John Lennon & Yoko Ono - Double Fantasy (1980)

Nummers van John Lennon zijn OK, de rest moet je gewoon skippen op je cd-speler.

Inderdaad, wanneer komt er eens een CD uit met de Lennon-songs van deze plaat en die van Milk & Honey gezamelijk? Dan heb je een topalbum.

Dan zou je eerst een naam moeten verzinnen (Double Fantasy/Milk & Honey) klinkt niet . Bovendien zijn er al tig verzamelaars.

Beste nummer van John Lennon vind ik niet 'Imagine' maar 'Woman'. Duidelijk met liefde gemaakt. Dit nummer draaide ik altijd toen mijn liefje ver weg van mij was.

Beste nummer van deze cd vind ik: I'm losing you, maar over smaak valt te twisten, mijn favoriete lennon-nummer is God.

Beautiful Boy en Woman mooie nummers.

Dit album werd nooit afgewerkt tijdens Johns leven. yoko heeft het moeten doen. Bij sommig nummers hoor je dat the spirit er niet meer is, een beetje zwak.
Het blijft wel een topper dankzij nummers als starting over, I'm losing you, beautiful boy, watching the wheels en woman.

Maar Lennonlover, luister jij ook met plezier naar Yoko's nummers?

Hmmm, niet bepaald neen. Enfin, niet altijd. ik vind dat die oerschreeuw soms wel past in het nummer zodat het nog psychedelischer wordt. Maar over het algemeen is het snel zappen.

Luister eens naar het nummer "whole lotta Yoko". John heeft het gespeeld met the dirty mac op the rolling stones rock'n roll circus. Daar schreeuwt Yoko ook maar hier vond ik het gepast. het is een echt goed nummer.

Milk & Honey Fantasy, daar kan ik me wel wat bij voorstellen.
Niet met Yoko, trouwens...

Dit album lag toch al in de winkels toen John nog leefde.

Klopt... volgens mij heeft Lennonlover het over "Milk & Honey"?

ja sorry, hersenkronkel...

John Lennon zag zijn vrouwtje graag. Zo graag dat hij haar af en toe een microfoon onder de neus duwde.
Jammer is dat, want dat kleine Japanse opdondertje heeft geen gram muzikaliteit in zich, het doet gewoon pijn aan de oren.
De Lennonsongs zijn van ok tot zeer goed.
Favoriet is Watching the Wheels, voor mij dan toch.
Neen, Linda Eastman was ook geen grote zangeres, maar haar Cook of the House op Paul's Wings at the Speed of Sound is toch nog een BEETJE om aan te horen.
Yoko Ono was beter puur beeldend kunstenaar gebleven !
Plaat krijgt van mij 2 sterren voor John's songs.
Gemiste kans dus !

Niet helemaal akkoord evanshewson. Je moet weten dat ik ook geen grote fan van Yoko's muziek ben maar je mag niet enkel luisteren naar wat er op de platen werd uitgegeven. Yoko heeft daadwerkelijk lekkere psychedelische songs gemaakt. Ik ben ook geen fan van de manier waarop zij zingt maar ik vind het toch wel iets hypnotiserends hebben. Ik stel voor dat je eens luistert naar "a whole lotta Yoko". Dit vind ik persoonlijk een zeer geslaagd nummer waarbij Yoko meezingt.

Sorry, maar ik kan echt niet naar dat mens haar stem luisteren;

Dàn nog liever naar Linda Eastman !

Ook ik vind dat Yokos nummers niets waard zijn. Ik kan niet naar haar gejank (dat is het) luisteren. Al haar kunstwerken zijn imo niets waard. Die heeft ze gewoon kunnen uitbrengen omdat haar man John Lennon was.

niet waar. Ze was voor ze elkaar kenden al bezig met tentoonstellingen. Ze zijn elkaar tegengekomen op zo een van haar tentoonstellingen in een bekende kunstgallerie. Dus zeggen dat ze brol uitbrengt en iedereen dit goed vindt opdat lennon haar man was, vind ik verkeerd!

en: kust is persoonlijk!

Yokos songs en haar input zijn niet psychedelisch maar avandgarde, een heel groot verschil trouwens. Ook ik vind dat haar songs iets hypnotiserends heeft. En ofwel Yoko niet personelijk mee doet, zonder Yoko geen John Lennon/Plastic Ono Band, Imagine, Somestimes in NYC of Mind Games.Beatle John was ongelukkig en met zich en zijn leven niet tevreden, dit laat hij kort in Help en I'm a loser horen, maar met Yoko kwam de Urschrei (Plastic Ono Band en Imagine) Eindelijk was hij John

Een of twee liedjes op deze plaat met Yoko had nog wel gekund, maar ze verpest de halve en daarmee de hele plaat. Als ik dit opzet, moet ik na elk nummer opstaan om het volgende nummer aan te zetten. Programmeren gaat niet, want ik heb dit album - net als alle beatle- en solobeatle-platen - op vinyl. Dan zet ik hem maar helemaal niet op en dat is erg zonde, want de Lennon-nummers zijn allemaal zeer sterk. Ook de teksten zijn vaak erg subliem, zoals Watching The Wheels en I'm Losing You (mijn 2 favoriete nummers van dit album). De productie van deze plaat vind ik dan weer niet echt om over naar huis te schrijven. Zonde!

Overigens heb ik helemaal niets tegen Yoko hoor, ik begrijp dat zij erg belangrijk voor John was en daarmee ook voor ons (de liefhebbers). Ergens heeft haar kinderlijke gekrijs ook wel iets, daarom waren 1 of 2 nummer van haar op deze plaat best te doen geweest. Maar dit gaat gewoon te ver!

Ik ken de bonustracks trouwens niet. MuM vergeet vaak kruisjes achter deze nummers te zetten, beetje slordig. Misschien dat ik te ver ga, maar ik vind dat je eigenlijk ook niet op deze nummers zou moeten kunnen stemmen. Ze horen immers niet bij het album, maar zijn een eventueel extraatje.

Ik kan me nog héél goed voor de geest halen toen ik deze toen nog LP kocht en voor het eerst hoorde. Dat was in november 1980, ik was 16 en toen al Beatlesfreakje. Wat viel deze plaat me tegen. Lennon klonk als een mak schaap die onder de plak zat. Nergens de krijsende rock sound die Lennon kenmerkt. Het eerste nummer, Starting over, vond ik van een truttigheid die geheel niet in die tijd paste. Pas met nummers als I'm losing you en Watching the wheels herkende ik de grootmeester weer. Woman behaalde en behaald nu nog een redelijk cijfer, de rest van de Lennon songs konden me niet opwinden. Het onverwachte gebeurde toen en nu nog, Yoko gaf de broodnodige ballen aan deze plaat! Kiss, Kiss, Kiss, Give me something en I'm moving on knallen van de plaat, swingen en tonen lef. Bovendien waren haar nummers wel meegegaan met de tijd. B52, Talking Heads en Blondie, in die hoek zitten die nummers. Op de plaat staat ook haar nummer Every man has a woman. Dit nummer is 3 jaar geleden opnieuw gemixt een grote hit geworden in de dance charts in Amerika.

Bovenstaande post is op z'n minst origineel te noemen: Yoko's nummers beter dan John's.

Wisselvallige plaat met toch wel een paar mooie nummers erop, nl. Beautiful Boy , Woman en het magistrale Watching The Wheels

De nummers van Yoko vind ik `n beetje Blondie, Nina Hagen achtig, de Lennon songs zijn natuurlijk van uitzonderlijke klasse.

Goed voor 3,5 ster.

Niet echt Blondie en Nina Hagen maar meer B-52's achtig. John heeft een plaat van B-52's beluisterd en meteen was het idee geboren na vijf jaar met Yoko Ono weer in het studio te gaan. John heeft Yoko meteen opgebeld en gezegd: Hey babe, B-52 doen hetzelfde wat we jaren geleden al gedaan hebben en de idee voor Double Fantasy was geboren.

de john nummers , vooral watching... zijn best wel goed , maar die yoko , ...
ik zal maar zwijgen ...

hadden ze maar 1 album gemaakt van Double Fantasie + Milk And Honey .
Dan hadden we een goed Lennon album , die nummers van Yoko zijn om te .
Het lijkt wel of ze is volgevreten met Whiskas en niet meer kan schijten .
Mensen mensen wat een verspilde moeite om dat op de plaat te zetten , bewondering voor de mensen die er het geduld voor op gebracht hebben , ik zou het bijltje na 1 nummer erbij neer gelegd hebben .

Ik ben iets milder, maar inderdaad, Yoko in de keuken moet iets gewèldigs geweest zijn... zelfs als conceptuele kunstenares voor mijn part, maar duw dat mens toch nooit een microfoon onder de neus, màn toch zo slecht!

Voor de Lennonsongs dan maar *** al was zijn ouder werk een stuk scherper, en zat er veel meer venijn in, hier was ie toch redelijk braaf en burgerlijk geworden... wààr was de rebel Lennon... ?
Watching The Wheels blijft ik hier de beste song vinden!