Youth Lagoon - The Year of Hibernation (2011)

Dit is mooi!

Heerlijke plaat! Ik hoor wat invloeden van Perfume Genius maar dit album is in mijn mening een stuk veelzijdiger.

één van die platen waar ik al lang op zit te wachten. Naast Perfume Genius doen ze mij ook denken aan The Antlers.

jummie. eindelijk is ie er, en hij lijkt heel behoorlijk te zijn!

Hele album is te beluisteren op youtube

YouTube - Youth Lagoon- 17

Montana is geniaal!

cannons, afternoon, daydream, montana, july, allemaal lekker. de rest ook prima. ik ga deze nog flink draaien! doet me inderdaad een beetje aan antlers denken.
ik geef m voorlopig gewoon een 4tje, trekt ie misschien wat meer publiek ook:)

Waar haal je het vandaan dat je er al op zat te wachten?

Pitchfork is echt zo voorspelbaar ik zat dit nogmaals te luisteren en dacht dit zou wel weer echt zo'n album zijn voor Pitchfork. En ja hoor best new music. Wat een saaie site is dat toch. Bandjes gaan nu gewoon zo proberen te klinken zodat pitchfork ze oppakt. Het is namelijk zo voorspelbaar dat je je daar goed aan kan aanpassen.

Dan kijk je er toch niet meer naar.

Wat vind je er zelf van?

Waar haal ik dat vandaan? Montana, Cannons & July circuleren al op het web sinds begin dit jaar.

klinkt allemaal wel leuk, maar ik vind het net 8 variaties op Somethings come from nothing van Superfurry animals

Leuk dit! Klinkt een beetje als het debuut van The Antlers alleen dan stukken optimistischer. Vooral Montana is een erg mooi nummer met tevens een fantastische video. De nieuwe van The Antlers vond ik tegenvallen, dus dit album is een mooi alternatief!

Die stem doet me denken aan Daniel Johnston

Enorm sterk album dit, July is enorm mooi.

nu op luisterpaal erg mooi, heeft daar wel een andere hoes trouwens

link

vergeet ook The XX niet als referenties... Heerlijk plaatje!

En woods, Zelfs de hoes lijkt erop.
Maar wat een heerlijke plaat.

Wat is 17 een mooi nummer zeg! Het roept een beetje hetzelfde gevoel op als Thirteen van Big Star, hoewel de inhoud van de nummers zeer verschillend is.

Beach House meets The XX alleen dan niet zo goed als beide bands. Iets te lief af en toe.

Wauw, die clip bij Montana.

Wow wat een muziek! In tegenstelling tot een hoop andere bands in deze hoek is het geen crap met een indie sausje maar is het gewoon top!

Mooi album met aardige teksten en dromerige melodieen afgewisseld met rock/pop invloeden. Voor mij persoonlijk iets te dromerig, maar al met al is het wel een vernieuwende geluid.

Soms loop ik wat achter de feiten aan. Zo keek ik vorige week in het nieuwkomerlijstje op last.fm en zag dat Youth Lagoon daar heel hoog stond, nog boven de overal verguisde Rebecca Black, maar nog veel wonderlijker, boven Noel Gallagher's High Flying Birds, door mij zo bewierookt. Als het zo hoog staat moet het bijna wel goed zijn, al is Rebecca Black hier de pijnlijke uitzondering die de regel bevestigd.

De eerste luisterbeurt van The Year of Hibernation van Youth Lagoon was helaas niet al te best. Het was veel te dromerig en te vaag zo op het eerste gehoor. Maar iedereen die mij een beetje beter kent weet dat ik niet voor een gat te vangen ben, en dat alleen de écht slechte albums niet meer dan één luisterbeurt verdienen. Nu had ik een perfecte mogelijkheid om dit album eens even goed te testen afgelopen week. Een deadline voor een onderzoek over de Friese adel.

12 uren bibliotheek, 12 bakjes koffie en 12 keer dit album sleepten me erdoorheen en binnen de kortste keren had ik de uitzichtsloosheid doorbroken en stond er zomaar een onderzoek op papier. Deze muziek heeft iets, ondanks het trage karakter, dat motiveert. Iets dat je meesleept. Nummers als Afternoon, Daydream en de single Montana hebben een mysterieuze invloed en zorgen voor een heerlijke en relaxte sfeer. Deze CD sleept je mee en laat je maar moeilijk los.

Het ging zo lekker, daar in de bibliotheek, het zorgde voor zo'n heerlijke werksfeer, ik hoorde tikkende hakken van loslopende studentes, waar ik me mateloos aan erger, niet meer. Het werk schoot op, de concentratie bleef, iets wat natuurlijk ook aan de koffie kan liggen, maar hiermee heeft het album me ook niet meer losgelaten. Het zweverige en dromerige van deze plaat heb ik af en toe nodig. Misschien moet ik over een tijdje, net als bij Noel Gallagher, mijn dagelijkse portie Youth Lagoon hebben. Wat een album.

klik

Sinds ik de plaat van Still Corners heb gehoord, ben ik enorm enthousiast over het dreampop subgenre. Een subgenre vol met dromerige melodieen die de werking van geestverruimende middelen soms vervangen. En ook het debuut van Youth Lagoon volgt de stijl van bands als Still Corners en Memoryhouse. En die stijl die ze volgen is heerlijk en klinkt geweldig. Ik kan maar niet stoppen met luisteren en dat betekent heel wat. Ook vind ik dit album beter dan het debuut van Still Corners.

Heeft iemand bij Cannons ook de associatie met Teo Torriatte van Queen gehad?

@ Louis, moest je ook langs Oranjewoud voor je onderzoek?

Vorig jaar ben ik dit helemaal misgelopen. 'The Year of Hibernation' heeft nochtans een flink aantal stemmen. Op zich dus vreemd, maar toch ook weer niet; ik ben er een beetje van afgestapt om alles te gaan beluisteren dat hier populair is, en meer m'n eigen weg gaan uitstippelen. Maar deze werd me dus getipt in het Super-Tip-Topper-topic, en rouwig ben ik er zeker niet om.

Het is een degelijke plaat, met enkele uitschieters. Die zal ik meteen bij naam noemen: 'Afternoon' en '17'. Intrinsiek is '17' het mooiste nummer op de plaat, al heeft 'Afternoon' meer allure. Het is meer radiogericht. Met dat heerlijk aanstekelijk gefluit. En '17' is een mooi, lieflijk popliedje, dromerig op de juiste manier.

Voor het overige staan op deze plaat nog zes nummers, die wat minder opvallen. Dat komt door het dromerige karakter, dat soms een beetje te ver wordt doorgedreven, waardoor het wat saaitjes wordt. Voorspelbaar. De climax van 'Montana' bijvoorbeeld is op zich wel mooi, maar je voelt 'm gewoon aankomen. En dan is de magie weg, natuurlijk.

Tekstueel vind ik het ook geen topper, men probeert binnen dat kader van de dromerigheid te blijven, en er zitten nauwelijks snedige kantjes aan. Uitzondering is '17', dat een nostalgische toon heeft, met onder de oppervlakte een vleugje terneergeslagen heimwee. "When I was seventeen; my mother said to me; don't stop imagining; the day that you do is the day that you die". Een levensles.

Ook 'July' heeft best een mooie tekst (met een verwijzing naar de nationale feestdag daar in de States), maar dat vind ik op muzikaal vlak dan ook weer naar saaiheid neigen. En zo is het dus voor de meeste nummers het geval. Ik begrijp wel wat het opzet is van dream pop, maar er mocht best wat meer pit in zitten. Het is allemaal wat te braaf.

Zoals hierboven al eens gezegd is, Beach House meets the xx, alleen wat minder geslaagd dan beide bands. Perfume Genius hoor ik er toch niet echt in, dat is veel intenser naar mijn mening. 'The Year of Hibernation' bevat goeie liedjes, en Youth Lagoon heeft best potentieel. Dat laten ze alvast merken met 'Afternoon' en '17'.

3 sterren

Ja, het is officieel, deze plaat krijgt een vier en een half. Wat een sfeer, wat een geluid! Ik kan hier wel blijven naar luisteren.

Wat een prachtig album van de jonge Trevor Powers. Zelden heb ik een album zo vaak gedraaid als dit debuutalbum. De veel geroemde dromerige sfeer is inderdaad prachtig, maar ook de opbouw van de nummers verdient lof. Vooral bij nummers als July, Montana en Afternoon is dit heel knap gedaan. Andere nummers kenmerken zich vooral door een sterk refrein. Seventeen is hier een uitstekend voorbeeld van.

Verder snapt Powers goed dat hij dit album niet te lang moet rekken. Doordat het album slechts bestaat uit een achttal relatief korte nummers, verslapt het album niet. Ik ben in ieder geval zeer benieuwd naar het toekomstige werk van dit talent, en zal ondertussen met veel plezier dit album met grote regelmaat blijven draaien.