John Lennon & Yoko Ono - Double Fantasy (1980)

Hoe je het ook wendt of keert, dit album is een vreselijke, sentimentele draak. Dit wil niet zeggen dat het album niet zijn momenten heeft. "I'm Losing You" is een van de betere solosongs die Lennon heeft gemaakt (jammergenoeg staat op dit album niet de superieure versie met Cheap Trick). "Watching the Wheels" en "Woman" zijn op zijn best aardig en "Walking on Thin Ice" is het beste nummer dat Ono ooit heeft gemaakt. Ook de bonussong "Help Me to Help Myself" kan door de beugel. De rest....nou ja...in de woorden van de meester zelf: "The sound you make is muzak to my ears."

Vreemd genoeg laten de song die niet op dit album verschenen (Nobody Told Me, Living On Borrowed Time, Serve Yerself") horen dat de angel bij Lennon er nog lang niet uit was. Volgens biograaf Albert Goldman is dit te wijten aan het feit dat Lennon een concessie deed aan Ono door haar song op dit album te laten verschijnen- en zijn eigen beste song bewaarde voor "zijn" album dat hij met Ringo Starr zou gaan maken. Gemiste kans dus.

Het laatste album van John Lennon voor zijn overlijden. Ik vraag me af of dit zonder zijn plotse overlijden wel zo'n succes zou hebben. Anno 1980 misschien nog wel, omdat het toen al 5 jaar geleden was dat hij nog een album had uitgebracht. En het album Rock 'n' Roll in 1975 waren ook alleen maar covers. Als je Double Fantasy tegen zijn repertoire van The Beatles of solo begin jaren '70 houdt, is dit toch een teleurstelling.

Met starting over en Woman heeft hij nog wel twee hits te pakken. Leuke popnummers met een nostalgische sound. De (muzikale) revolutie is niet meer te horen. Het beetje creativiteit met ironisch genoeg van Yoko Ono komen, die niet bepaald een sterke zangeres is. En het blijft bij goeie pogingen, maar ook niet memorabel. Bij Yes, I'm Your Angel moest ik meteen denken aan Makin' Whoopee. Toch maar even opzoeken en blijkt dat ze inderdaad werd aangeklaagd voor plagiaat, maar het buiten de rechtbank werd afgehandeld.

Terwijl Paul McCartney gaandeweg een nieuwe richting heeft gevonden met zijn muziek (al is het meer pop dan we gewoon waren van The Beatles) hoor je aan de sound van Lennon dat die toch wat in de 60's is blijven hangen. We zullen nooit weten wat hij nog had kunnen maken als hij langer had blijven leven. Tenslotte was het ook al 5 jaar geleden dat hij nog iets had gemaakt en was hij in die jaren ook niet echt met muziek bezig. Het album klinkt als een valse start, maar de man is helaas nooit veel verder meer geraakt...

Een plaat van John en Yoko samen waarin de songs een dialoog met elkaar aangaan: als geheel werkt het voor mij heel goed, beter dan de songs apart. De plaat klinkt erg 1980, en ook dat is (achteraf) een van zijn charmes. Een nieuwe start voor John Lennon die nooit een vervolg heeft mogen krijgen...