John Lennon & Yoko Ono - Milk and Honey (1984)

Ik heb absoluut niets tegen Yoko Ono als mens en ik heb nooit getwijfeld dat ze een goede vrouw voor John Lennon was. Maar haar muzikale kwaliteiten waren erg mager. Een goed mens is niet per definitie een goede zanger(es).

Naar mijn weten zit ik niet constant Yoko Ono te beledigen, dat ik haar een muzikaal nul-talent vind, is toch geen belediging?
Daarmee zeg ik niets over haar persoon, toch?
En respect voor een persoon vertaalt zich niet in voor een quasi onbeluisterbaar ontzettend flauw album 4.5 sterren geven. Daarmee bewijs je dat je het niet echt begrepen hebt.
Wees nu eens eerlijk, een plaat die 4.5 verdient dat is een ontzettend goede plaat. Dit hier is echt een erg flauw plaatje, dus ik zie jouw 4.5 eerder als een statement tegen iedereen die iets negatiefs over Ono durft zeggen, niet als het feit dat je dit een supergoed album vindt, want dàt kan ik namelijk onmogelijk geloven, echt niet.

Dat ik nog met je eens ook, maar er zijn mensen die haar keer op keer door de modder sleuren , beledigen en weet ik wat voor onzin toedichten en dat gaat me erg de strot uithangen.

Misschien.... en dààrom moet jij om tegengas te geven een echt slecht album om het land te kloten 4.5 geven, ach je doet maar, ik vind het ronduit belachelijk.
Ik denk dat ik alle platen van Sam Gooris vanaf nu ook 5 sterren ga geven, want als MENS is dat een toffe peer!
En nu stop ik deze zinloze discussie, dit plaatje is het mij echt niet waard.
gewoon Imagine, John Lennon/Plastic Ono Band of Walls & Bridges eens herbeluisteren, zie!

Dacht je nou werkelijk dat "het land" ervan wakker ligt, dat ik een bepaalde plaat een in jouw ogen te veel punten geef. En dat ik dat doe om "het land "te kloten. Belachelijke gedachte. Het land vindt dat er wel belangrijkere dingen zijn dan deze (non) discussie.

Ik vind Yoko op deze plaat vele malen beter als John.....ja..ja..en dat meen ik, ik vond het toen de plaat uitkwam en deel mijn eigen mening nog steeds en niet veel met mij. Nummers als In your Hands, het emotionele You're the one en het heerlijke don't be scared overtreffende de halve Lennon bootlegs (wat het uiteindelijk toch zijn) met gemak. Op één uitzondering: nobody told me en dat nummer vormt wel weer gelijk het hoogtepunt van deze door Ono gedragen plaat!!

Het minste wat ik van MuMe kan zeggen is dat ik van de ene verbazing in de andere val. Iemand die Yoko's muziek beter vind dan die van John, nog nooit tegengekomen. Zo vond iemand enkele dagen geleden "Metal Machine Music" van Lou Reed beter dan zijn erkende meesterwerk "Transformer".

In het algemeen genomen vind ik Lennon veel beter als Ono, maar op deze plaat niet. Ze overtreft gemakkelijk de opgepoetste bootlegs van Lennon. Ik ben ook nog nooit iemand tegengekomen die mijn mening over Yoko deelt moet ik zeggen. Ik vind haar een bijzondere artieste met een geheel eigen stijl en richting, die in ieder geval veel bij mensen oproept. Het leuke vind ik wel dat ze onder de naam Ono in Amerika de laatste 12 jaar bijzonder succesvol is en er zelfs een aantal no.1 hits heeft gescoord in de dance charts.

Dit is mijns inziens toch een onderschat album. Ik hoop niet dat ik met deze reaktie weer een anti Yoko discussie op gang breng. Ik vind de nummers van haar op dit album (net als Double Fantasy) zeer acceptabel. De nummers van de meester zelf zijn ook goed tot zeer goed. Persoonlijk vind ik Nobody Told Me er met kop en schouder er bovenuit steken. Echt een typisch Lennon nummer I Don't Wanna Face, Borrowed Time en I'm Stepping Out zijn iets milder maar toch ook prima hoorbaar Forgive Me, My Flower Princess is wat gezapig, maar Lennon was nooit te beroerd om zijn gevoelige kant te laten zien. En tenslotte Grow Old With Me. Het is eeuwig zonde, dat hij dit nummer nooit zelf af heeft kunnen maken. Een pracht tekst. Zijn bedoeling was om een nummer te maken dat op elke trouwerij zou passen, zoals Happy X-Mas een klassieker is geworden rond de kerstperiode. Helaas heeft hij dat niet meer mogen meemaken. Er is een versies waarbij violen zijn toegevoegd aan de demo versie, maardat klinkt m.i. iets té gekunsteld. Al met al een album dat, met zorg door Yoko en anderen, nog mooi is afgemixt en is uitgebracht als de allerlaatste John&Yoko produktie

Je hebt inzake het John Lennon gedeelte helemaal gelijk. Ik heb na Milk & Honey een heerlijke Lennon cd kunnen maken (eerst een cassette!), met zijn nummers van Double Fantasy en Milk & Honey. Prima compilatie, qua tijdslijn past het ook helemaal bij elkaar. Mijn compilatie is niet in de handel maar ik zou zeggen, toch al gauw 4,5 ster.

Dat Ono de Beatles uit elkaar zou hebben gedreven, kan me niets schelen. Haar werk, haar zang is echter zo dramatisch, woorden zouden me tekort schieten als ik hier op musicmeter een cd van haar zou moeten recenseren.

Wij hebben nooit ruzie Ad, dat scheelt, dus ik kan alles aan je kwijt.

Als we nu eens alle Yoko Ono nummers van Double fantasy en Milk & honey zouden samenvoegen. En ze zou sowieso nooit iets te maken hebben gehad met John Lennon of de Beatles. Zou je haar cd dan hebben gekocht?

Dit album kan mij helemaal niet bekoren eigenlijk. Slecht is het natuurlijk niet, maar ik vind eigenlijk geen enkel topnummer (misschien alleen Grow Old With Me als ik in een gulle bui ben). Lennon's nummers klinken allemaal heel commercieel, overal zit zo'n funky deuntje achter. Vreselijk, en daardoor lijkt het allemaal op elkaar. Ono's nummers vind ik instrumentaal zelfs beter, alleen kan ik die stem niet al te lang aanhoren.

Dit had van mij niet uitgebracht hoeven worden, duidelijk geen toegevoegde waarde. Helaas, 2*

Het waren wel de laatste nummers waar hij in de studio mee bezig was. OK, het waren misschien niet allemaal topnummers. Maar historisch gezien hebben ze wél enige waarde. Bovendien zijn Nobody Told Me en Grow Old With Me (in the making) wél erg goed.

Mensen... John Lennon zelf heeft helaas niet kunnen vermijden dat dit album op de markt kwam.
Het is niet voor niets niet uitgebracht tijdens zijn leven.. we hebben het hier wel over leftovers, en als iemand komt te overlijden moeten we het daar mee doen. Hoe jammer het ook is.

Dit album heeft alleen al waarde omdat er toch nog een Lennon album op de markt kwam, met een aantal nieuwe nummers..

De Yoko nummers staan ook bij mij standaard op skippen, maar de Lennon nummers zijn toch nog best aardig...

Of.. voeg de Lennon nummers van dit album, en Milk & Honey samen,.. et voila.. een heel leuk Lennon album komt tevoorschijn

Je bedoelt een samenvoeging van Lennon-nummers van Milk & Honey en Double fantasy? Dat roep ik al jaren!!

Heb het zelfs jarenlang nog op cassette gehad (v.a.uitkomen Milk & Honey). Dat die platenmaatschappij nog niet eerder op het idee is gekomen, dat zou nog eens een aardige cd zijn.

Maar ik denk dat Yoko het niet ziet zitten...............

Neen, die zou ik niet gekocht hebben, ondanks het feit dat ze op deze cd's beter is als haar vorige solo's. Ik heb in mijn toch niet geringe Beatlescollectie niet één plaat of cd van haar. Ooit heb ik in 1980, Season of Glass gehad maar die is opgeruimd.

Ik dacht even dat je mijn bericht van vandaag had herschreven, wat heel bijzonder zou zijn, maar gelukkig gaat het nog om 13 april.....

Maarre, die vraag was toen natuurlijk niet voor niets gesteld! Want je antwoord geeft aan, dat je het dan tóch een beetje eens bent met degenen die Yoko Ono liever zien gaan dan komen, op de platen van John Lennon.

Ja, als ze nou een beetje op de achtergrond had meegezongen en wat les op de toetsen zou hebben gekregen zoals Linda McCartney.......... Maar ja, die Yoko is zo nadrukkelijk én vreselijk aanwezig. De aversie is heel verklaarbaar.

Lennon gaf Ono feitelijk een podium om haar gekrijs wereldkundig te maken. Zonder Lennon was Yoko Ono zeer waarschijnlijk nooit platen gaan maken maar altijd avant garde artieste gebleven, hetgeen ze feitelijk al zeer verdienselijk deed voordat ze Lennon uberhaupt leerde kennen. Maar een platenmaatschappij die haar een contract had aangeboden zat er niet in, het kwam echt door de macht van Lennon dat men haar er maar bij nam. Als men Yoko weigerde viel er met lennon niet meer te praten. Hetgeen ook de reden is dat hij voor zijn comeback plaat Double Fantasy voor het onbekende label Geffen records koos, de toonaangevende en bekende maatschappijen stonden in de rij voor Lennons Comeback en boden mega bedragen, maar men liet 'voelen' Yoko er eigenlijk niet bij te willen. Haar muziek is veel te extreem en hysterisch voor een gemiddelt publiek.

Misschien dat men het over 300 jaar wel begrijpt

Ik wordt ook zo triest van het feit hoe ze Toronto verziekt

Maar ja, het is al eerder geschreven, Yoko inspireerde John wel heel erg tot het schrijven van heel mooie nummers, het is wat jammer dat ze zich als 1 seconde lijm profileerde, en John het allemaal toeliet.... Zag er in ieder geval uit als echte liefde

Yoko Ono als persoon staat los van de muzikale kwaliteiten. Ik heb haar altijd gezien als een luis in de pels en volgens mij is zij ook de reden dat John wilde breken met de Beatles. desalniettemin is John (ook al is hij dood) een van de beste muzikanten ooit.

En Nobody Told Me één van Lennon's beste nummers ooit.

yep.

Lennon had Nobody told me eigenlijk geschreven voor Ringo Starr, die aan een nieuwe plaat werkte eind 1980.

Een redelijk album dat helaas door de inbreng van Yoko, voor mij niet te genieten is wanneer ik het in zijn geheel draai. Alsof je een kraai azijn laat drinken, terwijl je een lucifer onder zijn pootjes houdt. Met alle respect, maar enig muzikaal talent kan ik niet ontdekken.

De nummers die door John gezongen worden zijn ook niet allemaal even sterk (ook in mijn ogen was hij een genie, maar kritisch blijven moeten we ook bij helden). Al met al kan ik er dus niet meer dan een 2.5* van maken. Zonder Yoko was het zeer zeker een voldoende geworden, maar ik kan er helaas niet naar luisteren. Dit is overigens de eerste keer dat ik kritiek op Yoko geef en zal het hierbij laten (Ad heeft een klein beetje gelijk)....maar dit moest er uit!

Voor de uitgebreidere compilaties had je nog één aankoopargument dat luistert naar Nobody Told Me, het enige Lennon-nummer op niveau op deze draak van een plaat.
Ono, tja, die kan ik ook geen gram muzikaal talent toekennen, met de beste wil van de wereld niet... Bartjeking heeft het zo mooi plastisch uitgedrukt hier.... en Lennon, behalve die ene song vind ik de rest ook ver ondermaats.
Nou ja, er lag na Lennon's dood nog wat op de plank en dat moest zonodig uitgebracht worden, want ja, even langs de kassa passeren.

Ik heb hem ook maar gekocht toen, méér om mijn Lennon-collectie volledig te hebben, want zo'n plaat draai je nooit natuurlijk.
Te vreselijk voor woorden.

Sorry, Father, maar dit keer ben ik het is eens met je oneens. De nummers zijn weliswaar niet zijn allerbeste, maar toch zeer de moeite om aan te horen, hoewel ik My Little Flower Princess, wel erg zoetig vind. Hoogtepunt is idd Nobody Told Me en het is eeuwig zonde dat hij Grow Old With Me nooit heeft af kunnen maken. Geweldige melodie en een prachtige tekst.

Vind deze plaat eigenlijk ook niet zo slecht. Nee, geen meesterwerk en ook niet representatief voor Lennon in bloedvorm, maar over de gehele linie vind ik de songs beter dan die op Double Fantasy. "Nobody Told Me" is zelfs een van zijn beste solonummers, misschien wel een van zijn beste nummers ueberhaupt. Alleen al daarom is deze plaat de moeite waard. Maar ook "I Don't wanna face it", "Stepping Out" en "Borrowed Time" zijn best goed. "Grow old with Me" is wellicht sentimenteel, maar ergens heb ik er wel een zwak voor.

In hoeverre was dit album eigenlijk af toen Lennon werd vermoord? We vergeten dat dit eigen gewoon een posthuum uitgebracht album was en eigenlijk helemaal niet zo slecht, ik vind bijvoorbeeld I'm Stepping Out, I Don't Wanna Face It en Nobody Told Me best wel goed eigenlijk.

Met dank aan iTunes heb ik er nog een leuk album van kunnen maken, want de nummers van John zijn best wel OK. En die van Yoko heb ik dus fijn kunnen schrappen

Huh, Déjà vu?

De nummers van Lennon waren al "ingezongen" door Lennon tijdens The Double Fantasy opnames en het istrumentele gedeelte was nog niet af, maar dat is later gebeurd. De nummers van Ono zijn na 1980 opgenomen.