Ryan Adams - Ashes & Fire (2011)

Na onderstaande recensie in De Morgen heb ik dan ook mijn eerste Ryan Adams cd aangekocht. Direct na aankoop de cd in de wagen opgezet, maar eerst lichte ontgoocheling (misschien wat te hoge verwachtingen). Nadien dan thuis nog een paar keer beluisterd met koptelefoon op, en is inderdaad een prachtcd die bij elke luisterbeurt beter lijkt te worden. Vooral het prachtige liedje "Come Home" bezorgt me kippevel. Doet me denken aan sommige Neil Young liedjes op Harvest moon.
Toch straks nog eens kijken of er nog kaartjes te krijgen voor z'n live optreden volgende week in Brussel



Cd van de week: Ryan Adams - 'Ashes & Fire' ***** - Recensies - De Morgen - demorgen.be

Zijn goeie vrienden Gillian Welch en David Rawlings hebben met ‘The Harrow & the Harvest’ één van de mooiste albums van het jaar gemaakt, maar ook Ryan Adams liet van zich spreken dit jaar, en bracht voor het eerst sinds een paar jaar weer een sterke plaat uit. Het niveau van ‘Heartbreaker’ wordt niet gehaald, maar dat is dan ook een fantastische plaat, die je maar één keer in je leven maakt. Ryan Adams stapt heden ten dage minder neerslachtig door het leven, en dat schemert ook wel door in z’n nieuwe plaat, ‘Ashes & Fire’. Al zijn er ook trieste momenten.

Het eerste dat opvalt na een paar luisterbeurten, is de toon van het album. ‘Ashes & Fire’ valt niet onder één bepaalde toon te scharen, want waar de titelsong opbeurend klinkt, voel je je opeens klein wanneer ‘Come Home’ ten beste wordt gegeven. De meeste songs klinken ingetogen; Adams is nochtans een fervent liefhebber van black metal, wat veel mensen zal verbazen. Nou ja, mij verbaast het niet echt; black metal kan erg emotioneel zijn en in de ziel wroeten, en dat is nou net wat Ryan Adams doet met zijn Amerikaanse countryrock.

Het op voorhand vrijgegeven ‘Lucky Now’ vond ik erg vrolijk klinken, en geeft misschien niet het beste beeld van het album als geheel. Aan de hand van die song zou je kunnen gaan denken dat Adams nu simpele, onbezorgde poprock zou maken, maar dat is niet helemaal juist. Jawel, er staan zo een paar nummers op, maar aan de andere kant heb je pareltjes als het ingetogen ‘Rocks’, het al eerder genoemde ‘Come Home’, dat me doet denken aan een rustige Neil Young en ‘Kindness’, met zijn fantastische refrein, dat ik keer op keer vol overtuiging mee zing, alsof ik ertoe gedwongen word.

Maar eigenlijk staat hier geen enkele song op die de moeite niet is; Ryan Adams is door de jaren en miserie heen een vakman geworden, met erg veel stielkennis, maar hij is nooit vergeten wat hem groot heeft gemaakt, en misschien wel daarom is ‘Ashes & Fire’ zo’n overwegend ingetogen plaat geworden; Adams heeft eindelijk zielsrust gevonden. De zeldzame keren dat hij zich nog eens laat gaan middels een lekkere gitaarsolo, is het ook voor de volle 100% raak. De solo op ‘Do I Wait’ snijdt door merg en been, en wanneer het nummer heerlijk aanzwelt en plots weer abrupt klein wordt om op z’n eind te lopen, maken dat dit nummer boven het gros van de hedendaagse popmuziek uittorent.

Adams mag dan wel gelukkiger zijn nu, toch blijft zijn zelftwijfel bestaan. ‘I Love You, But I Don’t Know What to Say’, een typische Adams-titel, geeft dat aan naar mijn mening; een mooie ballad, waarin Adams zijn liefde bezingt, maar eigenlijk niet weet wat hij nu precies moet zeggen. De teksten zijn trouwens (hoe kan het ook anders bij Adams?) erg sterk, niet alleen de tekst van dit nummer. Of het nu gaat over regen, wachten en tranen (‘Dirty Rain); over het loslaten van je gevoelens en de persoon die op je wacht (‘Come Home’); of over de vraag of het wel de moeite loont om te wachten op iemand die toch niet zal komen (‘Do I Wait’); altijd weet Adams te overtuigen met zijn mooie strofes en het leven voor te stellen als een mengeling van tristesse en vreugde.

‘Ashes & Fire’ is voor mij de eerste sterke plaat van Ryan Adams sinds ‘29’. Dat is een heel andere plaat, gemaakt in een heel andere periode van Adams’ leven. Laten we hopen dat Adams weer in zo’n (op artistiek vlak, dan) sterke periode is terechtgekomen, en ons nog veel ijzersterke platen zoals deze zal schenken.

4 sterren

Ryan Adams - Ashes & Fire

In mijn ogen was Ashes & Fire een van de beste platen van 2011, en nog steeds draai ik dit album met plezier.

Het album staat vol met mooie, warme liedjes die Adams met veel overtuiging brengt. De teksten op Ashes & Fire zijn vooral erg sterk. Nummers als Come Home, Lucky Now en I Love You, But I Don't Know What To Say zitten gewoon erg goed in elkaar.

Ryan Adams weet op dit op album te ontroeren met nummers zoals Come Home, Kindness en Rocks, maar maakt me ook vrolijk met bijvoorbeeld Ashes & Fire en Chains of Love. Een erg sterk album van Ryan Adams, één van de albums uit 2011 die ik nog geregeld draai.

4,5*