Stephen Stills - Stephen Stills (1970)

Grandioos solo debuut van een geniaal artiest. Geloof het of niet, maar zowel Jimi Hendrix als Eric Clapton leveren bijdragen aan dit album, met prachtige solos op 'Old Times Good Times' en 'Go Back Home'. Daardoor vallen de (ook mooie) bijdragen van David Crosby en Graham Nash amper op. 'Love The One You're With' is natuurlijk een klassieker, maar de hele LP is een groot hoogtepunt. Een hoogtepunt dat in de carriere van Stills al heel snel 'downhill' ging en Stills kreeg dan ook minder succes. "Stephen Stills 2" (1971) is ook nog de moeite waard, evenals zijn werk met de band Manassas. Wat volgde is jammerlijk minder geslaagd. 5/5

idd grandioos.....

De enige plaat waarop zowel Hendrix als Clapton te horen zijn....Clapton wint!! De eerste x dat ik zijn solo op deze plaat hoorde ontnam het (leterlijk) even mijn adem...zo goed is het!!

Behalve deze twee grootheden zijn er nog wat prominenten die meedoen op dit plaatje....John Sabastian (bekend van zichzelf en Doors live) Booker T etcetc

Niet alleen voor gitaarliefhebbers ook voor het betere orgeltjeswerk is deze plaat een aanrader.(neee...geen kerkorgel)

Uitgebreider verslag volgt.... ik moet hem nu eerst even in mijn top 10 zetten

Nu is dit album ondertussen ook al weer uit mijn top 10, maar ik ben nog net zo enthousiast.. Dit is een heerlijk album..

'Heerlijk' ...een woord dat ik liever niet gebruik om een album mee te kwalificeren, maar in dit geval is dat het juiste woord. Op dit album staan div 'gerechten' tot ons beschikking (Gospel, R&B, Folk, Blues) en het zorgt bij ondergetekende na beluistering voor een zeer voldaan gevoel.
Nu moet ik wel vermelden dat ik een groot liefhebber van Stephen Stills ben..Deze man is aan div bandjes verbonden geweest zoals Buffalo Springfield en CStillsN&Y en heeft op div albums van andere artiesten meegespeeld...Hij lijkt de spin in het web van de amerikaanse westcoastscene eind jaren 60 begin 70

Ook op dit album krijgt hij 'hulp'van div artiesten : David Crosby, Graham Nash, John Sabastian,Eric Clapton,Jimmy Hendrix en..... lijkt me wel voldoende toch?

Maar goed..de muziek nu..

het album start met 'Love The One you're With'.Een door gospel beinvloed nummer, dat zowaar nog een hitje is geweest. De karaktervolle 'raspige' stem van Stills zorgt ervoor dat het allemaal niet te zoetjes wordt.
'Do for the others' gaat in hetzelfde sfeertje verder..
'Church' Ook in dezelfde sfeer..
Allemaal heel optimistische CSN & Y achtige liedjes met duidelijke R&B invloeden...

Ik ben ondertussen dankzij deze 3 liedjes ondergedompeld in een bad van 'wit poeder' en heb eigenlijk zoiets van...waarom hier nog verder iets over melden "Je moet het zelf ervaren man"..."Te Gééék Weet je"?

Maarrr... daar is dan 'Old Times Good Times' Stephen Stills op een orgeltje in een funky rocknummer met begeleiding van ene ..ehhh Hendrix , die best een aardig riedeltje op zijn gitaar speelt. Ik geloof dat ik langzaam het aardoppervlak verlaat...
'Go back home'...Dan moet dit de hemel zijn...Eric Clapton is hier god Krankzinnig mooie gitaarbegeleiding van Clapton in dit bluesrock nummer dat iedereen minstens eens in zijn leven gehoord moet hebben...

side two (ik draai dit op lp...)

In 'Sit Yourself Down' en 'To A Flame' heeft Stills het over zijn wensen in het leven. Die zelfs voor rocksterren blijkbaar uit "huisje,boompje,beestje" bestaan. Niet helemaal verwonderlijk als je zijn heftige levenswandel in de voorgaande jaren snapt..De hele westcoastscene ging op het moment van verschijnen van deze plaat ten onder in een orgie van Sex Drugs en Rock and Roll ( en zo hoort het ook )
'Black Queen' is een akoestisch live pareltje..prettige stem heeft deze man toch, ook al kan ik voorstellen dat niet iedereen het daar mee eens is.
'Cherokee' en 'We are not Helpless' sluiten de plaat af in een singer/songwriter stijl..fijne liedjes waar ik weinig op of aanmerkingen over kan hebben.

Een Album met 10 (buitengewoon) sterke liedjes, een intense persoonlijke/emotionele drive, een opmerkelijke 'line up'van topnamen, en een mooi sfeerbeeld van de muziekscene uit die jaren verdient niet minder dan 5*

Edit : Ondanks de termen Westcoast en R&B, kan ik de jongere R&B liefhebbers hier, geen prettige luisterervaring garanderen...

Wat me altijd heeft verbaasd is dat Stills met deze en de volgende solo plaat zulk geweldig werk kon afleveren, om daarna met bijna elke plaat die erna verscheen, leek weg te zakken in een nietszeggende middelmatigheid.

Blijkbaar heeft overmatig middelen gebruik bij hem desastreuze gevolgen gehad.

Dit is een prachtig album, hoopvol aan het begin van een nieuw decennium, toen nog.

Idd Oldfart...Drugs kunnen je tot een eenzame hoogte brengen....waarna je logischerwijs ook dieper valt als "de rush"voorbij is.

Mijn groot "liefhebberschap" gaat dan ook niet verder dan Manassas. Afschoon ik na een bio over de beste man gelezen te hebben ik hem als mens ook erg waardeer...

Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Op elk album dat volgde na "Manassas" zijn fenomenale nummers te vinden ('Isn't It About Time', 'Down The Road', 'Turn Back The Pages', 'Myth Of Sisyphus', 'As I Come Of Age', 'First Things First', 'Cold Cold World', 'Stateline Blues', 'Thoroughfare Gap', 'Lowdown', '50/50', 'Right By You' en de cover van Allman Bros.' 'Midnight Rider'). De albums als geheel haalden het niveau van eerdere platen niet, met uitzondering van "Live" (1975 - meesterlijk!), "Stills Alone" en het recente "Man Alive", een soort comeback voor Stills. En natuurlijk heeft hij ook de nodige CSN(&Y) klassiekers geschreven, zoals 'Southern Cross', 'Dark Star', 'Run From Tears', 'Turn Your Back On Love', 'Daylight Again', 'Drivin' Thunder', 'Got It Made', 'Haven't We Lost Enough?', 'Only Waiting For You', 'Seen Enough' etc.

Voor mij nog steeds het beste Stills-album. Jammer dat hij daarna solo nooit meer zoiets goeds gemaakt heeft.
Zijn Manassas-werk vind ik ook heel erg goed.

Alleen de lijst met muzikanten die hieraan meegewerkt hebben is al bijzonder indrukwekkend.

Wat heeft Stephen Stills toch ook een heerlijk stemgeluid.

Een dramatisch album, dat zwaar te lijden heeft onder de productie en die 'visie' van Stills. Van de solo albums die CSNY hebben uitgebracht is naast Neil's After the Gold Rush eigenlijk alleen If I Could Only Remember My Name een waar meesterwerk. Zowel Stephen Stills als Songs for Beginners hebben in de studio aan kwaliteit ingeboet, maar waar Nash nog een sterk album aflevert is het album van Stills deprimerend.

Ondanks de waslijst aan topmuzikanten is het resultaat niet om aan te horen. Alles is zo over the top, gospelkoren, steel drums, noem het maar op. En het gitaarwerk van Hendrix en Clapton is nauwelijks hoorbaar op de LP. Het enige nummer wat de moeite waard is, is Black Queen, solo acoustisch, live, geen poespas dus. Klassiekers als Love the One You're With klinken live met CSNY veel beter. Stills had er goed aan gedaan als ie met slechts een drummer, bassist en Crosby & Nash voor de harmoniën de studio in was gegaan.

Dramatisch? Deprimerend? Over the top?

Stills haalt hier alles uit de kast en levert naar mijn mening een plaat die gemakkelijk het niveau van de beste Neil Young platen haalt. Stills is een perfectionist, terwijl Neil het vaak al na een paar takes wel best vindt. Ik begrijp het als je de productie van dit album helemaal niet kunt waarderen, maar ik vind het bij de meeste nummers juist heel goed passen (alleen 'Do For The Others' had hij wel solo akoestisch mogen laten). Maar misschien moet je de plaat nog wat vaker horen: Hendrix en Clapton spelen heel opvallende, ijzersterke solo's op 'Old Times Good Times' en 'Go Back Home'.

Ik denk dat je "Stephen Stills Live" wel kunt waarderen.

Ik heb Stephen Stills Live al gehoord, en het haalt het niveau van Neil's live werk nergens.

Het probleem met Stephen Stills I is hetzelfde als het debuut album van Neil, hij kon het niet met rust laten, en daarmee is het eindresultaat verziekt, zelfs nog vele malen erger dan Neil Young dat nog best goed is. Dit is niet alles uit de kast halen, maar blijven rommelen tot er niks meer van over blijft.

Waar ik me nog meer aan erger is fanboy gedrag, mensen die alle realiteitszin uit het oog hebben verloren en zelfs de grootse bagger als meesterwerk afschilderen, omdat het door hun favoriete artiest is gemaakt. Vooral Stephen Stills fans schijnen daar last van te hebben, zoals Rolling Stone het ooit zei: zijn fans geloven zozeer dat Stills de beste gitarist ooit is, dat hij het zelf is gaan geloven. Stills is geen geniaal artiest, maar een middelmatige die in zijn beginjaren een paar uitschieters had. Hij heeft de laatste 30 jaar geen relevant nummer meer geschreven.

Op Just Roll tape staan zo'n beetje alle goede nummers die hij ooit heeft geschreven, en die is uit 68!

Mijn beoordeling fanboy gedrag gaan noemen slaat natuurlijk helemaal nergens op. Ik ben mede dankzij dit album juist fan geworden! Dit album wordt over het algemeen hoog gewaardeerd, en niet alleen door Stills fans... Ik ben een kritische fan, want ik vind sommige platen van hem ook een stuk minder.

Ik vind hem helemaal niet de beste gitarist ooit, maar hij is duidelijk wel één van de beste uit de jaren zestig. Rolling Stone is trouwens een afgrijselijk blad, dus die verwijzing neem ik niet serieus.

"Stills is geen geniaal artiest"?: zeer subjectief.

Stills kan natuurlijk goed gitaar spelen, maar hij heeft niet het niveau van tijdsgenoten als Rory Gallagher, Alvin Lee en Jimi Hendrix. Ik vind hem absoluut geen wereldgitarist, maar wel stukken beter dan de gemiddelde gitarist.

Op zich houd ik meer van de mooie akoestische tokkeltjes van Stills dan van zijn elektrische werk. Op studioplaten denk ik vaak laat eens wat meer horen, je kan veel beter spelen. Maar als ik hem tijdens liveoptredens bezig zie denk ik soms wel eens ''dat is een beetje teveel van het goede.'' Stills wil wel eens doorslaan, toch een beetje dat ego hè..

Akoestisch is Stills inderdaad misschien wel beter dan elektrisch: vooral op live-versies van 'Crossroads/You Can't Catch Me' en 'Suite: Judy blue Eyes' (zie bijvoorbeeld CSN's Acoustic Concert) springen de vonken ervan af. Je zou verwachten dat alle snaren zouden knappen met dat geram

Dat is nodeloze opschepperij van iemand met een te groot ego. Zie ook zijn nummers op de piano op het akoestische gedeelte van 4 Way Street.

Dat kun je denk ik van de meeste gitaristen wel zeggen. Die versie van '49 Bye Byes' op "4 Way Street" vind ik juist waanzinnig goed! Misschien "opschepperij", maar het klinkt behoorlijk!

Op het moment dat hij met z'n stem de hele tijd van die schreeuwerige geluiden gaat maken haak ik ook af. Vanaf ''I want you to clap your hands'' is het inderdaad belachelijk, dat ben ik met Harm eens. Daarvoor (49 Bye-Byes) is het wel schitterend.

Stijn, bedankt voor de tips bij CSN - Demos, want ik heb inderdaad nog niets van deze man en ik schaam mij... DIEP. Wel alles (natuurlijk) van Young en CSN(Y), maar Stills is bij mij nooit blijven hangen doordat ik niets van hem (dacht) te kennen en er ook geen moeite voor deed.
Zojuist zijn eerste 5 albums meteen besteld (sja, waarom voorzichtig doen), waaronder dus dit debut. Ik kom zo spoedig mogelijk met een review voor de 5 albums

Dat klinkt goed, ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Ik zal de aankomende reviews in de gaten houden.

Wat een schitterend album is dit. Na een paar weken op de stapel met andere nieuwe albums te hebben gelegen, nu dan eindelijk meerdere malen beluisterd. Elke song is een beauty en vooral Go back home en Black queen zijn magistraal te noemen.

Ik heb eerst de 3e t/m het 5e album beluisterd (staan tegenwoordig op een dubbelalbum), maar zijn debut is toch wel andere koek. Het album verveeld geen moment. Beetje laat dat ik hem ontdek als solo artiest, maarja beter laat dan...

Inderdaad een prachtplaat. Heeft hij nooit meer overtroffen, maar de twee recentere platen "Stills Alone" en "Man Alive" zijn ook zeker de moeite waard.

Fijn dat je hem mooi vindt, dan heb ik geen miskoop op m'n geweten haha.

Elk nummer is raak op deze plaat, al moest ik in het begin wel even wennen aan Sit Yourself Down, To A Flame en Cherokee. Love the One You're With werd de hit, maar Black Queen en Old Times Good Times en Go Back Home doen zeker niet onder. Het mooie, rustige Do for the Others is ook een van m'n favoriete Stills nummers.

Uiteindelijk vind ik We Are Not Helpless het mooiste nummer. Wát een geweldige opbouw!

Z'n beste vind ik denk ik Stephen Stills Live, maar tot en met Stills uit 1975 ontlopen de albums elkaar niet veel qua niveau naar mijn mening (behalve Down the Road dat wel een stapje terug is). Jammer dat veel werk van CSNY op MuMe nogal onderschat wordt of zo weinig aandacht krijgt.

Afgezien van de albums van Neil Young en zijn crazy horse heb ik nooit uren gestoken in werk van CSNY, Buffalo S., Manassas of andere projecten van oud/collega´s van Young. ´Manassas´ heb ik vanmiddag uit de aanbiedingenbak geplukt (moet ik nog aanhoren), waarna de verkoper me adviseerde om ook deze mee te nemen. Eerlijk gezegd, ik had in mezelf nooit een persoon gezien die warm zou worden van een Stephen Stillsplaat. En wat blijkt, een rits topnummers, met de solo van Clapton als oorgastisch hoogtepunt. (Nu snel Manassas opzetten).

dit is voor mij de ontdekking van 2009 , ik heb vroeger de lp nooit gehad of beluisterd , nu kocht ik hem op cd , en mijn mond viel open , prachtige nummers , briljant gitaarwerk , prachtige arrangementen en wat is clapton hier goed op dreef in het nummer ' go back home ' , ook dacht ik altijd dat neil young de grote kracht achter het buffalo springfield nummer ' expecting to fly ' was maar na het beluisteren van ' to a flame ' ben ik daar zo zeker niet meer van , topplaat !!!!

Neil Young en Jack Nitzsche zijn eigenlijk volledig verantwoordelijk voor 'Expecting to Fly'. Stephen heeft er niks mee te maken, alleen z'n harmonieen overgedubt.

dank je wel stijn , wat ik in feite altijd gedacht had , het is moeilijk om aan stills te komen zijn derde , is die ook zo goed als zijn eerste en tweede aub

Als je Manassas bedoeld, dan zeker. Ook Stills uit 1975 vind ik top.

Overigens durf ik niet met zekerheid te zeggen of dat van die harmonieen van Stills op 'Expecting to Fly' klopt, ik heb het in een interview gelezen, maar zou het nummer even moet naluisteren (waar ik nu geen tijd voor heb ). Anders heeft Stephen er helemaal niks mee te maken.

nee , manassa heb ik , een dubbel lp op 1 cd maar die vind ik minder , het gaat op stephen still derde solo cd , gewoon ' stills ' genaamd .

heb hem gevonden bij bol ( het zijn 3 cd's van stills samen voor een 17 euro )

Heb dit weekend dit album weer eens gedraaid en alhoewel het minder verschrikkelijk is dan ik me herinner spreekt het me toch niet echt aan.

Love the one You're With is echt verkracht met die steeldrum, maar de gitaar van Hendrix op Old Times, Good Times maakt een hoop goed. De gospel invloeden op Sit Yourself Down zijn goed te pruimen, maar op Church weer een beetje over the top.

Stephen Stills heeft, net als Clapton, gewoon een groep om zich heen nodig om tot echte hoogtepunten te komen, zoals op CSN (uit 69 en 77), Déjà Vu en bijvoorbeeld Manassas. De waslijst aan muzikanten op dit album hebben mijns inziens een averechts effect.