Ryan Adams - Ashes & Fire (2011)

Ik zie dat het in het Chassé Theater is en niet in 013, met alleen zitplaatsen...
In dat geval: veel plezier daar!

Persoonlijk ben ik ook niet zo voor zitplaatsen, maar kijk eens wat voor setlisten hij de afgelopen optredens gespeeld heeft! www.setlist.fm ... Gewoonweg fenomenaal!

Ik ga hier nog geen nummers posten, omdat het een verrassing moet blijven voor mensen die dit niet willen weten, maar mij heeft dit alvast zonder énige moeite overtuigd om te gaan!

Ik heb er ongelofelijk veel zin in!!!!!

Geweldig album, hij heeft goede hulp gehad! Ik mis een klein beetje de Cold Roses periode maar verder hoor je mij niet klagen.

Ik was bij het concert in het concertgebouw in Amsterdam en dat was een geweldig concert. Hopelijk speelt hij straks in Breda lekker veel nieuwe nummers, die komen solo vast goed uit de verf. Helaas de aankomende tijd iets te veel concerten in het vooruitzicht dus geen Breda voor mij.

Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik met dit album aan moet. De eerste paar nummers pakken me niet, daarna wordt het beter en beter. Het blijft een fenomenale liedjesschrijver, maar ik mis de echte emotie die ik wel hoor in eerder werk van hem.

Maar het grootste bezwaar vind ik persoonlijk zijn stemgeluid op dit album, ik ben niet kapot van het country randje en de bijbehorende snik in zijn stem (sorry).Ik ben (als een van de weinige) dan ook geen fan van Heartbreaker. Ik heb liever het rauwe, doorgeleefde stemgeluid van albums als Love Is Hell en Cold Roses.

Misschien dat ik nog wat luisterbeurten nodig heb, maar voorlopig wil de plaat me nog niet echt pakken.

Na onderstaande recensie in De Morgen heb ik dan ook mijn eerste Ryan Adams cd aangekocht. Direct na aankoop de cd in de wagen opgezet, maar eerst lichte ontgoocheling (misschien wat te hoge verwachtingen). Nadien dan thuis nog een paar keer beluisterd met koptelefoon op, en is inderdaad een prachtcd die bij elke luisterbeurt beter lijkt te worden. Vooral het prachtige liedje "Come Home" bezorgt me kippevel. Doet me denken aan sommige Neil Young liedjes op Harvest moon.
Toch straks nog eens kijken of er nog kaartjes te krijgen voor z'n live optreden volgende week in Brussel



Cd van de week: Ryan Adams - 'Ashes & Fire' ***** - Recensies - De Morgen - demorgen.be

Prachtige plaat van Ryan Adams. Ik ken alleen 'Heartbreaker' en 'Gold', dus ik kan niet zeggen of hij 'terug' is. Ik ga overigens zeker nog een keer door de tussenliggende albums lopen. Maar terug bij deze plaat. Mooie, verstilde, semi-accoustische songs in de mooiste Americana-traditie. Zeker een kandidaat voor mijn eindejaarslijstjes. Op dit moment 4**** met een open venstertje naar 'meer'.

Mooie plaat van Ryan Adams, die wel duidelijk zijn handtekening draagt. Het sluit aan bij 'Heartbreaker', maar dan iets rustiger in het algemeen, denk ik. De zanglijnen zijn erg herkenbaar, en de wat nijdigere gitaarpassages zorgen ervoor dat je niet in slaap valt. Maar goed, als je toch in slaap valt, is het in ieder geval een rustige slaap, want je wordt wel rustig van dit plaatje. Ik toch.

Zo zeg, dit bevalt me beter dan ik had kunnen denken. Prachtige liedjes, die op het eerste oor nogal eenvoudig klinken. Gelukkig blijft het geheel na verloop van tijd prima hangen. Dit is mijn kennismaking met Ryan Adams, naast de singles natuurlijk. Het bevalt me lang niet slecht.

Voorlopig 3,5*

Mooi coherent album ... waar ontroering dweept met sobere maar knappe melodieën.

Goed album, zeer sterke eerste vijf nummers! Chains Of Love is naar mijn bescheiden mening een lelijk nietszeggend eendje in deze prachtige 'bijt' en luidt jammergenoeg een wat minder aansprekend deel van de plaat in (Invisible Riverside en Save me vind ik toch erg matig). De weg naar boven wordt met Kindness gelukkig weer voorzichtig herpakt en met Lucky Now presenteert Adfams op deze plaat dan gelukkig toch nog (tijdig) een heerlijk nummer met nog een lekkere 'lome' en gevoelige afsluiter in het verschiet! Als het naar mijn mening matige middenstuk had ontbroken op deze plaat had ik er toch wel vier sterrren aan durven geven. Het haalt het geheel naar mijn mening toch wat overeind; de nieuwe Adams blijft daardoor mijn inziens toch steken op een (zeer dikke!) 3,5. Ach ja, gelukkig zit er een skip-knop op de stereo!

rasechte artiest deze Ryan Adams ...

Tegen de volle mep aan dit album, de mooiste plaat van 2011 wat mij betreft!!
Het hemeltergend mooie Do I Wait en de juweeltjes Invisible Riverside & Kindness tillen dit album naar een zeer hoog niveau.
De rest doet daar niet of nauwelijks voor onder.
Glansrollen voor Benmont Tench & Norah Jones trouwens, het hammond orgel van Tench in combinatie met de pedal steel gitaar levert een fraai resultaat op.

Ik vind dat je helemaal gelijk hebt Tequila Sunrise! Till' I Found You is trouwens ook de moeite waard! (bonus track)

Ik vind dit ook het mooiste album van 2011, nipt voor het prachtige album van Gillian Welch.

Sluit me graag aan bij de vorige sprekers. Ook voor mij is dit de mooiste plaat van 2011.

Ja dat vindt ik ook, terwijl het toch wel de soort muziek is die ik mooi vindt.

Maar dit wil me maar niet raken

Zijn goeie vrienden Gillian Welch en David Rawlings hebben met ‘The Harrow & the Harvest’ één van de mooiste albums van het jaar gemaakt, maar ook Ryan Adams liet van zich spreken dit jaar, en bracht voor het eerst sinds een paar jaar weer een sterke plaat uit. Het niveau van ‘Heartbreaker’ wordt niet gehaald, maar dat is dan ook een fantastische plaat, die je maar één keer in je leven maakt. Ryan Adams stapt heden ten dage minder neerslachtig door het leven, en dat schemert ook wel door in z’n nieuwe plaat, ‘Ashes & Fire’. Al zijn er ook trieste momenten.

Het eerste dat opvalt na een paar luisterbeurten, is de toon van het album. ‘Ashes & Fire’ valt niet onder één bepaalde toon te scharen, want waar de titelsong opbeurend klinkt, voel je je opeens klein wanneer ‘Come Home’ ten beste wordt gegeven. De meeste songs klinken ingetogen; Adams is nochtans een fervent liefhebber van black metal, wat veel mensen zal verbazen. Nou ja, mij verbaast het niet echt; black metal kan erg emotioneel zijn en in de ziel wroeten, en dat is nou net wat Ryan Adams doet met zijn Amerikaanse countryrock.

Het op voorhand vrijgegeven ‘Lucky Now’ vond ik erg vrolijk klinken, en geeft misschien niet het beste beeld van het album als geheel. Aan de hand van die song zou je kunnen gaan denken dat Adams nu simpele, onbezorgde poprock zou maken, maar dat is niet helemaal juist. Jawel, er staan zo een paar nummers op, maar aan de andere kant heb je pareltjes als het ingetogen ‘Rocks’, het al eerder genoemde ‘Come Home’, dat me doet denken aan een rustige Neil Young en ‘Kindness’, met zijn fantastische refrein, dat ik keer op keer vol overtuiging mee zing, alsof ik ertoe gedwongen word.

Maar eigenlijk staat hier geen enkele song op die de moeite niet is; Ryan Adams is door de jaren en miserie heen een vakman geworden, met erg veel stielkennis, maar hij is nooit vergeten wat hem groot heeft gemaakt, en misschien wel daarom is ‘Ashes & Fire’ zo’n overwegend ingetogen plaat geworden; Adams heeft eindelijk zielsrust gevonden. De zeldzame keren dat hij zich nog eens laat gaan middels een lekkere gitaarsolo, is het ook voor de volle 100% raak. De solo op ‘Do I Wait’ snijdt door merg en been, en wanneer het nummer heerlijk aanzwelt en plots weer abrupt klein wordt om op z’n eind te lopen, maken dat dit nummer boven het gros van de hedendaagse popmuziek uittorent.

Adams mag dan wel gelukkiger zijn nu, toch blijft zijn zelftwijfel bestaan. ‘I Love You, But I Don’t Know What to Say’, een typische Adams-titel, geeft dat aan naar mijn mening; een mooie ballad, waarin Adams zijn liefde bezingt, maar eigenlijk niet weet wat hij nu precies moet zeggen. De teksten zijn trouwens (hoe kan het ook anders bij Adams?) erg sterk, niet alleen de tekst van dit nummer. Of het nu gaat over regen, wachten en tranen (‘Dirty Rain); over het loslaten van je gevoelens en de persoon die op je wacht (‘Come Home’); of over de vraag of het wel de moeite loont om te wachten op iemand die toch niet zal komen (‘Do I Wait’); altijd weet Adams te overtuigen met zijn mooie strofes en het leven voor te stellen als een mengeling van tristesse en vreugde.

‘Ashes & Fire’ is voor mij de eerste sterke plaat van Ryan Adams sinds ‘29’. Dat is een heel andere plaat, gemaakt in een heel andere periode van Adams’ leven. Laten we hopen dat Adams weer in zo’n (op artistiek vlak, dan) sterke periode is terechtgekomen, en ons nog veel ijzersterke platen zoals deze zal schenken.

4 sterren

Ik heb deze plaat een paar keer gehoord maar het beklijft niet. Een of twee aardige nummers maar de rest is nogal, nou ja, saai.
Ik geef het nog een paar kansen. Nog een paar keer draaien dus.

Na wat uitstapjes met de Cardinals is Ryan Adams weer terug met een solo album genaamd Ashes and Fire. Een album wat veel melancholie met zich meebrengt. Iets wat kenmerkend is voor Ryan Adams.
Adams produceert hier stuk voor stuk mooie gevoelige nummers die geen moment vervelen.

“Do I Wait” is een nummer waarbij Adams zich af vraagt of het waard is om te wachten voor zijn geliefde. Een prachtig nummer die op het gevoel inspeelt, kippenvel. “Kindness” is zo’n zelfde soort nummer waarbij de rustige stem van Adams en de akoestische gitaar je helemaal tot rust brengen.

Is het dan een en al melancholie wat de klok slaat op dit album? Niet helemaal, want met “Ashes and Fire” en “Chains of Love” wordt er meer de rock kant opgezocht, wat voor een goede balans zorgt.
Niet dat dit heel doorslaggevend is, want ook met alleen rustige nummers had dit album makkelijk stand gehouden.

Tot slot is de bonus track “Till I Found You” zeker het vermelden waard. Ook weer zo’n gevoelig nummer die je helemaal meeneemt. Al met al een prachtplaat die absoluut niet verveelt.

Ik had eerlijk gezegd helemaal niets met Ryan Adams, tot dat ik op Cultura24 zijn solo concert zag op tv. Bijzonder mooi. Nu dit album aangeschaft en het bevalt prima. Mooie, intieme en rustige liedjes.

zijn liedjes hebben het effect dat ze langzaam (en dat is juist het mooie) aan je gaan plakken. Love is Hell had dat effect ook al. Hoor je ze een tweede keer, dan zijn ze zelfs mooier dan eerste keer. En dat gebeurt zeker een paar keer. Cumulatieve kwaliteit noem ik dat...

Ja dat is ook mijn reactie tot nu toe. En ik vind ook Love is Hell en Cold Roses weergaloze platen, echte 5 sterrenplaten. Ik ben nog niet even enthousiast over Ashes & Fire. Op het eerste gehoor klinkt het allemaal wat erg laid back. Maar ik wacht nog even met waarderen. Ga hem nog vaker draaien, misschien valt het muntje nog.

Ik moet zeggen dat dit een een plaat is die langzaam onder mijn huid is gaan zitten, afgezien van de eerste twee nummers. Met name Do I Wait en Insivible Riverside geven me het nodige kippenvel. Al blijf ik de hoop koesteren dat het bij een volgende plaat wel weer wat rauwer wordt.

Ik vind Dirty Rain juist wel een van de betere opp dit album. Goeie tekst ook.
Het titelnummer daarentegen doet het bij mij weer niet.
Datzelfde geldt voor het duo en Kindness.

In Invisible Riverside en Save Me hoor ik weer een wat meer geinspireerde Ryan Adams.
Voor de rest zijn Do I wait, Lucky Now en I Love You But Don't Know What To Say goed te beluisteren. Het laatste heeft wel een hoog Norah Jones gehalte die er dan ook op meespeelt. Wanneer ik behoefte heb aan Ik aarzel tussen 3 en 3,5. Eigenlijk toch wat te weinig voor een album van Ryan Adams.Er ontbreekt een beetje vuur. Dat is al door meer mensen opgemerkt.

Bij artiesten die zo kwantitatief bezig zijn, rijst onwillekeurig bij mij de vraag of dat evenredig is met de kwaliteit ervan. Ryan Adams is zo'n productief baasje. Bij beluistering van dit Ashes & Fire, is die zorg i.i.g. ongegrond. Goed in elkaar stekende country van het betere werk. Die mij ook doet denken aan Gram Parsons/John Hiatt en de wellicht wat onbekendere Israel Nash Gripka. De onderwerpen verhandelen veelal over de liefde en blijven daardoor ook wat aan de oppervlakte. Maar een neusje voor goed in het gehoor liggende melodietjes heeft deze Adams wel. Edoch, wil het mij ook niet helemaal meeslepen en blijft het vooral een lekkere plaat om naar te luisteren.

Het album Ashes and Fire vormt wel een geheel, iets wat bij een aantal voorgaande albums wat minder was. Hele fijne muziek hoor op deze plaat. De nummers zijn erg mooi opgenomen en de keuze van een bescheiden piano en tweestemmige zang op sommige nummers is echt een streling voor het oor. Deze plaat ligt wat mij betreft wat meer in lijn met Heartbreaker. Hoop echter dat Ryan binnenkort weer een mooie constitente plaat gaat maken met de New Radicals en daar weer een tournee aan vastknoopt.

New Radicals?

The Cardigans denk ik

Schreef ik New Radicals Bedoel uiteraard The Cardigans......

The Cardinals Ik zie Ryan niet zo snel "My Favourite Game" zingen...