Jedi Mind Tricks - Violence Begets Violence (2011)

Jedi Mind Tricks zonder Stoupe is als snoep zonder suiker. Velen luisterden naar JMT vanwege Stoupes creatieve en grensverleggende producties. In de recensie van het vorige, slecht ontvangen album van de groep, A History of Violence (2008), werd door Hiphopleeft al geschreven dat het leek alsof Stoupe minder tijd voor de producties had genomen. Later bleek dat zijn passie voor het produceren van hiphoptracks was vergaan en hij zich in andere genres wilde ontwikkelen. Vinnie Paz en Jus Allah wilden echter niet afwijken van hun JMT-sound, die bestaat uit veel stemsamples en piano- en vioolgeluiden onder harde baslijnen, en kozen daarom onder andere voor een hoofdproducer uit het Enemy Soil-kamp (het label van Paz): C-Lance. Maar samen met de andere producers lukt het hun op Violence Begets Violence niet om Jedi Mind Tricks weer naar een hoger niveau te tillen.

Het album kent gelukkig wel een paar lichtpuntjes. Zo wordt Design in Malice door gastartiesten Young Zee en Pacewon een aangename track. Maar ook Street Light klinkt respectabel door een verfrissend gitaarrifje op de achtergrond van de beat, waar Vinnie Paz vervolgens zijn verse gepassioneerd overheen spit. Helaas rapt Jus Allah, net als op bijna alle tracks, erg stroef en geforceerd. Zijn lines rijmen slecht en zijn flow is vaak te langzaam, waardoor hij uit de maat rapt. Maar naast deze twee tracks is het gros van het album niet overtuigend of vernieuwend.

Want de beats en lyrics op het album hebben we afgelopen jaar al vaker voorbij horen komen (zie Outerspace, Heavy Metal Kings en Apathy). Dit wil niet per se zeggen dat ze dramatisch zijn, maar het trucje is simpelweg vaker en in veel gevallen beter gedaan. Beats met dezelfde donkere sound, waarin veel religieuze en gewelddadige filmsamples terugkomen en over geweld, religie en complottheorieën wordt gerapt. Daarbij komt dat in de tracks bijna nergens een rode draad loopt; Paz en Allah rappen beide willekeurige lines over de hiervoor genoemde onderwerpen. Als beide heren dan ook bijna overal met een monotone stem rappen, wordt het vocaal oninteressant. En buiten de track Chalice, waar een uitstapje naar reggae wordt gemaakt, zit er ook weinig variatie in de producties.

Waar Jedi Mind Tricks veertien jaar geleden, met het uitbrengen van haar The Psycho-Social LP (1997), zich met een baanbrekende sound introduceerde en ze vijf jaar geleden nog werd gezien als één van de grootste undergroundacts, lijkt de laatste adem van de groep inmiddels uitgeblazen. Stoupe is vertrokken, Jus Allah is sinds zijn terugkomst in 2008 een blok aan het been en Vinnie Paz blijkt door zijn inspiratie heen te zijn. Violence Begets Violence is zonder twijfel het dieptepunt van de discografie van JMT. Zoals bij de recensie van Outerspace al werd aangegeven: er moet snel een andere weg worden ingeslagen, anders zal het vertrouwen in een fatsoenlijke release definitief verdwijnen.

Hiphopleeft

vinnie paz is de beste die ik tot nu toe ken samen met Ill Bill en dit album is ook weer gek.

Niet één van de betere albums van het collectief, daar is het songmateriaal over het algemeen iets te plichtmatig voor, maar toch wel weer de moeite waard. De raps en beats zijn vaak dik in orde, wat het hoorbare gebrek aan inspiratie voldoende compenseert. De lekker dreigende hiphop van Jedi Mind Tricks blijft me aanspreken, ook op een wat minder album als dit.