Johnny Guitar Watson - A Real Mother for Ya (1977)

Achterop de hoes staat over het karretje: "I am proud to introduce my mother Wilma to you. Even though it's been a "couple years" since she actually pushed my baby carriage." Dan weet je ook weer wie die vrouw achter zijn karretje op de hoes is.

Maar dat doet de titel van het album al wel vermoeden

Inderdaad! Maar dat tekstje vond ik wel grappig erbij. Wat blijft dat trouwens een wereldnummer, die titelsong.

Ik heb overigens de Engelse LP uit 1977 en die heet A Real Mother

For Ya hebben ze er dus blijkbaar af gelaten voor UK? (ik zie dat dit ook voor Frankrijk en NL geldt, maar weer niet voor Spanje... Vaag)

Één van de lelijkste hoezen ooit. Maar tegelijk één van de lekkerste funkplaten die ik ken.

Er zijn wel tig betere funkplaten gemaakt dan deze durf ik te stellen. Al is de titel track inderdaad wel heel erg lekker funky.

Maar natuurluk wel met ome Johnny in een soort voertuig, al is het een gestyleerde kinderwagen: "If ya got no wheels, you get no pussy"

A Real Mother For Ya als album viel mij wat tegen in herinnering. Maar het is lang geleden, dus zal niet gelijk een oordeel vellen.
De titeltrack en single vind ik dan wel weer één van de fijnste hitjes uit de 70's.

Dezelfde ervaring met het album als bikkel2. Een vriend van me had het album destijds op muziekcassette en speelde het geregeld af op een draagbare spelert. Later ook regelmatig op een fatsoenlijke installatie gehoord. Het album begint meteen met die enorme kraker, want het blijft een echte killer track. Daarna verloor ik al snel de aandacht. Het nummer overschaduwt de rest van het album en het helpt ook niet echt dat funk en soul voor mij niet de meest boeiende muziekstijlen zijn.

A Real Mother for Ya,één van de leukste nummers uit de top 100 van de Nationale hitparade in 1977,had mijn vader destijds voor me opgenomen van de radio en ik heb er jarenlang plezier van gehad.
En terwijl ik veel songs in de loop der jaren nauwelijks nog interessant vond is deze kraker van Johnny Guitar Watson me geen moment gaan vervelen.
Het is dan ook het absolute prijsnummer van het gelijknamige album van de Blues/funk gitarist uit Houston,Texas maar na een,best flink aantal draaibeurten (en dat heeft het album echt nodig) komt er toch wel wat meer moois bovendrijven.
Zo ligt het tweede nummer Nothing Left to Be Desired een beetje in het verlengde van de titelsong en is ook zeker de moeite waard.Daarna is niet alles even goed maar wel altijd lekker,zeker als Johnny zijn heerlijk funky gitaarspel inzet.Tarzan en Lover Jones zijn dan hier de favorieten.
Maar dan natuurlijke wel na het sublieme A Real Mother for Ya en dan met name bij tijdsmeting 3.31 als die zes geweldige gitaaraanslagen volgen.
Goede plaat.

Best wel aardige nummers op dit album. Alleen de zang is matig. Net niet vals maar het hangt er wel tegen aan. Jammer, want met een echt goede zanger zou het album veel beter uit de verf zijn gekomen.
meestal ben ik niet zo van de funk, dit swingt wel!
3,5* voor deze nr. 42 in de jaarlijst 1977 van Oor.

Daar kan ik mij niet in vinden.

Er zijn nog betere funk platen gemaakt, maar deze mag er zeker ook wezen.

Een echte soul en funk liefhebber ben ik nooit geweest. Ja vroeger in de disco in Harlingen was het de lievelingsmuziek van mijn vriendin, Bertha. We hebben er veel avonden gezeten en gedanst. Een leek ben ik dus niet.

In 1977 verhuisden mijn ouders naar Emmen en ging ik in Groningen studeren. Dat betekende helaas het einde van onze vriendschap. Dus op de muziek van dit album heb ik nooit met haar gedanst.

Waarom dan toch dit album? Om de een of andere reden lijkt het meer te swingen dan de meeste soul/disco uit die tijd. Je hoort dat er echt werk van gemaakt is. Dat miste ik nog wel eens bij veel van de disco en soul. Hieronder mijn review.

Johnny Guitar Watson, geboren als John Watson Jr., was een Amerikaanse funk- en bluesartiest wiens muziekcarrière zich over meerdere decennia uitstrekte. Hij zette in de jaren zeventig een onuitwisbare stempel op de muziekscene. Hij stond bekend om zijn virtuositeit op de gitaar en zijn charismatische podiumpersoonlijkheid. Met zijn innovatieve stijl en baanbrekende technieken, zoals het gebruik van de talk-box, heeft hij een blijvende impact gehad op de muziekindustrie.

"A Real Mother For Ya" uit 1977 is een van Watsons meest geprezen albums. Het album opent met de titeltrack "A Real Mother for Ya", een swingend nummer dat onmiddellijk de toon zet voor het hele album. Het ritme is aanstekelijk en de gitaarpartijen zijn onmiskenbaar Watson. De track is doorspekt met een pakkende gitaarriff en een keyboard dat funk ademt, waardoor je niet stil kunt blijven zitten. Zijn tekstuele scherpzinnigheid en muzikale sluwheid vormen een cocktail die zowel verfrissend als nostalgisch is. Watsons gebruik van de talk-box voegt een verrassende wending toe, waardoor de track een futuristisch randje krijgt. Het nummer is een perfecte weerspiegeling van zijn unieke stijl en blijft een van zijn meest geliefde werken.

Wat volgt is "Nothing Left to Be Desired," een liefdesballade die de zachtere kant van Watson toont. Zijn stem, rauw en doordringend, draagt een emotionele diepgang die je raakt. Het nummer is een melodische reis door de hoogtes en laagtes van liefdesverdriet, begeleid door een subtiele maar expressieve baslijn. Het is een nummer dat laat zien dat Watson ook de subtiliteit van funk beheerst, met melodieuze lijnen en een ritmische onderlaag die blijft boeien. De track heeft een laid-back feel, zonder aan kracht in te boeten.

"Your Love Is My Love" tilt het album naar een hoger niveau van lyrische intimiteit. Watson's vermogen om gevoelens van verbondenheid en wederkerigheid te verkennen, toont zijn diepe begrip van menselijke relaties. De muziek is een weerspiegeling van deze thema's, met een zachte melodie die de tekst ondersteunt en versterkt. De track is bijzonder vanwege de maximale inzet van de talk-box, waarmee Watson een dialoog lijkt aan te gaan tussen zijn instrument en zijn vocalen. Het is alsof hij de grenzen van traditionele muzikale expressie verkent en uitdaagt, en daarmee een sonisch landschap creëert dat zowel vertrouwd als buitenaards aanvoelt

"The Real Deal" is een relaxte track die uitnodigt om achterover te leunen en te genieten. De ritmische sectie is strak en de gitaarpartijen zijn soepel en vloeiend. De subtiele jazz-invloeden, resulteren in een track die zowel dynamisch als bedachtzaam is. De overgangen tussen de muzikale segmenten zijn vloeiend en getuigen van een meesterlijk begrip van muzikale structuur en timing.

"Tarzan" is een andere ontspannen track, vooral door de subtiele gitaarklanken die het nummer kenmerken. Het heeft een speelse ondertoon en weet een ontspannen sfeer te creëren. Watson's gitaarspel is hier weer onmiskenbaar, met delicate licks die door het nummer heen verweven zijn. Het gebruik van ongewone geluiden en effecten maakt het tot een track die niet alleen entertaint, maar ook prikkelt en uitdaagt.

"I Wanna Thank You" is een fijn nummer met een goede groove. De zang is soms op het randje van vals, maar blijft boeiend en authentiek. Het slot van het nummer is bijzonder prettig, met een climax die op een bevredigende manier tot rust komt. Het is een nummer dat dankbaarheid en vreugde uitstraalt, passend binnen het thema van het album.

Het album sluit af met "Lover Jones", een nummer met een mooie riff en een prettig slot. Het is een passende afsluiter van een erg prettig album. De mix van funk, soul en blues komt hier goed tot zijn recht, en laat zien waarom Johnny Guitar Watson zo'n invloedrijke artiest was.

Samenvattend is "A Real Mother For Ya" een album dat rijk is aan texturen en stijlen, en getuigt van Johnny Guitar Watsons innovatieve benadering van muziek. Het is een werk dat niet alleen de essentie van funk viert, maar ook de grenzen ervan oprekt. Met elke luisterbeurt ontdek ik nieuwe lagen en nuances, wat dit album een blijvende plek in mijn muziekcollectie verzekert. Watsons muzikale reis op dit album is zowel een ode aan de funk als een uitnodiging om de conventies ervan te heroverwegen.

Op de afsluiter na vind ik het een heerlijk album. Het klinkt prachtig strak. Daarmee is eigenlijk alles gezegd. Een album dat ik zelden beluister maar dat beslist een 8 scoort.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

A real mother for ya - de hitsingle - was natuurlijk een heel vreemde eend in de bijt van discothekenland. Vanwege de funky basis (bas en drums) is de muziek van Johnny Guitar Watson dansbaar, maar met soul en disco heeft zijn muziek eigenlijk vrijwel niets te maken. Met funk wel enigszins, maar dit is natuurlijk heel andere muziek dan pakweg de Commodores of Earth, Wind & Fire. En toch dansten we in de zomer van 1977 massaal op de titeltrack van dit album, ook al ligt het tempo ongewoon laag voor een discothekenhit. Het klonk als een toevalstreffer uit een aanpalend genre die toevallig breed werd opgepikt.

Op zich niet onterecht overigens, want JGW legt eigenlijk wel een unieke stijl neer. Hij ontwikkelde zich vanaf de jaren '50 vanuit de blues - die ook hier nog steeds onmiskenbaar in zijn gitaarspel verweven zit - tot de aanjager van een iets funkier stijl, waarbij zijn praatzang en bijpassende stemgeluid de kers op de taart is. Het nadeel is dat hij die midden jaren zeventig aangeboorde stijl op navolgende platen voortdurend uitvent, waardoor al zijn albums uit die tijd een beetje op elkaar gaan lijken.

Toch is het genieten als je zijn muziek met mate tot je neemt. Zijn gitaarspel is geweldig: uitermate puntig en toch relaxed. De productie is droog en kaal, wat de muziek boven de sound van 1977 uittilt, waardoor zijn albums een tijdloos karakter krijgen. Niet elk nummer is even sterk, maar hier valt toch genoeg te genieten, dankzij dat gitaarspel, de solide ritmische basis en Watsons vocale fratsen.

Eigenlijk vreemd dat het grote succes na die hit meteen weer over was, al haalden It's a damn shame en Master funk naderhand nog wel de tipparade. Kennelijk was hij er niet in geslaagd om het LP-kopend publiek op grote schaal aan zich te binden.

Voor de liefhebbers: onlangs opnieuw op vinyl uitgebracht door ons eigen MoV. Inclusief een Ben Liebrand mix van de titeltrack.

Muzikale sluwheid, tekstuele scherpzinnigheid, muziek met een futuristisch randje, lyrische intimiteit, een sonisch landschap, een melodische reis etc etc........?
Als Johnny het berichtje van Jorro zou lezen (hij overleed in 1996 dus dat wordt lastig en de Nederlandse taal was hij volgens mij ook niet machtig, maar toch.......) zou hij denken: gaat dat over mijn plaatje??????!!!
Die waarop mijn moeder mij voortduwt in een kinderwagen in de vorm van een Rolls Royce?
Het blijft bijzonder om te lezen hoe Jorro muziek ervaart en vervolgens in hoogdravende teksten definieert.

Dit blijft een heerlijk album dat heel soms nog uit de kast wordt gehaald. Multitalent Watson schreef alle nummers, bespeelde vrijwel alle instrumenten m.u.v. drums en horns en produceerde het album.
Een van de blazers is Walt Fowler, niet de minste.

Ik verdenk jorro er stiekem van dat hij reclameschrijver is: zijn woordkeus is fraai en foutloos, maar inderdaad een beetje hoogdravend. Ook bij andere recensies denk ik wel eens: gaat dit over hetzelfde album dat ik persoonlijk als nogal matig ervaar? Geeft niks, ieder zijn smaak en stijl.

Overigens denk ik dat Johnny Watson zelf ook niet al te bescheiden over zijn 'plaatje' zou denken. Het lijkt (leek, moet ik zeggen, want hij is al jaren overleden) me een showman, die zich graag laat voorstaan op zijn muzikale prestaties.
Niet ten onrechte overigens, want met name bij Amerikaanse muziekliefhebbers staat hij, ondanks zijn relatieve onbekendheid, te boek als een vroege innovator, die op veel muzikanten (van Prince tot Zappa) van invloed is geweest. Zijn eerste opnamen dateren al uit de jaren vijftig, waarna hij als bluesgitarist de toon zette met die herkenbare, puntige stijl die hem redelijk uniek maakt. Pas midden jaren zeventig paste hij die stijl aan op basis van een toen nog relatief nieuwe muzieksoort: funk. Zoals ook blijkt uit de songtekst van het titelnummer, kon hij eigenlijk slecht uit de voeten met die nieuwe muziek, maar hij wist er toch een volstrekt eigen stijl mee te boetseren.

A real mother for ya was een kleine hit in de VS en de UK (in beide gevallen net buiten de top 40), voordat Ferry Maat het begon te draaien in zijn Soulshow, waarna het nummer vooral in Nederland en België een grote hit werd. Het is tot op zekere hoogte zeer representatief voor de funkblues die hij in de jaren daarna zou maken, en die hij eveneens tot een unieke stijl zou ontwikkelen. Maar bij echte bluesliefhebbers stond hij toen dus al decennialang op de kaart.

Overigens is dat van die 'mother' dubbelzinnig bedoeld, want de song- en albumtitel verwijst natuurlijk naar de 'motherf...', een term uit het Amerikaanse slang die in dit geval iets bedreigends betekent, iets dat het leven er niet gemakkelijker op maakt. Hier een alleraardigste tekstanalyse, die en passant het belang van Johnny Guitar Watson voor de blues- en funkmuziek aangeeft.