Sting - Bring on the Night (1986)

ik heb hier een andere cover van, namelijk deze. Ik denk dat ze allebei goed zijn

Ik heb m met die cover van Arno. Ik denk dat die goed is. Net als deze cd.

Dit is echt een van de beste live-albums die ik ken. Sting is bevrijd van het vaste Police stramien maar omdat hij op dat moment nog niet genoeg solo-materiaal heeft is hij nog wel 'gedwongen' om Police nummers te doen. Maar, hij steekt ze met behulp van zijn klasseband die, voor een deel, uit jonge honden uit de jazzscene bestaat in soms heel andere jasjes.

Veplicht terug te vinden in elk CD rek(je)

Ik heb ook deze cover...

Heerlijk Live album van "M. le Sting et les Tortues Bleus"...

Met een mooie selectie uit "the Dream of The Blue Turtles" en het sowieso fantastische Police-oeurvre... alles wordt ik een aantrekkelijk jazzrock jasje gestoken, en dat werkt zeer zeer goed. Echt een prima album !!

De originele nederlandse versie van de cover is die van Arno.

De cd is heerlijke jazzy po muziek met Mr Sting op z`n best.

Ik sluit me aan bij ChrisX.
Voor mij ook 1 van de beste live platen die ik ken.

Geen standaart 4 minuten couplet-refrein-couplet-refrein nummertjes, maar super (jazz)muzikanten die er op los experimenteren en lekker veel dampende energieke solo's voortbrengen.

Gisteren de dvd gekocht.
De cd's kende ik al, maar ik wist niet eens dat er ook een film van was gemaakt!
Wow! Wat ben ik daar bij mee!
Hier wordt het hele proces van vormen van de band/ experimenteren/ repeteren en optreden getoont.
Een van de lekkerste, leukste en interessantste muziek dvd's die ik heb gezien (samen met Sign O' The Times).

Dit speelde allemaal vlak na het einde van de Police, en meteen werd duidelijk dat Sting wel van avontuurlijke projecten houdt (met muzikanten uit alle windstreken, met allerlei verschillende muzikale achtergronden).
Op de recentere dvd's All this time en Sacred love zet hij dat voort.

Is er ook een integrale DVD van deze concerten. De film bestaat uit fragmenten, maar niet een heel concert. En zeker wat we van het Parijs optreden zagen, is alles gefilmd.

Geweldige plaat! Sommige nummers (of 1, ben ik even kwijt) zijn opgnomen in Arnhem en daar was ik bij . . . Altijd leuk.
Opvallend aan deze plaat vind ik overigens dat de Policenummers sterker zijn dan zijn solowerk. De uitvoeringen van Driven to tears, One world en Bring on the night/When the world is running down zijn overheerlijk. Als ik me niet vergis is 'i burn for you' ook een nummer uit die tijd, maar heeft een Policeplaat niet gehaald.

Boverstaande cover is van het boekje dat het de dubbel CD doosje zit. De originele cover is die van Arno.

Mooi combinatie van de eerste plaat van Sting (The Dream of the Blue Turtles) en een aantal minder bekende Police nummers, w.o. Low life. "Don't take your wife to the low life".

De DVD staat op mijn verlanglijstje, maar is dit geen concert registratie?? is dit alleen een documantaire?

Hij moet nu toch al voor weinig geld te koop zijn, deze enige die ik van Sting om de één of andere reden nooit gekocht heb, omdat ik het maar een tussendoortje vond. Heb hem wel op elpee gehoord in een café en vond hem best leuk, dus dat komt er wel eens van, denk ik toch.

Ik heb hier een erg mooie uitvoering van, een box met de dubbelCD én de DVD erin.

Ik heb alleen nog de dubbel LP en met de hoes zoals Arno die al weergaf in 2006.

En ik denk dat ik hem 22 jaar niet heb gedraaid. Ik draaide nog maar zelden LP's, na aanschaf van mijn eerste cd-speler in 1987. Deze cd van Sting is uit 1986, dus de kennismaking was maar kort.

Daarbij heb ik deze dubbelaar nooit vervangen op cd (was moeilijk te vinden en ook nooit erg goedkoop) en vandaag dacht ik: nu draai ik eens een LP en mijn oog viel op Bring on the night.

Ik heb er spijt van, al die tijd niet naar deze live-registratie te hebben geluisterd.

Het is het concert in vervolg op de eerste solo cd van Sting, The dream of the blue turtles. Mét de fabuleuze sessie-muzikanten uit de jazz-scene van The dream .. en nog voor het uitbrengen van Nothing like the sun.

Sting heeft dus nog te weinig solo werk en brengt dus ook nummers van The Police, werkelijke práchtig uitgevoerd, helemaal geschreven naar de muzikanten met hun jazz achtergrond.

Heel bijzonder. Ik ken eigenlijk geen vergelijkbare plaat (in mijn collectie).

Nu ik dit weer zo hoor en de geschiedenis van Sting een beetje tegen het licht hou, blijf ik er bij dat dit zijn beste periode ooit in zijn solo carriére is geweest.

The dream of the blue turtles zijn beste solo-cd, Bring on the night zijn beste live-registratie.

Burn for you vind ik een van de hoogtepunten van deze cd. Ik geef ook gelijk 5 sterren.

Heb inmiddels ook de cd in huis gehaald.

Ook een prachtig geluid, ik kan helaas niet meer in sterren omhoog.

Ik zit nooit zo in de live cd's, maar dit is wel één van de alleraardigste concerten die ik ken.

Zelfde setlist als Rijnhal Arnhem 1985.

Geweldige plaat.

Afgrijselijk hoe hij hier het Police nummer Bring on the night tot iets jazzy bombastisch maakt, terwijl de grote kracht van het orgineel juist de soberheid is. De zelfde aanpak geeft hij Love is the seventh wave. Veel te lang uitgesponnen en omgetovert tot iets tegen funk en jazz aan, een stijl die helemaal niet bij het lijzige stemgeluid van Sting past. Deze saaiheid, die Sting hier feitelijk voor het eerst liet horen, is naar nu blijkt, een blauwdruk geworden voor zijn gehele solo carriere.

Sting is solo een heel eigen weg ingeslagen en heeft toen een heel duidelijke streep gezet onder The Police.

Hij vond het blijkbaar tijd voor wat anders en waarom ook niet. Juist omdat zijn eerste solo cd een hele aardige combinatie is van rock en jazz (ik hou zelf helemaal niet van alleen jazz) kan ik ook leven met de aanpak van oude Police nummers door Sting.

De (jazz-georienteerde) musici geven er een enorme draai aan, die inderdaad van alle soberheid is ontdaan.

De warmte die daardoor ontstaat, zal ik de crew meegeven, heeft mijn waardering voor de rock-jazz flink omhoog gestuwd.

De saaiheid ontstaat juist pas, nadat Sting zijn volgende studio cd's steeds meer bedachtzaam en met steeds minder jazz ging maken. Had hij die muzikanten nog maar tot zijn beschikking!

Overigens wil ik saaiheid en soberheid niet op één hoop gooien, maar ik vind het wel wat hebben: zo'n sober nummer als Bring on the night tot zulke hoogte brengen.

Sting kon overigens nog niet anders dan ook Police-nummers brengen op de cd Bring on the night: er was nog maar één solo cd van hem uit en dat was uiteraard wat karig, voor een heel concert.

Gelikte live plaat uit het begin van Sting's solo tijd .
Terugluisterend een hele energieke plaat met een jazzyinslag .
Dit is overigens niet echt vreemd want Sting komt van oorsprong uit de Jazzhoek .
Feitelijk is hij een allround muzikant met een flinke muzikale bagage .
Vergelijk dit livegebeuren ook niet met The Police , want dat is totaal iets anders . Geen rauwe randjes , beukende drums en gitaargeweld meer . Dit is swingend spul die vooral in het teken staat van zijn debuutalbum Dream Of The Blue Turtles met natuurlijk wat Policenummers , maar dan in een ander jasje .
Muzikaal is het allemaal perfect , maar op bepaalde momenten vind ik het ook erg volgepropt en wat over de top .
Met de nummers is weinig mis . De medley's springen soepel over en het spelplezier druipt ervan af .
Sting is hier duidelijk bezig nieuwe grenzen te verleggen .
Niet overal mijn ding , maar zeker een heel acceptabel livedocument .

briljante plaat!!!!

Even het gaspedaal intrappen en knallen met deze plaat.
Heerlijk!!!!!

Ik heb hem destijds - 24 jaar geleden, f**k wat vliegt de tijd - op lp grijs gedraaid, en onlangs tweede hands op cd gekocht. Blijkbaar vindt niet iedereen dat ie in z'n platenkast thuishoort, dus kun je 'm voor een prikkie scoren. Ik merk wel dat het voor een groot deel nostalgie was waarom ik hem nu weer aanschafte, de echte kracht is er een beetje vanaf. Misschien ook omdat ik zelf nu liever nieuwe muziek ontdek dan op het oude repertoire terugval. De muzikanten zijn allemaal keien, als (ex)drummer vind en vond ik vooral Omar Hakim om te smullen.

Na jarenlang mij vinylexemplaar te hebben gekoesterd kocht ik deze 2cd met dvd (in een mooi boxje) vorige week voor een iets minder dan een tientje. Dvd bevat beelden van de totstandkoming van de toernee en veel privébeelden (geboorte!).

Klasseplaat en een absolute essentieel live-album uit de jaren tachtig, dat ik iedereen die iets van Sting in huis willen hebben aanbeveel. Grotendeels opgenomen in december 1985 in de Rijnhal in Arnhem. Gaat qua arrangementen een stapje verder in vergelijking met Dream of the Blue Turtles. Niet in de laatste plaats dankzij ritmesectie Hakim-Jones en Branford Marsalis die de zanglijnen van Sting met sopraansax zeer melodieus aanvult.

Hoogtepunten: Moon of Bourbon Street, Children's Crusade, We Work the Black Seam en het verstilde Tea in the Sahara. Bij dat laatste nummer hoor je aan het einde van de fade-out nog een stukje Every Breath You Take, maar dat 'mocht' natuurlijk niet op deze plaat komen

Misschien wel de beste liveband die in het pop/rock-veld op plaat is vastgelegd, met Kenny, Daryl, Omar en Branford in de gelederen. De DVD Bring On The Night (docu) is nog iets ongepolijster qua geluid en dan hoor je m.i. nóg iets beter hoe vreselijk lekker dit alles is gespeeld.

Ben qua keys (hier CP80, DX7 en ik geloof ook een Oberheim) en drums ook wel een fan van de sound van eind jaren '70/begin jaren '80: voldoende definitie in het geluid en toch een organische sound.

Hier en daar een klein dipje qua songmateriaal (m.i. Demolition Man en We Work The Black Seam) en daarom 4,5*. Maar als een pianosolo als die van Kenny Kirkland in 'Bring .../ When...' alleen zou moeten worden gescoord, dan 10*.

Deze lp (ik verzamel alles op vinyl) hoort thuis in je platenkast !!!!

Meschien wel iets te snel uitgebracht. Want met slechts een solo plaat moet Sting wel behoorlijk vaak terug grijpen naar zijn Police tijd. Toch weet hij dat prima op te lossen door die nummers van een nieuw jasje te voorzien. Met veel dank natuurlijk aan zijn klasse band. Want tjee spelen kan zijn band natuurlijk.
Mooi sfeervol gebracht. Wat mij betreft over het algemeen ook beter dan de orginele Police versies. Bourbon Street is werkelijk prachtig gezongen en gespeeld.
Maar zijn keuze daarin vind ik dan hier en daar wel weer niet bepaald erg sterk.
Demolation Man en One world zijn ronduit zwakke Police nummers wat mij betreft. Ook van Down So Long ben ik niet echt kapot.
En wat me ook behoorlijk irriteert zijn die verdomde fade outs. Nooit iets van begrepen. Plak die handel toch gewoon aan elkaar verdimme.

Dat artwork vind ik overgens echt prachtig.

Mijn toenmalige lief was dol op die man. Dus ik mee naar en concert uit de tour met die overigens prima band. Alleen tussen de songs ouwehoerde hij de oren van je kop. Daarom wellicht die fade-outs?

Het bese van Sting om in huis te hebben.Een droomband en arrangementen om van te smullen.Het spelplezier straalt er vanaf en alles zit retestrak in elkaar.De enige kritiek die je zou mogen hebben is dat het allemaal nog wat langer had mogen duren.5 rotstvaste sterren

Al jaren in bezit op cd, maar wat in de vergetlheid geraakt. Laatst op vinyl meegenomen, en daardroo dus weer geluisterd. Waarom heb ik dit laten liggen??? Waarom jaren niet gedraaid?

Misschien toch wel een verklaring voor; Ik was redelijk Sting moe voor een aantal jaren. Na zijn Sacred Love tour had ik t wel gehad met de man zijn studio materiaal, en ook met zijn live shows.

Pas vorig jaar toen ik dankzij rkdev meekon naar NSJ en Sting weer eens live zag besefte ik me dat de man live nog steeds een kanjer is. En zijn nummers (van weleer) ook.

Deze plaat laat dat fantastisch horen. Ook mooi dat low live en I burn for you uitgevoerd worden! Mooie B-kanten die een beter lot dan "b" status verdienen. Dat gebeurt dus op dit album gelukkig alsnog, want vooral I burn for you is prachtig!

Sting had destijds een strakke band, en had duidelijk plezier in het musiceren. Van een writersblok was er nog geen sprake.
Zijn studio materiaal van de laatste jaren vind ik vanaf Sacred love echt niks meer, en laat ik dan ook maar links liggen, maar dit album verhoog ik naar 4.. want zo wil ik Sting horen! Prachtig live album!

Hele fijne live-plaat van Sting. Mooi dat hij zijn destijds nog in omvang beperkte repertoire kon aanvullen met Police-songs, die prima 'kleuren' bij het jazzy geluid van de 'Blue Turtles'. Goed gemusiceerd, fijne sfeer en ook het geluid van de jaren- 80 LP van mij is prima in orde.

Eind jaren 80 zat ik vaak in een café in Middelburg, genaamd Seventy Seven. Daar was, bijna aan het einde van het café, op de muur een grote schildering van de hoes van dit album. Typerend voor de tijd toen waren de laatste roersels van de Koude Oorlog en de daarbij soms behorende teksten van Sting. Wat dat betreft denk ik vaak warm terug aan de jaren 80, hoe koud die Oorlog toen ook was. Sneeuw, een sfeervol kerstig ingericht café, gewoon lekker roken zonder dat je raar werd aangekeken en ik heb ergens het gevoel dat we toen allemaal wat meer bij elkaar hoorden, aardiger voor elkaar.

De afgelopen weken steeds verder terug in de tijd met de albums van Sting. Dit omdat binnenkort zijn nieuwste album uitkomt. En dit was één van mijn favorieten. Sfeervol, swingend, gevoelig,warm en gruwelijk goed gemusiceerd. Favoriet blijft 'Low Life', wat ook zeer leuk is om zelf eens met een eigen bandje te spelen.

Maar wat mij vooral bijblijft is de saamhorigheid die we met elkaar in die tijd hadden. Met de muziek, het genieten van de sfeer in een café, geen individueel gestaar op mobieltjes en we keken en luisterden naar dezelfde tv series en albums. En we praatten er met elkaar over i.p.v. je mening gezichtsloos op internet te zetten..

Word ik een ouwe lul ? Ja, absoluut. Sting ook (65 jaar ondertussen), maar hij brengt ook binnenkort een nieuw album uit. Ik moet dan maar eens weer naar een concert van hem gaan. Aan alles komt een einde. En binnenkort weer eens een lekkere Belgische Bier drinken in Seventy Seven. Het café bestaat nog steeds, maar het schilderij is allang weg.

Tijdloos album, hoe tijdsgebonden de teksten en herinneringen ook zijn.

[quote]meneer schreef:


Maar wat mij vooral bijblijft is de saamhorigheid die we met elkaar in die tijd hadden. Geen individueel gestaar op mobieltjes. En we praatten met elkaar i.p.v. je mening gezichtsloos op internet te zetten..

Word ik een ouwe lul ?

Ja, en ik met jou, meneer.
Goeie stellingname.
Misschien wordt het tijd voor revolutie.

Dé live plaat van Sting met mijn favoriet 'I'll burnnnn for you'