XTC - Go 2 (1978)

GO2 1978

Merkwaardig dat hier nog geen bericht staat.
Ik heb het album vanavond voor de zoveelste keer diagonaal beluisterd.
En dit keer bleven een paar tracks echt goed hangen.

Het mechanische dansen in de album opener.
De verloren hit Crowded Room (helaas geen single geweest).
Het stevig en strak rockende Beatown ... zo heb ik XTC het allerliefst.

De rest oorde degelijk genoeg om te spreken van een verfijning
van de neurotische punkwave uit hun begindagen (zie hun debuut).

Plaat staat stijf van de hooks en breaks.
Niet allemaal even beklijvend, maar voldoende onderhoudend.

Ik kom hier later nog wel eens op terug als we alles verteerd hebben.
De score heb ik alvast verhoogd ... plaat snijdt hout, planken dik.

Op de tweede van XTC keert de springerige gitaarpop van het debuut terug. Sommigen zullen het wellicht als onrustig en neurotisch beleven, energiek is het zeker. Pittig om te bassen en drummen: de ritmesectie moet mee met de sprongen. Voeg daarbij de vele tegendraadse toetsenlijntjes en je hebt een vol, rijk geluid.

Favo’s: de springerigheid van Crowded Room, het stevige Beatown en (in Europa bonusnummer) Are You Receiving Me? Niet alles is druk: reeds het tweede nummer Battery Brides is ingetogener maar nog altijd tegendraads; Super-Tuff een soort van loom.

Mede dankzij de toetsenlijnen van Barry Andrews doet het soms denken aan het werk dat The Stranglers in deze periode deden op The Raven (’79) en The Meninblack (’81).

Jaaaaa, Barry Andrews! Hij kreeg onenigheid met Andy Partridge en Colin Moulding, omdat zijn composities niet door hen werden goedgekeurd. De spanningen liepen op en tijdens hun eerste Amerikaanse tournee, december 1979, verliet hij de groep, zo noteerde tijdschrift Mojo twintig jaar later. Zijn vervanger was een gitarist...
Maar het is genieten van zijn bijdragen op Go 2, die heerlijk dansen om Partridges gitaar en diens zang en die van Moulding. Een knallend afscheid wat mij betreft. Andrews werkte vervolgens zowel solo als bij Iggy Pop en Robert Fripp, om in 1981 bij Shriekback te landen, terwijl hij tevens solo bleef werken.

Speciale aandacht voor de hoes, eentje die ik indertijd in de winkels tegenkwam en als volstrekt oninteressant oversloeg. Daar zit ik nu anders in: ook hier tegendraadsheid. Bovendien ontworpen door Hipgnosis, de ontwerpers van opmerkelijke hoezen van namen als 10CC, UFO en Scorpions; dit is anders dan hun andere producten, zoals een ieder zelf kan lezen . In Frankrijk kwam ie overigens in deze hoes uit.

Van het album kwamen geen Britse hits. De Amerikaanse release had als extra nummer Are You Receiving Me? Het werd daar geen hit, ondanks de videoclip. Sinds het cd-tijdperk is dat nummer ook op het reguliere Europese album te vinden.

Mjuman schreef in 2014 over de dub-EP Go + die bij de eerste persing als bonus werd meegeleverd. Aanvullend de melding dat dit in 1990 op deze verzamelaar verscheen.

Ik reis door new wave, in dit geval komend vanaf Wayne County and The Electric Chairs. Vooruit naar mei 1979 en de tweede van Squeeze.