Stephen Stills - Stephen Stills (1970)

Het word allemaal enorm groots gebracht.
Ik vind dat een beetje raar klinken, met CSN&Y in mijn achterhoofd.

Alles is enorm opgepompt met hele koren die de achtergrond zang verzorgen.
Zou bijna denken dat de plaat door Phil Spector zou zijn geproduceerd.

Maar, is dat nou iets slechts? Nee hoor, hier valt dat best mee.
Ik vind het zo nu en dan best fijn(soms..soms), zulke overweldigende arrangementen en producties.
Ook mooi om te zien dat Stills van die sterke composities heeft, op Deja Vu vind ik hem er niet zo uit springen..(maar dat kan ook zijn omdat ik me het niet 100% meer herinner).

Ik vind Manassas nog net iets beter, daar lijkt meer aandacht te zijn voor de muziek, en de eenvoud daar van.

4*

Trouwens, ik zou bijna denken dat ze Clapton en Hendrix in de credits hebben omgedraaid.. ik vind "Go Back Home" veel swingender en Hendrix-achtig klinken dan "Old Times Good Times".

IK heb geen idee meer wanneer ik deze plaat tweede hands heb gekocht. Waarschijnlijk bij Elpee in Leiden, waar ik nogal wat V.S. jaren 70 werk tweede hands heb gescoord. Hij beviel me toen maar matig, met als gevolg dat ik plaat een paar tientallen jaren in de kast heb laten staan. Daar kwam hij gisteren bij half toeval uit naar voren. En hij beviel prima. Dat begint meteen met de single die heel af en toe nog wel eens ergens voorbij wil komen. Ook de meer ingetogen nummers en de spetterende werkjes doen het goed. Zelfs het akoestische nummer, wat is het verhaal achter José Cuervo Gold Label Tequila?, is prima en laat horen dat Stills een prima gitarist is. Verder is het een komen en gaan van grote namen of namen die groter zouden worden zoals drummer Barbata bij Jefferson Starship. 'Stephen Stills' is een staalkaart van 's mans kunnen en volgens mij is hij nooit meer beter geweest, met of zonder zijn oude makkers.

55 jaar na verschijnen ervaar ik dit solo debuut album nog steeds als zijn beste. het klein gehouden, ingetogen "Do For the Others", de door gospel beïnvloede nummers "Church" en "Sit Yourself Down", de blues rock van "Old Times Good Times" en "Go Back Home", het stuwende door orgelspel van Booker T. Jones gedragen "Cherokee" beklijven na al die jaren nog steeds, maar de hoogtepunten zijn (althans voor mij) het aanstekelijke "Love the One You're With" met een tekst die in het huidige tijdsbestek waarin we leven wat naïef en wereldvreemd overkomt, maar dergelijke nummers met een boodschap hebben we juist nu wellicht meer nodig dan ooit en de akoestische folk van "Black Queen".

jammer dat een aantal nummers, zoals de piano ballad "To a Flame" om zeep wordt geholpen door het strijkers arrangement van de destijds alom aanwezige Arif Mardin en de fraaie melodie van "We Are Not Helpless" op het eind verloren gaat in bombast.

grappig detail is dat behalve drummers John Barbata, Dallas Taylor die al eerder meespeelde op "Deja Vu" van CSN&Y en Conrad Isidore, Richie = Richard Starkey (Ringo Starr) op nummers 7 en 10 de drums beroerde. in de koortjes zijn behalve David Crosby en Graham Nash ook o.a. John Sebastian, Rita Coolidge, Cass Elliott en Claudia Lennaer te horen.

Graham Nash en David Crosby zouden beide een jaar later debuteren met hun solo albums "Songs For Beginners" respectievelijk "If I Could Only Remember My Name".

Album werd geproduceerd door Stephen Stills & Bill Halverson
Recorded at Island Studios, London, UK & Wally Heiders Studio & The Record Plant, Los Angeles, California
(All selections composed by Stephen Stills)