John Lennon & Yoko Ono - Milk and Honey (1984)

De nummers van John Lennon op dit album zijn echt heel sterk.
Het is alleen jammer dat Yoko Ono de helft van de cd weer 'zingt'.
Maakt de nummers van Lennon niet minder overigens.
Grow old with Me is één van de meest meeslepende nummers die ik ooit heb gehoord.
Dat nummer moet je gewoon gehoord hebben,zo mooi.
Ook Nobody told Me is een heel mooi nummer,
denk dat de meeste mensen die wel kennen trouwens.
Verder zijn I'm stepping Out,I don't wanna face It en Borrowed
Time ook heel goed.

Heel volwassen album van john en Yoko. Waarschijnlijk omdat john het nooit heeft geweten. Yoko heeft hier echt goed werk geleverd.
Regelrechte TOP nummers zijn borrowed time, nobody told me en grow old with me

Goed zo Yoko Ono Lennon.

Erg middelmatig album.
Sterke nummers als Nobody Told Me en Grow Old Along With Me worden afgewisseld met zinloze fillers als Sleepless Night, Don't Be Scared en Let Me Count The Ways.

De invloed van Yoko Ono is gewoon veel te groot, logisch dat het album ook onder John Lennon & Yoko Ono is uitgebracht. Zo af en toe hoor ik zelfs Veronica drums!

3,0*

Pure poenschepperij van weduwe Lennon was dit; Leuk natuurlijk dat de wereld nu ook Nobody Told me kende en jawel Grow Old With Me, maar voor de rest haal ik ook de schouders op hoor.

Ik heb dit staan, omdat ik van Lennon nu eenmaal alles heb staan, zelfs die rotslechte Two Virgins, daar was de hoes dan misschien het enige interessante, ooit voor sommigen zelfs een schokkerende hoes. Maar dat draai je natuurlijk nooit.

Dit pak spruitjes met dito spruitjeslucht ;

*1/2 sterretje.

I'm Steppin' Out

Nobody Told Me

Borrowed Time (!)

My Little Flower Princess

Grow Old With Me


Dit waren weer pareltjes van mijn goede vriend John. Dat je enkel Grow Old en Nobody Told Me opsomd als goede nummers, snap ik niet. Er zit toch wel wat meer op dit album? Oké Yoko moest er zich weer in wringen, maar dat neem ik er wel bij. Ze waren ten slotte twee handen op één buik. 3.5*

Ik geef je helemaal gelijk. Vind hier ook niet zo veel aan. Ik kom uit op een krappe 2.5*

Met deze plaat is er niets mis me en met Yoko Ono sowieso niet.

"I'm stepping out " is een prachtige John Lennon rock song. En "Grow old with me" een liefdesverklaring die bijna niet perfekter kan zijn.

En de haat tegen Yoko heeft volgens mijn inschatting ook veel met te maken dat Yoko een intelligente, zelfbewuste, creatiefe en zelfstandige vrouw is. Daar zijn sommige mannen een beetje bang voor. Een dom vrouwetje in de achtergrond is natuurlijk makkelijker en deze plaat heeft dan 5***** gekregen net als Two Virgens, Live Peace in Toronto, Wedding Album noem maar op.

Ok; I'm Steppin' Out kan er natuurlijk ook mee door, maar ik blijf dit een droevig allegaartje vinden met wat restopnames van John en een halve plaat van Ono waar ik niet zat op te wachten.
Ik blijf blij mt Nobody Told Me, Grow Old with Me.
Blijf ook bij mijn erg lage score, Lennonfan of niet.

Natuurlijk vind ik het ook niet dé Lennonplaat, bijlange niet! Alleen vind ik dat er wel wat meer is dan enkel Nobody en Grow Old.

beluister hem nog eens, op borrowed time zul je zeker heen en weer wiegen

Melk en honing moets natuurlijk een tweede dubbele fantasie zijn, maar is dat natuurlijk niet, al is het alleen maar omdat de Lennon nummers allemaal demos zijn, er zitten nummers tussen die Lennon was hij blijven leven misschien nooit had uitgebracht. Het enige pluspunt, nobody told me, had John voor Ringo geschreven, het moest op diens nieuwe plaat komen, wat er helaas nooit van kwam. De rest van de Lennon nummers doen me weinig. Yoko heeft gewoon een list verzonnen om haar nieuwe nummers onder de aandacht te brengen, haar platen na de dood van Lennon verkochte nauwelijks, en deze mevrouw wilde wel graag aandacht. Haar nummers vind ik niet eens zo slecht, kan haar stem wel aan en begrijp haar soms wel, maar de stijl van haar nummers in combi van die van Lennon matchen op deze plaat geheel niet samen, dan had ze beter een solo plaat kunnen maken die slechts bij een klein publiek gehoor vond, door haar zelf "the happy view" genoemd. Kleine arrogante dwerg uit Tokio als ze is!!

Ik snap niet wat mensen tegen de Lennonsongs uit dit album hebben!

I'm Steppin' Out
Nobody Told Me (is trouwens een wereldnummer!)
Borrowed Time
Grow Old With Me

Dit zijn voor mij steengoeie nummers die zelfs tot de top van Lennon's repertoire horen!

Kwestie van smaak, misschien moeten we het daar maar op houden. Vind echt alleen nobody told me Lennon waardig. Op de andere nummers klinkt hij mij te veel als een uitgebluste huisman, zelfs de thema's en teksten gaan feitelijk over een huismannen bestaan. Geef mij maar de felle Lennon die alle heilige huisjes omver trapte, hij klink hier zo soft.

Ja. Hier was hij soft. En dat maakt John net zo interessant. Men dacht tot dan toe dat hij de ruige rocker was. Een scheenstamper, een onbeschofte, soms agressieve klootzak en wat nog allemaal. Hier toont hij zich van zijn zachte kant (op Imagine deed hij het ook al, maar dat waren toen "gewone" liefdesliedjes). Op dit album is hij inderdaad de huisman. Maar niet uitgeblust! In tegendeel! Hij deed het énorm graag en zo wilde hij ook herinnerd worden. Als " a loving dad". Daarom maakte hij er nummers over.

Het maakt Lennon een interessante figuur en door een idioot zullen we nooit weten hoe deze gigant zich verder had ontwikkelt. Feit blijft dat Milk and Honey inderdaad zo zoet is als melk en honing ik luister liever naar Walls and bridges om maar een voorbeeld te noemen. A loving dad:vraag maar aan Julian!

Hehe, arme Julian inderdaad. Maar hij werd ten minste getroost door Paul Gelukkig heeft John niet dezelfde fout gemaakt met Sean, en had hij geleerd uit z'n fouten.

Great talk!

Om je collectie van Lennon volledig te maken voor I'm Stepping Out en het nog veel lekkerder Nobody Told Me, al staan die ondertussen ook al op goede compilaties, de rest zou ik maar vlug vergeten, en de troep die Mevrouw Lennon bij elkaar kwijlt en krijst, doet mij verschrikkelijk pijn aan de oren, helaas!

Alleraardigst, maar ook niet meer dan dat. Voorganger Double Fantasy was beter.

Als je de Yoko Ono-nummers verwijderd hebt, blijft er een magnifiek mini-album van John Lennon over.

Neen, zelfs de Lennon nummers zijn ondermaats, echt, behalve Nobody Told Me is de rest van de Lennonsongs echt FC Knudde, sorry, maar méér is dit niet.... Ik ben een Lennonfan in hart en nieren, heb het volledige oeuvre, zelfs dit halbakken plaatje, maar je mag wel een béétje kritisch blijven, niet?

Haal alle nummers van Yoko Ono er af. Zet alle Lennon nummers van Double fantasy er weer bij.

Mix dit smaakvol en je hebt een prima Lennon cd. En Ono is uiteraard exit.

Zie mijn reaktie die bij Double Fantasy! De nummers van deze waren "door omstandigheden" nog niet af. Misschien iets zwakker, dan de vorige cd, maar toch evenveel punten 4.5 Waarom? Omdat ik dat uitmaak.

3 nummers steken hier met kop en schouders bovenuit : "I'm Stepping Out", "Nobody Told Me" (al lijkt dit sterk op "Instant Karma") en "Borrowed Time". Die nummers staan tevens op "The Definitive Collection". De rest is buiten misschien "Grow Old with Me" slappe hap, al is Yoko Ono hier beter te pruimen dan vroeger omdat ze meer kreunt dan zingt.
Overbodig album dus, hoewel ik Lennon-fan ben kan ik niet meer dan 2* toekennen.

Ik kan de kritische Lennonfan enkel bijtreden, en ook al val ik hier dan in herhaling; dit plaatje is echt te mijden.
De betere Lennonsongs staan op goede compilaties, de geluiden die mevrouw Ono produceert katalogeer ik niet onder de letter M van Muziek, absoluut niet.
Totaal te verwaarlozen plaatje.

Als "fans" van John Lennon zich zo denigrerend, zelfs beledigend uitlaten over zijn vrouw, mag je jezelf eigenlijk helemaal geen fan van hem noemen. Zij was het ,die hem inspireerde op zowel emotioneel als artistiek gebied. Zij gaf hem ook de innerlijke rust die hij door zijn slechte jeugd en daarna het turbulente leven had. Jullie hebben John niet begrepen, zijn boodschap niet begrepen, zijn teksten niet begrepen en het respect dat hij de wereld vroeg, toen Yoko constant beledigd werd. Dat respect hebben jullie hem geweigerd, door 28 jaar na zijn dood nog zo respectloos over het allerbeste wat jullie idool is overkomen te praten. Jullie kennen misschien wat liedjes van Lennon en daarmee houd het op!

Ik ken echt wel heel het Lennonverhaal, ben trouwens de zoveelste biografie aan het lezen, allemaal erg interessant trouwens, ik weet best welk soort leven Lennon geleefd heeft, ook dat hij van nature een zoekende geest was en een wispelturig en onevenwichtig karater had, maar moet je dààrom een plaat die het beluisteren niet waard is 4.5 ster geven?

het ene heeft absoluut geen uitstaans met het andere.

Geef jij dan het Wedding Album of Two Virgins ook zovéél punten, enkel om Mevrouw Lennon, zijnde Yoko Ono te plezieren,

Neen toch?
Puur wat de muziek betreft mag je best kritisch zijn. Lennon heeft prachtplaten gemaakt, maar heeft helaas ook enkele drollen op de wereld losgelaten.
Ik ken trouwens geen enkele artiest die ENKEL toppers heeft gemaakt, echt niet. Zels Mozart, Beethoven, Bach en noem maar op hebben heus ook al eens een minder dagje gehad...

Ik vrees dat jouw bewondering voor Lennon helaas wat lijkt op ondoordachte blinde idolatrie, nooit gezond als je het mij vraagt.

Ad, je kijkt teveel naar de randverschijnselen. Ik begrijp je heel goed maar Yoko Ono is in muzikaal opzicht en daar praten we hier met z'n allen over te vreselijk voor woorden.

En dat zegt niets over al haar andere kwaliteiten richting John Lennon. Muzikaal is het werkelijk niet om aan te horen. Iemand die een complete solo cd van Yoko Ono zou kopen??

@ musician, jij begrijpt het tenminste; Ik heb niets gezegd over de vrouw die Ono was voor hem, dat zal best een goede vrouw geweest zijn, hij vond door haar ook wat evenwicht in zijn turbulent leven. Niets dan lof als mens voor haar dus, maar ik zei dit al eerder;
John had haar nooit een microfoon onder haar neus mogen duwen, mevrouw Yoko Ono heeft in mijn OREN/ogen geen enkel muzikaal talent, echt niet.
Dat zijn dus twee heel verschillende dingen, punt.

Neen ik ben ook absoluut geen Yoko Ono fan, zoals ik al eerder in reakties kenbaar hebben gemaakt. Maar het was "zijn" keus om dingen te doen zoals hij deed. Ik had ook heus mijn mening over haar artistieke "kwaliteiten", maar soms geeft het meer pas dan daar over te zwijgen of één keer je mening te geven , dan alsmaar door iemand te beledigen. Als ik jou een aardige peer vind, maar iets tegen je vrouw of je vriendin heb en ik zou keer op keer haar een ***w*f vinden, zou jij daar toch ook iets van zeggen. Ik tenminste wel als ze dat over mijn vriendin zeiden. John L. Kán haar nu niet eens meer verdedigen. Nee, dit heeft alles te maken respect, waarvan er al te weinig is in deze wereld