The Human League - Reproduction (1979)

dit is volgens mij de eerste , met een schitterend morale , you've lost ....., ik kreeg er vroeger kippevel van , en geloof , dit was begin '80 een zeer vernieuwende plaat en ik vind hem nog altijd goed , voor wanneer komt de revival , het komt er zeker nog van , ook hier staan meer nummers dan op mijn lp

Dit is de zelfde band die "Don't You Want Me" zong, alleen klonken ze hier nog een stuk spannender.
Luister vooral naar het prachtige Circus Of Death.
Ik geloof dat Ian Graig Marsh en Martyn Ware hierna al snel The Human League verlieten om zich te richten op Heaven 17, en dat beide bands zich op een meer disco georrienteerd publiek gingen richten, wat commercieel niet verkeerd uit viel. Maar dit album is het beluisteren zeker waard.

Is dit in the same vein als being boiled? Dat vind ik nog steeds een verrassend goed nummer namelijk van deze band.

Volgens mij is de versie die hier op staat wel die je bedoelt; ik kende namelijk alleen deze versie.

Is dit album uit 1979? Ja, ik lees het goed. Uit 1979! Alsof het gisteren was...dat ik Phil Oakey met dat obscure kapsel en die zwart omrande doordringende ogen op de televisie zag.
Aan de ene kant lang, half over een oog en aan de andere kant kort en opgeschoren.
Vroeg mij toen altijd af hoe dat er van achteren uitgezien moet hebben.
Met "Empire State Human", "Circus Of Death" en "Being Boiled" maakte ik dus kennis met het fenomeen Phil Oakey en consorten, het begin voor mij van de alternatieve, bontgekleurde kapsels in allerlei lengtes vooral kort van boven en lang van onderen....een schril contrast met het punk kapsel van een jaar eerder. We dansten toen vooral op "Empire State Human"......wat een geweldig nummer was dat!
Bovengenoemde nummers zijn de echte uitschieters...de rest zijn we min of meer vergeten.

Na het succes van 'Don't you want me' in 1981, besloot ik om dit debuutalbum 'Reproduction' van The Human League uit 1979 eens mee te nemen uit de muziekbibliotheek. Wat ik hoorde was totaal anders dan het meer commerciëler album 'Dare!' uit 1981. Nee, dit was nog puur, experimenteel en erg spannend.

Ik viel bijna van mijn stoel toen ik voor eerst "Morale...You've lost that loving feeling" hoorde. Wow, wat een power, want een kracht. Het begint heel rustig en klein, maar bouwt op naar een hoogtepunt die zeer veel indruk op mij gemaakt heeft. Nog steeds... kippenvel muziek.

Pas in 1989 kwam dit op CD uit, ik heb het toen meteen aangeschaft. Fijn dat er meteen al vele bonustracks mee kwamen, die niet op de vinyl LP stonden. Zo bevat de CD o.a. ook de 4-track EP The Dignity of Labour, wat een nog ouder en experimenteler Human League laat horen, instrumentaal, zonder zang van Philip Oakey.

Ook bevat de CD de single "Being Boiled", met de oerversie van "Circus of Death" als b-kant. Beide tracks worden "Fast version" genoemd. Niet omdat het snelle versies zijn (dacht ik eerst altijd), maar omdat dit de versies zijn zoals uitgebracht op het Fast Records label in juni 1978. Later zou "Being Boiled" in een andere versie verschijnen op het tweede album "Travelogue" uit 1980.

Ihk van het forum Greatest Hits of Human League dit album twee maal beluisterd en het was twee maal helemaal niks. Een derde luisterbeurt ga ik er ook niet aan wagen. Een uitermate zwak debuut van HL met de cover You've Lost that Lovin' Feelin' als absolute dieptepunt. Eigenlijk moeilijk voor te stellen dat de HL ook na het teleurstellende tweede album een briljant album als "Dare" zouden afleveren. Zonder dat album "Dare" zou nu niemand van de Human League gehoord hebben denk ik want na dat uitstekende derde album hebben zij ook niet veel bijzonders meer gemaakt.

1,5*
Sorry, meer kan ik er niet van maken.

Redelijk goede plaat en veel interessanter dan hun later,commercieler werk.De sound was ook best origineel voor die tijd (waarschijnlijk wel veel naar Kraftwerk geluisterd).Circus of death en Empire state human zijn m'n favorieten.

Prachtig die kille synths tegenover die monotone stem. Uit de koptelefoon is het nog mooier. Op deze en het volgende album hebben ze veel ideeën. Ze zijn lekker aan het experimenteren. Ja, ik leerde The Human League pas kennen met het album Dare. Maar ik vind achteraf de eerste twee albums veel interessanter en spannender dan wat er allemaal daarna kwam. Met Hysteria, Dare en het minialbum Fascination! wisten ze het grote publiek te bereiken. En die albums klinken ze ook een stuk toegankelijker en ligt hun muziek gemakkelijk in het gehoor. Toch blijven ze in die periode ook nog interessant genoeg.

Maar geef mij toch maar het oorspronkelijke album van Reproduction, zonder de bonustracks. De bonustracks zijn meer voor de heb. En de versie van Being Boiled op Travelogue, die is helemaal af. En als ik echt naar Being Boiled wil luisteren, dan zal ik toch voor Travelogue versie kiezen. Want hun reproductie van Being Boiled is hun echte meesterwerk.

Het zijn wat mij betreft vooral ook de bonustracks die dit een goed album maken.
Bij Human League zijn die side-projects vaak nog interessanter dan de standaard hitlijsten-nummers.
Zo is The Human League Orchestra best legendarisch en vaak gebruikt in de clubs maar ook een single als Rock'n'roll met op de b-kant 'Dancevision'.
Anyway: 'Introducing' en 'The Dignity of Labour' zijn heerlijke repetitieve licht-industriële synthpop-experimenten.
Daarom toch 4*.

Ik vind deze jammer genoeg enorm boring met die eindeloze instrumentals.
Geef mij dan maar Non Stop Ecstatic Dancing van Soft Cell uit hetzelfde jaar 1982.

Zit wat in. Die vind ik dan weer 90% hysterisch, 10% 'lekker dansbaar'

Met de atoomdreiging die moneertje Poetin momenteel naar het westen uitspuwt, bekruipt mij een vreemd gevoel van herkenning, wat ergens nog goed aanvoelt ook. Het brengt me namelijk terug naar de jaren van eind jaren ’70, begin ’80, toen die sfeer alomtegenwoordig was. Samen met de grote werkloosheid bracht dit een weliswaar uitzichtloos sombere situatie, maar daarbij volgde tevens heel veel mooie muziek. Zoals deze.

Velen zullen bij dit debuut van Human League zijn terecht gekomen nadat ze de band leerden kennen met hun derde album en dan vooral de hit Don’t You Want Me. Dat geldt ook voor mij. Grappig, dat deze digitale muziek in die dagen op analoog vinyl terecht kwam. Toen vond ik dat normaal, in deze tijd van streaming bijna oubollig.
Tegelijkertijd zijn dit wel de eerste drieëndertigtoerenavonturen van de meneer met die melancholieke stem (want hij viel nu eenmaal het meest op) en die andere mannen met hun experimentele digitale geluiden, die we toen heul nieuw en fris vonden. Werkt zulke muziek dan nog als je vier decennia verder bent?

Nou, écht wel! Dit omdat de liedjes gewoon goed zijn. Hierboven wordt gediscussieerd over wat nou beter is, het Human League van de eerste twee platen of van de platen daarna, toen de dames erbij kwamen en de muziek hitparadegevoeliger werd.
Het Human League van Reproduction is zwaarmoediger dan in de hitparadejaren het geval zou worden, ook al lag ook toen een dikke laag weemoed op de muziek. Maar als op op dit debuut in Blind Youth de regel “No future they say” klinkt, voel ik weer exact de sfeer van somberheid die economie en wereldpolitiek uitstraalden. Hier wordt deze perfect vertaald in muziek.

Op Reproduction staan tien nummers, waarvan zes op de eerste. De nummers daar zijn vanzelf korter en vaker uptempo dan op de tweede. Kant 1 heeft daarmee mijn voorkeur, met mijn voorliefde voor kortere liedjes. Bovendien is de tweede helft wat ingetogener, naar mijn beleving té. Sommigen worden blij van hun cover You’ve Lost that Loving Feeling, oorspronkelijk een saai nummer van de Righteous Brothers. Hier is dit het tweede nummer op kant 2; mij duurt het te lang. Tegelijk wel gedurfd om dit in synthesizerjasje te stoppen, in combinatie met die pakkende stem van Philip Oakley.
Op YouTube kwam ik onder meer dit filmpje tegen, waar de band live bij de BBC speelt. In de eerste seconden ervan zie je een beeld uit de Britse sci-fi-serie Blake’s Seven, waar ik in diezelfde tijd ook zo verkikkerd op was. De muziek van Reproduction past er ontzettend goed bij.

Een treffend tijdsbeeld, in de meeste gevallen pakkend genoeg om leuk te blijven. Op streaming vind je bonustracks en ook daarover lees ik hierboven uiteenlopende meningen. Hiervan bevalt alleen single Being Boiled mij goed, een liedje dat indertijd aan Nederland voorbij ging, al zal het wellicht bij de VPRO van die dagen een enkele keer zijn gedraaid.
Voor mij is de elpee echter voldoende. Leuk om die afgelopen zomer bij platenzaak De Groeverij in Houten tegen te komen, één van de redenen waarom dit soort platenzaken zo leuk zijn: de onverwachte bijvangsten die je er altijd tegenkomt.

Ik vind hier ook geen ene moer aan

..en dat is dan omdat je niet van synthpop houdt? Of niet van de stem van Oakley? Of omdat je in datzelfde 1979 helemaal uit je dak ging van, pakkumbeet, een Rod Stewart met Blondes have more fun?

Deze heb ik nog op LP gehad (en ik draaide ook Rod Stewart in die tijd . )

Als je mijn top 10 checkt dan zie je dat het tegenovergestelde waar is. Maar wel graag toegankelijk en melodieus. Hier kan ik niks mis mee.

Wees dan consequent en schrijf er dan ook niks over - din trolledumbom!

Hoezo mag ik dat niet schrijven dan? Mag je alleen positieve reacties schrijven hier? Rare reactie

Bij deze plaat mag je inderdaad alleen maar positieve reacties schrijven

Ieder zijn ding natuurlijk, het is niet te vergelijken met het succesvolle Dare. Totaal andere sound, maar oh zo interessant. Gelukkig heeft niet iedereen dezelfde smaak. Ik hou van de eerste platen van The Human League en van de hits die volgden, maar zonder het bekendere werk was ik waarschijnlijk niet of veel later bij deze plaat terecht gekomen. Geweldige band!

Tja, net 3 maanden meedoen hier en dan al volop lopen te roeptoeteren - en dan heb ik 't niet eens over je toptien - is wel een beetje onhandig. Veel en vaak negatief zwatelen over muziek/albums is een makke: waarom negatief lullen over muziek terwijl er zoveel moois is gemaakt? Je zal vergeefs zoeken naar een reactie van mij in de metalen hoek, en ook bij de meeste blanke jankmuziek (Radiohead etc) blijf ik graag weg.

Human League V1 is totaal niet te vergelijken met V2. Empire State Humen, Being Boiled waren in da 80s ongelofelijke, alternatieve knallers. Dat alle Einsteiners denken dat de wereld met hun geboorte begon doet daar niets aan af. Ben je ouder had je ogv de geschiedenis wijzer motten wezen.

De eerste 9 songs is eigenlijk het originele album. Wat daarna komt zijn extra tracks en dat is wel wat geëxperimenteeer met muziek. Dat is niet vrij toegankelijk.

Als je het geen moer aanvindt, heb ik respect dat je toch het hele album een kans hebt gegeven. Als ik het niks vind, dan luister ik het niet eens af.

Dank. Ik heb uiteraard alle remastered albums van de Human League staan en ze 2 x live gezien Being Boiled blijft idd een classic. Geweldige band. Haha @Mjuman grapjurk bij deze daag ik je uit tot een popquiz duel

Leonidas55 graag wil ik deze post even bij je onder de aandacht brengen.

The Human League - Dare (1981) - MusicMeter.nl

Acht jaar later ontstond bij datzelfde album een 'boeiende' discussie over Human League V2 vs Abba - lust u nog peultjes ...

Leonidas55, je mag álles schrijven over muziek en albums. Je maakte me simpelweg nieuwsgierig door zonder uitleg slechts één ster aan dit album te geven. Dan word ik benieuwd!

Gezien je reacties hierboven begrijp ik nu dat HL en synthpop wel degelijk binnen je smaak vallen, maar dit album is 'm dus niet voor jou. Helemaal prima uiteraard!

Inderdaad! Iedereen is hier vrij om over muziek, genre, cover-art-work of uitvoerend artiest een mening te ventileren. En wat ik al eerder zei; over smaak valt niet te twisten. Het is soms leuk, soms hilarisch, soms interessant etc etc maar altijd goed om kennis te nemen wat iemand ergens van vindt op een topic hier wat ook jouw belangstelling heeft.

En wat betreft mijn mening: Genre, Covers, composities en arrangementen en uitvoering van The Human Leaque zijn natuurlijk altijd vet oké!

Ik zag de groep voor corona in RONDA (Tivoli-Vredenburg) met een optreden vol supergave visuals in een knetter vet optreden waar de volle zaal razend enthousiast over was. Waarvan acte.

Human League is altijd (even) goed. Alleen jammer dat hun shows toch wel steeds hetzelfde zijn. Wel hun Best of... Maar Philip Oakey is een perfectionist en dat zie je wel in hun concerten.

Heb ze nooit live gezien, maar dit bandje is er eentje voor op mijn "emmerlijst".