podium met horrorgerelateerde fratsen?
Feitelijk horen we hier meer de aardige ( want dat is ie) Vincent Furnier, die Alice Cooper niet telkens de hoofdrol laat spelen.

From The Inside is daarom een interessante plaat, waar de rock lang niet de hoofdmoot is.
Er is rock, tuurlijk, maar eigenlijk zijn de niet echte rocksongs het beste.
How You Gonna See Me Now iblijft gewoon een heel mooi gevoelig liedje, waar Funier behoorlijk met de billen bloot gaat en zijn vocale prestatie is voorbeeldig.
The Quiet Room, sterk verhalend, Nurse Rozetta, net zo indrukwekkend.
Millie And Billie zou zo uit een musical kunnen komen.
Serious is lekker, maar geen heel opvallende rocker.
Nee, de laatste 2 songs doet mij vooral opveren.
Jacknife Johnny ( moet ie echt eens in zijn liveset opnemen) en het theatrale, maar formidabele Inmates.

Verrassend goede plaat. Muzikaal en productioneel wel heel 1978, maar scherp en met lading.

Hij ging al vrij snel weer de mist in en een wederom treurige periode kwam langs voor een jaar of vier.
Maar hij overwon en nu definitief.

Ergens in de jaren '90 kocht ik deze LP als tweedehandsje. Behalve de nummers School's Out en No More Mister Niceguy (de versie van Megadeth ) kende ik niets van deze man. Even luisteren voor de aanschaf vond ik niet nodig. Als zoveel metalbands hem als invloed noemden moest dit wel goed zijn.

Dat was even schrikken toen de naald zich voor het eerst in de plaat nestelde... Dit had weinig met rock te maken. Dit album heeft daarna lange tijd niet meer op de draaitafel gelegen. Pas vele, vele jaren later ben ik dit album alsnog gaan waarderen.

De gladde productie van David Foster (op zijn palmares staan vooral pop-LP’s) en de brave instrumentale invulling, door onder andere leden van Toto en voormalige bandleden van Elton John, geven de plaat eerder een musical-esque- dan een rocksound. Af en toe doet de plaat me dan ook denken aan Streets van Savatage. Het zou me niet verbazen wanneer Jon Oliva deze plaat goed kent.

De plaat kent diverse sterke nummers met als hoogtepunten het titelnummer, Jackknife Johnny en Nurse Rosetta. Maar ook de overige nummers mogen er zeker zijn.

Het heeft lang geduurd voordat ik dit album kon waarderen. In die zin is het een groeiplaat met een zeer lage groeicurve . Inmiddels waardeer ik deze plaats met 4 sterren.