Stephen Stills - Stephen Stills (1970)

Dit moet een verschrikkelijk weekend zijn geweest..

18. Stills, Stephen – Love the One You’re With
… exemplifies the smug stupidity that defines West Coast rock in general and the Crosby, Stills & Nash axis of it in particular. Here, in a nutshell, is the clearest reason to despise all that tripe.
http://www.rocklistmusic.co.uk/steveparker/slipped_discs.htm

Ja Harm, je hebt je punt inmiddels wel gemaakt.

Die lijst neemt toch niemand serieus? Er staat heel wat rotzooi in, maar ook (vooral bij de albums) heel wat meesterwerken. Volgens deze lijst behoren bijv. "Queen II" en Grateful Dead's "Europe '72" tot de vijftig slechtste rockplaten ooit.

Al bijna een jaar geen reacties ?

ajb 3.5 ster

Nu ik toch bij Hem elders heb gepost, deze eersteling van Stephen Stills solo maar gelijk even meegenomen in de beoordeling.

En de constatering dat er wel heel wat fraais op staat, Stephen Stills waardig, maar dat het album ontsiert wordt door enkele zware missers.

Hetzelfde geldt overigens voor Stephen Stills 2 (die ik in totaliteit iets minder vind): sterk materiaal, omringd door treurigheid.

De fraaiheid van de opener, Old times, good times en Cherokee zal niet snel ter discussie staan. Dat Sit yourself down een niemandalletje is, vooruit. Maar de aanwezigheid van bijvoorbeeld Church is buitengewoon te betreuren, echt een draak.

En waarom? In mijn naïviteit denk ik dan altijd: dat hoort Stills zelf toch ook, waarom het nummer niet laten vallen? Het heeft niets met stevige of minder stevige tracks te maken (hij beheerst beide) maar alles met de compositie. Black queen van hetzelfde laken een pak.

Ik vind het eentonig gepriegel, een volstrekt misplaatste, langdurige poging om met de akoestische gitaar een mislukt nummer overeind te houden.

Hier ligt niet de kracht van Stephen Stills, ik kan mij ook niet heugen dat dergelijke projecten in combinatie met andere CNY leden mochten worden geprobeerd, succesvol waren.

De koorzang die verwerkt wordt aan het einde, in We are not helpless, is ook niet mijn ding en zonder dat knapt het nummer zienderogen op.

Dat gezegd hebbende, toch de conclusie dat voor mij het merendeel op deze cd uiteindelijk wel degelijk alleszins aanvaardbaar is, sterk. Maar met 4**** voor het complete album zit ik zeker aan het absolute maximum.

'Black Queen' vind ik juist één van zijn beste nummers.

Het bombastische, opgeblazen karakter van sommige nummers op deze en de opvolger had van mij ook niet zo gehoeven. 'We Are Not Helpless' vind ik wel schitterend, en heb ik zelfs aangevinkt als favoriet.

Vreemd... Ik ben ook gek op 'Black Queen'. Overigens zeggen die 'lijstjes' me niets. Het is voor veel muziekjournalisten alleen maar een manier om goede muziek af te branden. Gewoonweg omdat, in dit geval Stills, ze als persoon niet aanstaat. Dit terzijde. 'Go Back Home', 'Church' en het magnus epos 'We Are Not Helpless'' maken dit album tot een voltreffer en ik deel de kritiek niet dat er veel filler te horen is. De bijdrage van Eric Clapton (Go Back Home) vind ik iets geslaagder dan die van Jimi Hendrix (Old Times, Good Times). Simpelweg omdat zijn gitaar amper te horen is.

vandaag op vinyl gescoord . Wow wat een geweldig album. wist niet dat dit soloalbum zo sterk was.

Het word allemaal enorm groots gebracht.
Ik vind dat een beetje raar klinken, met CSN&Y in mijn achterhoofd.

Alles is enorm opgepompt met hele koren die de achtergrond zang verzorgen.
Zou bijna denken dat de plaat door Phil Spector zou zijn geproduceerd.

Maar, is dat nou iets slechts? Nee hoor, hier valt dat best mee.
Ik vind het zo nu en dan best fijn(soms..soms), zulke overweldigende arrangementen en producties.
Ook mooi om te zien dat Stills van die sterke composities heeft, op Deja Vu vind ik hem er niet zo uit springen..(maar dat kan ook zijn omdat ik me het niet 100% meer herinner).

Ik vind Manassas nog net iets beter, daar lijkt meer aandacht te zijn voor de muziek, en de eenvoud daar van.

4*

Trouwens, ik zou bijna denken dat ze Clapton en Hendrix in de credits hebben omgedraaid.. ik vind "Go Back Home" veel swingender en Hendrix-achtig klinken dan "Old Times Good Times".

Klopt. Stills had in die tijd iets met opgeblazen, ietwat soulvolle arrangementen (de opvolger heeft dat ook). Tijdens zijn tournee van 1971 nam hij ook blazers mee. Verder staat het album vol met overdubs. Niet direct mijn favoriete werkwijze, maar Stills beheerst het wel.

Hoe Stills tekeer gaat op z'n hammond tijdens 'Old Times Good Times' vind ik ultiem. Eigenlijk blaast hij Hendrix weg. Hendrix had best iets langer mogen sleutelen aan zijn solo.

Stills heeft trouwens ook wel eens meegespeeld bij Clapton (bas, zang en gitaar). Ze gingen een tijdje met elkaar om en namen in dezelfde studio op. Volgens Clapton hadden ze ook samen een plaat kunnen maken in 1974 als Stills een week eerder in Miami was geweest.

Laatste trivia weetje: Stills heeft George Harrison, Steve Winwood en Eric Clapton gevraagd voor CSN (voor Neil Young erbij kwam).

Stills was in die tijd een superster en één van de grootste talenten die er rondliepen. Hij speelde en ging om met de grootste muzikanten. We moeten bovendien niet vergeten hoe ontzettend groot CSNY toen was.

De solo van Jimi Hendrix in 'Old Times, Good Times' is ietwat rommelig en ik ben het met Stijn_Slayer eens dat hij hier misschien iets meer aandacht aan had moeten besteden. Eric Clapton's bijdrage is van een andere orde en brengt een enorme spanning in het nummer mee.

CNSY was zó groot in die tijd. Als je alleen al kijkt naar het aantal films waarin de muziek van ze is gebruikt. Toen de Beatles er de brui aan gaven, leek de weg voor ze geplaveid. Helaas is dat er , ondanks twee epische albums, nooit echt uitgekomen.

Ik denk dat Still's eerste album en Crosby, Stills, Nash (1969) het beste representeren waar hij voor staat. 'Manassas' , Buffalo Springfield Again' en 'Deja Vu' zijn vooral het werk van een groep.

mooi solo album van stephen still heerlijke easy zweverige muziek.
de man heeft een heerlijke stem.hij speelt goed gitaar.
de opvolger van dit album is ook heel mooi.
staat voor mij maar 1 skip nummer op to a flame,de rest is prachtig.
absolute topper hier op is het accoustische black queen.
wat ook een absolute aanrader is mits je deze leuk vind,is stephen stills just roll tape,
opnames uit 1968,accoustische opnames stills alleen met gitaar vind ik nog iets beter,
dan deze.

een zeer evenwichtige plaat, ik vind er geen filler op staan. hendrix klinkt wel lekker als hendrix; mooi toch.

Over Stills en Hendrix, die elkaar voor het eerst ontmoetten op Monterey Popfestival ,waar zowel Hendrix als de Buffalo Springfield optraden:

Stephen Stills: "I followed Jimi Hendrix all around the country for a year learning how to play lead guitar. We were great friends, too, and he taught me some great tricks.

We were going to do an album together. That song 'Old Times, Good Times' was the first try at that. After my solo album was turned in, we were going to go back to England and do an album. But… he died."

Hendrix had weinig tijd tijdens de sessies voor Old Times, want was bezig in New York met zijn nieuwe studio (E.L.L), en vloog op een neer naar London in een poging een vriendin "terug te winnen", die net getrouwd was met een roadie van een andere bekende band.

In 2005 beweert Stills in de oktober uitgave van Mojo;
"There's still some of our stuff in the vaults and we've nearly cleared enough of the legal mess out of the way to release it."

In November 2005 zegt Stills inUncut,
"There's a lot of it [outtakes with Hendrix but after he died, the whole scene was very complicated with Jimi's estate. I'm looking at it again now to see if we can finally put some of that stuff out."

Die opnames zijn nu overgedragen aan de erven van Hendrix. Veel ervan blijkt onbruikbaar en is studiogekwebbel. Er zijn ook nog wel wat matige bootlegopnames en ze spelen samen op Timothy Leary - You Can Be Anyone This Time Around (1970)

Op dit album uit 1970 staat Stills zijn eigen mannetje meer dan goed. Prachtig gitaarspel, mooie zang en pakkende liedjes. Zal vast nog wel vaker op de platenspelert voorbij kommen.

Heerlijk op z'n tijd. Op momenten zwierig, aanzwellend en bombastisch. Ik kan het goed hebben en vind het eigenlijk wel een mooi contrast afgezet tegen z'n andere werk in groepsverband.
Fraaie songs, uiterst prettig gezongen en omlijst met (af en toe scheurend) mooi gitaarspel.

Ondanks z'n 47 jaren oud nog een genot op de platenspeler.

Slechts een tikkeltje minder dan zijn geweldige Manassas-dubbelaar. De hit 'Love the one your with' is tegelijk ook het minste nummer van de plaat. Ik kan niet opmaken of dit nu een hippie-pleidooi is voor de vrije liefde of dat zijn "Love the one your with" minder fysiek en meer overdrachtelijk bedoeld is (maar ook muzikaal is het niet zijn sterkste song). Na deze minder sterke opener is dit verder een geweldige plaat volgens de hoogste Stills-maatstaven.

Half met jou bericht eens ,deel jou mening over Manassas ,zeker weten vind ik dat ook Stills zijn mooiste albumwerk,(nog steeds steevast in mijn pers top10 ) betreft hier wel een bandproject met oa Chris Hillman ,maar wel grotendeels.. Baas Stills
Dit 1eSolo album heb ik dus ook een halfje* lager dan Manassas ,maar snap alleen niet jou mening (ieders smaak natuurlijk) over Love the One You're With ,vind ik juist een sterke opener en een van de beste tracks hierop,en meerdere malen gecoverd (oa Isley Brothers ,Aretha Franklin) ,dat zegt ook wel wat over de sterkte van de song/compositie
Verder vind ik eigg zijn 3 eerste albums in mijn beleving kwalitatief--muzikaal niet zo ver uit elkaar liggen,3 toppers ,maar dat is natuurlijk mijn mening, en daarnaast is zeker.. Live uit '75 een aanrader
mijn verdere favo tracks op dit album ...Church (Part of Someone) ....Go Back Home met Clapton en Black Queen is ook geweldig, .. Old Times Good Times... vind wel dat hier Hendrix gitaarwerk beetje vaag ingemixt is
Eigg verder geen zwakke momenten, 4.5*

Het enige wat je op dit debuut zou kunnen aanmerken is dat het soms wat overgeproduceerd is. De arrogantie spat er weliswaar vanaf, maar Stills maakt het wel waar! Stills Live en Stills 2 zijn mijn favo's, Stills lijkt daar wat relaxter en iets minder geldingsdrang te hebben.

Fantastisch werk van Stills!!!
Draai ' m vaak.

Stephen Stills / Manassas uit '72 al eens beluisterd?

Dat is wel het allerbeste werk van Stills.

Het is zeker een goed album maar over de hele linie genomen wat mij betreft niet zijn sterkste. Love The One You're With, Go Back Home en Black Queen zijn uitstekende nummers. Zijn samenwerking met Hendrix resulteert niet direct in een klapper en ook enkele andere nummers steken wat magertjes af in vergelijking met de eerder genoemde songs. Ik vind echter opvolger Stills 2 een betere schijf. Met name de eerste helft van die plaat is zo sterk dat ik de wat zwakkere songs tegen het einde van het album maar voor lief neem. In vergelijking met zijn vakbroeders C, N & Y kan Stills mij wel het meeste bekoren.

Ik bedoelde de Manassas album uit '72. Ik vind overigens dit eerste solo album ook meer dan prima maar ben het met je eens, Stills 2 nog een stukkie beter. En het Manssas album zijn allerbeste werk. En zeker kan Stills mij ook veel meer bekoren dan C & N over de Y , dat vind ik moeilijk. Stills heeft wel een veel aangenamere stem voor me..en overigens is Stills ook een betere en een beest van een gitarist ook akoestisch.

Grappig dat dit album de laatste dagen zoo regelmatig in de updates verschijnt, terwijl ik zondagavond een uitgebreid verhaal heb zitten lezen op de site van Harry Knipschild. Die man was in de jaren zeventig en tachtig A&R (Artist & Repertoire) manager bij Polydor in Nederland en kent veel mensen uit de business van die tijd uit de eerste hand. Vaak staan er heel lezenswaardige verhalen op die site, al helpt het wel als je ook een beetje geinteresseerd bent in de businesskant van de muziekwereld. Sinds kort staat er ook een verhandeling over Stephen Stills op zijn site.

Het bepaalde me weer eens bij het feit dat Stills pas 23 was toen het eerste CSN-album verscheen (en dus 24 ten tijde van deze eerste soloplaat). Maar dat niet alleen: hij was al jaren actief in de muziek, en had een resumé die hem eerder op een veteraan deed lijken.

Het verhaal geeft een aardig inkijkje in Stills' verrichtingen en ontmoetingen voorafgaand aan het CSN-album. Ik wilde het jullie niet onthouden.

Wat ik zelf van deze plaat vind? Net als alle soloplaten van Stephen Stills is hij niet zonder zijn gebreken, maar ik vind het wel veruit zijn beste soloplaat, al komt Stills 2 nog aardig in de buurt. Naast de single vind ik het hier door sommigen verguisde Church, Black queen en de afsluiter We are not helpless de sterkste nummers.

Natuurlijk heeft-ie in zijn hoogteijdagen veel succes gekend, en terecht. Maar achteraf vind ik het toch pijnlijk om te moeten constateren dat iemand met zoveel talent na het begin van de jaren zeventig verhoudingsgewijs weinig memorabels meer heeft gepresteerd. In elk geval niet als solist. Ik vind zijn bijdragen op latere CSN (en zelfs -Y) platen overigens wel vaak de moeite waard.

IK heb geen idee meer wanneer ik deze plaat tweede hands heb gekocht. Waarschijnlijk bij Elpee in Leiden, waar ik nogal wat V.S. jaren 70 werk tweede hands heb gescoord. Hij beviel me toen maar matig, met als gevolg dat ik plaat een paar tientallen jaren in de kast heb laten staan. Daar kwam hij gisteren bij half toeval uit naar voren. En hij beviel prima. Dat begint meteen met de single die heel af en toe nog wel eens ergens voorbij wil komen. Ook de meer ingetogen nummers en de spetterende werkjes doen het goed. Zelfs het akoestische nummer, wat is het verhaal achter José Cuervo Gold Label Tequila?, is prima en laat horen dat Stills een prima gitarist is. Verder is het een komen en gaan van grote namen of namen die groter zouden worden zoals drummer Barbata bij Jefferson Starship. 'Stephen Stills' is een staalkaart van 's mans kunnen en volgens mij is hij nooit meer beter geweest, met of zonder zijn oude makkers.

Nooit meer beter geweest ??WoNa wat dacht je van Manassas ('72)....Stills op zijn Top

Ik geef toe teus dat ik die even uit het oog verloren was. Ik zal hem uit de kast trekken binnenkort. In het verleden haakte ik wel een beetje af op de momenten dat het teveel country werd. Ik ben benieuwd dus hoe het Manassas in 2020 vergaat. Wordt vervolgd.

Dan toch de beste Stills solo plaat in ieder geval.