John Lennon & Yoko Ono - Double Fantasy (1980)

Heb ik ook altijd gedacht, maar na het zien van de docu The Real John Lennon, vandaag, ben ik zijn teksten op Double Fantasy toch eens anders gaan benaderen. Zijn teksten waren bijna altijd biografisch. Neemt niet weg dat ik een groot Lennon fan ben en blijf. Maar soms vallen puzzelstukjes anders dan je altijd gedacht hebt. Ik raad je echt eens aan de docu goed te bekijken en te beluisteren. Dat werpt op bepaalde dingen toch een heel ander licht.

Ik zeg: ze hadden moeten scheiden. Een goede scheiding, met ruzies en zelfs meppen: het levert nog voor jaaaaaaaaaaren prachtig materiaal op cd!

Over de relatie van John & Yoko zijn allerlei zogenaamde intimie aan het woord geweest die 'het' weten, maar uiteindelijk weten alleen mensen als Yoko en Sean hoe het echt was. Kan me voorstellen dat het een gecompliceerde relatie was, twee toch vrij extreme mensen, maar waarschijnlijk juist daardoor alles behalve saai. Wel is het bekent en door Yoko bevestigd dat Lennon tot aan zijn dood een enorme vreemdganger was en Yoko in de zomer van 1980, zonder dat Lennon het wist, aan de heroine was. 'Zonder dat Lennon het wist' betekent wel dat dit zogenaamde onafscheidelijke stel behoorlijk langs elkaar heen leefde, ik zal het wel in de gaten hebben als mijn vrouw in een junk veranderde.

Ze zijn toch ook tussentijds een keer uit elkaar geweest? Geen idee of het een scheiding was, maar iets met 18 maanden uit elkaar o.i.d. ?

Die periode staat bekent als 'the lost weekend', Lennon werd er door Ono uitgegooid en kreeg een relatie met May Pang. Die periode duurde een maand of 18, waarna Lennon weer terug ging naar Ono die hem weer terug nam en hem een kind schonk. Het was wel opvallend dat Lennon tijdens zijn periode met May Pang weer contacten kreeg met Paul, George en Ringo en er zelfs voorzichtig weer over een samenwerking werd gesproken. Pang vertelde laatst in een interview dat Lennon McCartney een handje wilde helpen met zijn opnames van de Wings plaat Venus & Mars. Op dat moment verscheen Yoko weer in zijn leven.

En dat terwijl Ono Pang zelf aan Lennon heeft geschonken, om zo nog oogje in het zeil te kunnen houden.

En, een Beatles-reünie had misschien wel niets bijzonders voortgebracht. Ze zijn op hun hoogtepunt gestopt, dat hadden veel meer bands moeten doen.

Heel moeilijk naar dit album te luisteren zonder de bijsmaak van wat er korte tijd later gebeurde. Maar ik probeer het.
Ik was een jaar of 13 toen ik dit voor het eerst hoorde en ik skipte alle Ono nummers. Maar ja, ik skipte wel vaker "moeilijke" nummers, daar ben je 13 voor. Ik heb dit een hele tijd niet gehoord en vind over het algemeen Yoko's nummers best door de beugel kunnen, sommigen beter/avontuurlijker dan een aantal van Lennon die toch hier en daar precies doet wat hij McCartney een tijdlang verweten heeft.
Qua Yoko: nummers als Kiss Kiss Kiss en met name het niet op het originele album, maar wel op de remaster aanwezige Walking On Thin Ice vind ik prima. OK, Yoko is niet de meest fantastische zangeres (en ik pruim Don't Worry Kyoko en Open Your Box ook niet). Maar zijn laten we zeggen Bob Dylan en Neil Young dat wel? Ze kon songs schrijven met kop en staart. Zij die menen dat dat niet zo is zijn denk ik blijven steken in Live Peace In Toronto.
Ik ben geen Yoko basher. Ze hoorden bij elkaar; deal with it. De emmers stront die ze over haar heen heeft gekregen: schandalig, en dat van zgn. fans van Lennon, die zich waarschijnlijk een miljoen keer in zijn graf heeft omgedraaid.
Aan de andere kant: uiteindelijk luister ik wel liever naar John. Ik vind hier I'm Losing You en Watching The Wheels de prijsnummers (de laatste ook vanwege een heel persoonlijke reden, dat kleurt een beetje mee). Voor de rest een beetje slick, een product van zijn tijd.

Als 8-12-1980 niet gebeurd was en John Lennon nog jarenlang muziek had gemaakt, denk ik dat dit album een beetje in de vergeethoek zou zijn geraakt op termijn; een McCartney II of een Gone Troppo, om in solo-Beatles albums uit die tijd te blijven.
In plaats daarvan werd het zijn uitroepteken en hoe je het ook wendt of keert, ik kan niet echt objectief luisteren naar Double Fantasy.

3***. Denk ik. Zowel voor Yoko als voor John! (behalve dat traaa la la la la van haar)

Ik ben het met je eerst deel van de cd hlemaal met je eens. Ik kan de plaat ook niet helemaal los zien van die tragische gebeurtenis, maar de opmerkening dat de lp een beetje in vergetelheid zijn als...., vind ik erg speculatief en ben het daarom ook niet met die opmerking eens. Kwalitatief zij de nummers echt zéér goed en zou het mischien een opmaat zijn geworden naar, ja waarnaar? We zullen het nooit weten

Vlak nadat Lennon dit album had uitgebracht, werd hij doodgeschoten. Jammer dat het zo gelopen is, dit album was een veelbelovende comeback in de muziekwereld van Lennon.

Ik had de singletjes Woman & Just Like Starting Over. Dat zijn echt hele mooie nummers. Ik begreep als 14 jarige niet zo goed, waarom het in Nederland geen hele grote hits werden. Inmiddels weet ik dat dit ondermeer met de aversie tegen Yoko Ono te maken had. Zo zie je hoe kronkelig het kan gaan met fraaie muziek.

Het album heb ik vervolgens geleend bij de Muziekbibliotheek (zo ging dat toen) en ik skipte niet alle Yoko Ono tracks door. Zo slecht was dat nou ook weer niet. John Lennon is toch echt heel aardig op dreef op Double Fantasy. Ik hoopte dat hij hierna met een soloalbum (alleen John dus) zou komen. En toen kwam de schok, het bericht op de radio. Man, dat was erg.

Heel goed, dat skippen bij Yoko Ono, dat had John Lennon zelf ook eens moeten doen.

Want de John Lennon nummers zijn prima (gaat in musicmeter termen bij een volledige cd van Lennon op dit niveau wel naar 4,5 sterren) maar ja, jammer van die Ono.

De meningen over Milk & honey zijn verdeeld, maar ik vind dat je beide cd's leuk kunt samenvoegen, met dan alleen John Lennon nummers uiteraard. Dan krijg je een prima idee van de kwaliteit van Lennon in 1980.

Hoe je het ook wendt of keert, dit album is een vreselijke, sentimentele draak. Dit wil niet zeggen dat het album niet zijn momenten heeft. "I'm Losing You" is een van de betere solosongs die Lennon heeft gemaakt (jammergenoeg staat op dit album niet de superieure versie met Cheap Trick). "Watching the Wheels" en "Woman" zijn op zijn best aardig en "Walking on Thin Ice" is het beste nummer dat Ono ooit heeft gemaakt. Ook de bonussong "Help Me to Help Myself" kan door de beugel. De rest....nou ja...in de woorden van de meester zelf: "The sound you make is muzak to my ears."

Vreemd genoeg laten de song die niet op dit album verschenen (Nobody Told Me, Living On Borrowed Time, Serve Yerself") horen dat de angel bij Lennon er nog lang niet uit was. Volgens biograaf Albert Goldman is dit te wijten aan het feit dat Lennon een concessie deed aan Ono door haar song op dit album te laten verschijnen- en zijn eigen beste song bewaarde voor "zijn" album dat hij met Ringo Starr zou gaan maken. Gemiste kans dus.

Dat jij dit album een sentimentele draak vindt , dat mag. Je nuanceert het zelf nog een beetje maar dat je daarna met argumenten komt, die in een niet geautoriseerde biografie van dhr, Albert Goldman staan, slaan kan nog wal. Ik zou wel eens willen weten of jij die zelf helemaal gelezen of stukjes daarvan uit Wiki hebt gehaald. De man beweert nl.zoveel onzinnige dingen, om zijn boek te vekopen, dat hij zichzelf totaal diskwalificeert. Er zijn veel betere naslagwerken te gebruiken, die de onzin van deze man weerleggen.

Lennon heeft nooit een concessie aan Ono gedaan. Ono wilde eigenlijk helemaal niet op deze plaat te horen zijn, maar Lennon wilde alleen maar een comeback maken als duo, dat was zijn voorwaarde. Ook is er NOOIT sprake van geweest dat Lennon samen met Ringo Starr een album op wilde gaan nemen, dit lag anders. Lennon had één nummer Nobody told me aan Ringo gegeven voor diens nieuwe plaat die in de zomer van 1981 zou moeten uitkomen. Maar Lennon had wel vaker nummers aan Ringo gegeven voor diens nieuwe plaat. Dit zijn dus allemaal verzinsels die niet kloppen.

Aan develhunt en ik citeer:
'Hij [Lennon] wilde meteen na nieuwjaar met Jack naar de Westkust vliegen om aan een plaat met Ringo te gaan werken. Hij had drie nummers van zijn Bermudacollectie voor zijn oude maatje gereserveerd, waarvoor hij op de band van "Nobody Told Me There'd Be Days Like This" verklaarde: "Dit nummer is voor Richard Starkey, vroeger een van de Beatles. (...)Op een dag, toen John en Jack vastzaten in het verkeer in 57th Street, componeerde John in de auto "Street of Dreams" (een nummer dat later verdwenen is)(...)Toen hij klaar was haalde hij het bandje eruit, stopte het in zijn zak en riep: "Die is voor MIJN plaat." De plaat die hij bedoelde was een LP die na Double Fantasy zou komen.' (Levens van John Lennon 668/669)

Aan heer Brouwers:

Wat wilt u precies aangeven met het feit dat The Lives of John Lennon een niet-geautoriseerde biografie is? Dat slechts mensen die Lennon persoonlijk kenden geautoriseerd zijn om over de man te schrijven? Ik neem aan van niet. In zekere zin is een "niet-geautoriseerde" biografie zelfs "objectiever" dan een "geautoriseerde" levensverhandeling, daar de schrijver van de eerste zich gevrijwaard heeft van belangenverstrengeling en censuur Ook betekent "niet-geautoriseerd" naar mij dunkt niet dat de informatie uit tweede hand komt: wat betreft de feiten zijn deze na te slaan in de boeken die de carriere van de Beatles hebben vastgelegd. Wat betreft de overige informatie is in het boek in kwestie een bronvermelding vermeld bij vrijwel elke bewering. Het enige wat men zou kunnen zeggen dat ontbreekt is een goed notenapparaat.

Ook uw insinuatie dat ik deze informatie van een Wiki-site heb gehaald i.p.v. uit het door u verguisde boek kan ik slechts met verbazing lezen. Wederom gaat hier dezelfde retoriek achter schuil: namelijk dat ik niet "geautoriseerd" ben mijn mening over de plaat te staven.

Ik hoop dat u dit misverstand uit de wereld kunt helpen.

Je bent de geschiedenis aardig aan het vervalsen. Lennon had inderdaad afgesproken om Ringo te helpen met één nummer voor zijn nieuwe plaat, nobody told me, maar dat is héél iets anders als samen een nieuwe plaat maken. Bovendien valt uit allerlei interviews met Lennon vlak voor zijn dood op te maken dat hij enkel en alleen met Yoko samen een comeback wilde maken als duo. Yoko had zelf haar twijfels of Lennon fans hierop zaten te wachten, ze wilde een solo plaat maken met de titel 'Yoko only'. Maar Lennon wilde hier niets van weten. zelfs had hij al plannen voor een vervolg op DF, milk and honey.

Wilde slechts aangeven waar ik mijn informatie vandaan had. Om mij te betichten van geschiedsvervalsing gaat wel erg ver. Snelle reactie trouwens .

@ aletheia. Mijn vraag of jij het boek van Goldstein gelezen hebt, heb je niet beantwoord. En van het boek van Goldstein is gewoon bekend, dat er info uit tweede, soms derde hand in staat. Dat soort info, dat je in bladen als Story en Privé kunt vinden. Als jij daar op vertrouwt heeft het voor mij weinig zin om deze bespiegelingen voort te zetten.

@Ad Brouwers

Als het uit het voorafgaande nog niet duidelijk was: Ja, ik heb de biografie van Goldman gelezen. En ja, ik weet dat Lennonfans niet tevreden erover waren. Wat mij betreft zegt dit niets over de kwaliteit van het werk. Er is 6 jaar onderzoek gedaan naar het leven van Lennon en Ono, m.a.w.: de meest uitgebreide biografie die ooit over het leven van een popster is verschenen. De vergelijking met Prive of Story doet dus geen opgeld; Albert Goldman was lector aan Columbia University en niet een of andere louche journalist.

Het is ook waar dat Goldman niet met Ono, McCartney, Harrison, Starr, George Martin of Lennons ex-vrouw heeft gesproken. Dit betekent echter niet dat zijn informatie uit tweede of derde hand komt. De mensen die hij wel heeft geinterviewd zijn diegenenen die dagelijks met Lennon van doen hadden, o.a. zijn assistent Fred Seaman die ook in de documentaire "The Real John Lennon" verschijnt, die door uzelf wordt aangehaald in een eerder bericht.

Wat het boek meer dan wat dan ook duidelijk maakt, is de discrepantie die bestaat in de mediacratie tussen publiek imago en de waarheid, die helaas soms pijnlijk kan zijn.

U heeft mij aldus niet ervan kunnen overtuigen dat Albert Goldman niet te vertrouwen is. Natuurlijk sta ik er voor open om daarvan wel overtuigd te worden.

Vor mij veruit het zwakste album van John Lennon. Voor wie het graag hoort stonden er ook nummers op van Yoko Ono, nou ja, voor wie dat graag hoort dus.
Voor mij puur skipwerk, of beter; programmeren sinds de cd bestaat, want ik kan met de beste wil van de wereld Mevrouw Ono's stem niet aanhoren.

De Lennonsongs Just Like Starting Over (een leuke fifties pastiche) en Watching My Wheels (een song over het feit dat hij 5 jaar lang geen nieuwe muziek uitbracht, na "Rock'n Roll" in 1975) vind ik veruit de betere songs hier.
Zijn andere nummers zijn me te klef, te melig en te nietszeggend.
Zelfs met de nummers die enkele jaren na zijn tragische dood werden uitgebracht op "Milk & Honey", zelfs met die songs erbij en dan zonder die van Ono, zou dit nog een half geslaagd album geweest zijn.
De scherpte die vroege songs als Instant Karma, Power to The People en zeker Cold Turkey zo typeerden als bitsige en nijdige Lennonsongs, die was er geheel af.
We zullen nooit weten, indien Lennon niet door die gèk was neergelegd, of hij later nog echt grootse albums op de wereld zou hebben losgelaten, maar zelfs een geheel album "Single Fantasy" zou niet veel teweeg gebracht hebben.

Bijzonder, dat John Lennon zelf wilde dat Yoko Ono per se zou meedoen en zij zelf eigenlijk niet.

Nooit geweten dat ze zo bescheiden was.

John Lennon had op z'n minst dan even kunnen letten op wat de einduitslag zou worden, van alle opnames. Zijn liefde voor Yoko had hij beter kunnen aanwenden door te voorkómen dat ze ooit nog mee zou doen aan zijn platen................

Volgens mij vond Lennon haar muziek echt te gek, en stond hij er voor de volle 100% achter. Toen Double Fantasy een paar weken voor zijn dood nummer één stond in Amerika liet hij weten vooral blij te zijn voor Yoko, die eindelijk erkenning kreeg. Zelf begrijp ik Lennon wel. Klonken zijn nummers vooral als die van de huisman die weer muziek ging maken, haar muziek was op zijn minst opvallender en spraakmakender. Als het gaat rocken komt dat in de vorm van Ono's Give me something of I'm moving on, en niet van Lennon die op deze plaat vooral een podium aan Ono lijkt te willen geven.

Yoko Ono , laat ik even buiten mijn beschouwing en beperk me uitsluitend tot Lennon.
In tegenstelling tot de veelal positieve tot lyrische kritieken bij de release van D.F. is dit niet mijn Lennon .
Beautiful Boy , ( ook een favoriet van McCartney ) werd met name bewierookt. Ik voelde mij vervreemd van die kritieken.
Songs als Woman en ook Beautiful Boy , vind ik om met mijn Belgische tweelingbroer te spreken : te klef.
Starting over en I'm losing you : aardig.
Op de laatste 2 Lennon platen kan ik slechts 2 prijsnummers vinden: Watching the wheels en Nobody told me.

Ik ben wel een Lennon-fan maar dit album heeft voor mij onterecht de status van klassieker gekregen. Watching the Weels vind ik wel uitstekend en in mindere mate ook (Just Like) Starting Over en I'm Losing You maar de overige songs (inderdaad te klef) halen niet het vroegere peil van John Lennon hoewel ze zeker niet slecht zijn.
Over de zang van Yoko Ono spreek ik mij hier niet meer uit maar het moet worden gezegd dat ik Walking on Thin Ice op zich wel een goed nummer vind.

Ik denk dat je Double Fantasy moet zien in het licht van: het bloed kruipt waar het niet gaan kan. John, die 5 jaar "droog" stond wat betreft zijn artisistieke gaven,wilde gewoon weer eens zien waartoe hij in staat was. Zichzelf heel goed beseffend dat hij ouder, milder was geworden heeft hij samen met zijn vrouw Yoko een serie nummers geschreven, onafhankelijk van elkaar. Wel hadden zij samen het plan net als hun laatste, samen opgenomen lp Sometime In New York City, deze ook weer onde de naam John & Yoko op de markt te brengen. Een klassieker zou ik het niet willen noemen, maar voor de Lennon fans een zéér welkom come-back album van hun idool (ook het mijne,dus) De oudere en mildere (zeker tekstueel) Lennon zet toch mooie autobiografische songs neer. Liedjes die zij telkens als zij een nummer af hadden, van Bermuda naar New York door belden per telefoon. Dat is duidelijk te zien aan de titels van het album. (Evenals ook de nummers op Milk & Honey-A Heartplay). Toen kwam Dhr Chapman en we zullen nooit weten waar deze muzikale come-back toe zou hebben geleid. Dat Lennon het nooit commercieel zover als Paul McCartney zou hebben geschopt staat voor mij als een paal boven water. Maar zijn muzikale erfenis is er voor mij niet minder om.

Dit album lijkt mij meer een huwelijksscène, John en Yoko die hun liefde voor elkaar bezongen, de hoes zegt eigenlijk alles. Dat dit album veel belangstelling kreeg komt enerzijds omdat ze uitkwam na 5 jaar stilte van John Lennon en omdat hij werd vermoord vlak na de release van dit album. Moest dit album enkele jaren eerder worden uitgebracht zou dit niet zo'n status hebben gekregen.
John Lennon was solo voordien al commercieel minder succesvol dan Paul McCartney omdat zijn muziek nu éénmaal minder catchy is dan dat van Paul McCartney (maar van de pers kreeg hij juist meer waardering).

Hoopvol keek ik uit naar de release van DF. 5 jaar wachten op een meesterwerk vond ik niet erg.
En zo niet een meesterwerk dan op zijn minst een uitstekende plaat die kon wedijveren met platen als Imagine.
Mijn verwachtingspatroon was hoog. Inderdaad. Zoals veel Lennon fans dit hadden. Begrijpelijk ook. Je ging er van uit dat L. 5 jaar de tijd had gehad om nummers te schrijven. Wat zou ons dat wel niet opleveren ? Hij was immers in staat om binnen een jaar een aantal onvergetelijke klassiekers te schrijven.
Toen ik Starting Over voor het eerst op de radio hoorde , bracht mij dat een behoorlijke teleurstelling. Een gewoon popliedje. Leuk. Zoals er zoveel zijn. Er waren in die tijd bovendien veel spannender en meer aanstekelijke nummers in de hitparade te vinden.
Lennon , mijn held , afgezakt naar de middelmatigheid ?
Door Watching the wheels bleef ik hoop koesteren op muzikaal betere Lennon tijden.
Die hoop werd echter al snel de bodem ingeslagen...

Wat ik op deze plaat mis is dus de rauwere Lennon. Als je naar zijn postuum verschenen nummer "Serve Yerself" luistert bleek deze kant van hem nog wel degelijk aanwezig, zoals ook het nummer "I'm Losing You" getuige van doet.

Waarom denken jullie dat Lennon niet het commerciele succes van McCartney zou kunnen evenaren? Als hij wilde kon Lennon wel degelijk hits schrijven (de vroege Beatlessingles, "All You Need is Love", "Give Peace a Chance", "Imagine"). Het lijkt er meer op dat hij dit niet altijd wilde.

De verwachtingen rondom deze release waren toentertijd bovenmenselijk hoog. Een tijd ging het gerucht dat Double Fantasy een dubbel LP zal worden met stevige muziek, dit gezien het feit dat Hardrock producer Jack Douglas achter de knoppen zat. Maar toen ik (just Like) Starting over voor het eerst hoorde vermoede ik dat lennon was verandert, wat een truttig nummer. Wel een nummer wat gezien de gebeurtenissen die gingen volgen meer betekenis heeft gekregen. De single die McCartney hetzelfde jaar uitbracht 'Coming Up' was vele malen orgineler en pakkender, een beetje weirdo zelfs. Lennon was verandert in een bugertrut tussen luiers en zelfgemaakte brooden. Watching the Wheels en I'm Losing you zijn de enige twee echte tekenen dat Lennon het nog kon. In tegenstelling tot vele vond en vind ik nog steeds dat Yoko Ono deze plaat ballen en iets bijzonders geeft, Kiss Kiss Kiss of give me something zijn een verademing na de Lennon bezadiging. Walking on Thin Ice is het beste van deze CD, en opgenomen op de avond van 8 december 1980, toen die gek plotseling opdook.

Er is een nieuwe cd uit van Yoko, op het nieuwe label van haar zoon Sean!

Ik vind het helemaal geen truttige nummers, die van Lennon. Hij geeft juist met Woman, Starting over en Beautiful boys aan, het schrijven van een goede popsong nog niet te zijn verleerd.

Ik vind hem veel beter op dreef dan eind jaren '60, met name rond Give peace a chance en een paar andere draconische Plastic Ono Band nummers.

Coming up van ex collega McCartney ging dan nog (vooral live), maar de bijbehorende cd McCartney 2, dáár wordt pas een wanprestatie geleverd.