Megadeth - Th1rt3en (2011)

Beetje wisselvallige plaat, vooral door het ontbreken van echte knallers. Opener Sudden Death (wat een gitaarwerk!) en het felle Never Dead zijn uitstekende songs, maar halen het niet bij eerder werk. Slechtste song is het futloze Guns, Drugs & Money, dat de band beter als B-kantje had kunnen gebruiken. En nu we het daar toch over hebben, een flink deel van het album bestaat uit songs die reeds eerder beschikbaar waren, oa als B-kantjes. Daar win je natuurlijk ook geen schoonheidsprijs mee. Al met al een redelijk album, maar dit had gewoonweg beter gemoeten.

Voor het geval je nog niet wakker was, knalt Sudden Death er lekker in. Wat een gruwelijke drum- en gitaarpartijen! Het is één van de heftiger nummers op dit Thirteen, waarop een leuke variatie zit aan nummers. Toch nog een klasse beter vind ik het geweldige Public Enemy No.1: dit kan toch ook een live klassieker worden voor de band die er al zoveel heeft.

We The People sluit tekstueel enigzins aan op dat nummer en is heel maatschappij-kritisch. Ik kan dat waarderen van Dave Mustaine, juist in de tijd van allerlei recessies, de occupy-beweging en falende politici en graaiende bankiers. Het gaat ten koste van 'We The People': Who's Life Is It Anyway? vraagt de band zich terecht af.
En in (Mexicaanse) Guns Drugs & Money raadt hij aan om hier niet voor te kiezen. Zo zie je een hele lijn op weg naar een New World Order, een nummer dat zelf ook een geweldige muzikale finale heeft.

Daar tussenin staat Never Dead, weer zo'n top nummer. Het begint met trommels waarna het doorraast richting waanzin. Andere goede nummers zijn Fast Lane (met name de gitaren op het einde), Black Swan en Wrecker. De laatste drie tracks van het album vind ik wat minder bijzonder.
Toch ben ik ook aangenaam verrast door deze nieuwe Megadeth, net als door Worship Music van Anthrax eerder dit jaar. Die 2 Thrasbands doen het maar weer 'gewoon' in 2011. Ook de productie zit top in elkaar. Daarom en door vooral naar de eerste 10 nummers te kijken, rond ik 'm naar boven af: 4,5*

Dit is mijn eerste megadeth, en ik moet zeggen het is allemaal makkelijk te over zien...
niet heel spannend en weinig uitschieters.
maar het klinkt gewoon goed en ik ga me verdiepen in megadeth!

3 1/2 ster

We zijn alweer aangekomen bij het dertiende album (en voor mij één na laatste die ik nog moest luisteren) van de trashlegendes 'Megadeth' en Mustaine laat maar weer eens horen wat hij in huis heeft. Toch is dit album een beetje te erg gemixed met veel verschillende stijlen wat je soms wel doet wennen. Het begint uiteraard weer ijzersterk met het nummer 'Sudden Death' waar prachtig gitaarwerk te horen is maar na 'We The People' vond ik het iets inkakken en daarna schommelt het een beetje tussen de mix van de nummers wat variërend erg leuk over komt maar soms een tikkeltje te wisselvallig is. Toch komen her en der ook geweldige solo's naar voren waarvan toch 'Deadly Nightshade' voorop loopt aan het eind met een geweldige solo en dat maakt ook dit album weer tot een geslaagde productie maar, niet het beste van Mustaine en zijn formaties.

Tussenstand:

01. Rust in Peace
02. Countdown to Extinction
03. Peace Sells... But Who's Buying?
04. Dystopia
05. The System Has Failed
06. Endgame
07. So Far, So Good... So What!
08. Th1rt3en
09. Youthanasia
10. United Abominations
11. Cryptic Writings
12. Risk
13. Killing Is My Business... and Business Is Good!
14. The World Needs a Hero

Th1rth3en, ofwel plaat nummer 13 van de heren (hopeloze schrijfstijl is dit toch). En het blijft altijd lastig als je een enorm levendig, knallend en creatief meesterwerk de wereld in slingert. Want hoe ga je dat nou opvolgen. Na Rust in Peace ging ze dat nog wel vrij goed af met 2 sterke platen. Iets wat ze na Endgame ook weer proberen. Helaas weet deze 13e plaat niet dat niveau te halen.

De plaat klinkt minder energiek, minder levendig en vooral minder intens. Op productie gebied klinkt dit allemaal wat vlakker en Dave zelf is hier niet goed bij stem. Zijn stem is altijd een lastig punt geweest, maar hier klinkt hij regelmatig toch wel echt vervelend. Ook het songmateriaal zelf is niet altijd even interessant of sterk. De nummers zijn wat wisselend en lijken regelmatig op restmateriaal van eerder werk. Dat dit ook grotendeels een verzameling eerder geschreven materiaal is, versterkt dat gevoel. Door het wisselende karakter van de nummers weet de plaat ook niet helemaal goed te pakken.

Dat wil niet zeggen dat er niets interessants te vinden is. Dave weet toch weer wat mooie solo's uit de speakers te toveren. Maar ook de rest van de band is lekker op dreef en levert bij vlagen heerlijke muziek af. Het knalt, beukt, is groots en energiek genoeg om niet stil te blijven zitten.

Het maakt van 13 een prima genietbare plaat, die helaas de intensiteit en creativiteit mist van de voorganger. Waardoor het uiteindelijk niet echt een gedenkwaardig geheel is. De opleving van Endgame bracht goede moed, helaas blijkt het eenmalig te zijn. En krijgen we weer wat meer simpelere stadium Thrash.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. Edgame
3. So Far, So Good... So What!
4. Youthanasia
5. Countdown to Extinction
6. Peace Sells... But Who's Buying?
7. United Abominations
8.Cryptic Writings
9. Th1rt3en
10. Killing Is My Business... and Business Is Good!
11. The System Has Failed
12. Risk
13. The World Needs A Hero