Rod Stewart - A Night on the Town (1976)

Ik vind en heb altijd al gevonden, dat het een oprecht en hartverscheurend liedje is.
Ik heb mij verder nooit in de achtergrond verdiept, maar zag het één op andere manier wel voor me.
Homoseksualiteit was in de 70er jaren een controversieel iets, en dat is het in veel opzichten helaas nog. In veel oosterse landen nog moet je echt niet wagen uit de kast te komen bijvoorbeeld. Laatst het homostel uit Amsterdam, die na een tweede aanval maar zijn verhuisd.
Dat Rod Stewart van nature misschien niet echt
een storyteller is, vind ik verder niet zo relevant.
Hij doet het op Georgie wel en misschien had hij verder op in zijn loopbaan geen of weinig aanleiding tot het brengen van drama.
Ik vind het alleen maar mooi dat hij hier verslag van deed en vind het nog altijd één van zijn indrukwekkendste liedjes.

De openingszin en de afsluitende kan ik helemaal beamen.

Op de originele LP (uit de VS) rockt The Wild side of Life méér dan de versie die Status Quo een paar maanden later ten gehore zou brengen.
Misschien een wat merkwaardig compliment maar het is ook een beetje de tegenstrijdigheid van dit album: de vele ballads versus een rockende cover.

Gevolgd dan weer door een krakende, tikkende en piepende Trade Winds die zich echt tot het einde toe voortsleept. Dat was niet afgesproken op een rockende plaatkant!

Enfin, vreemd genoeg is Trade Winds nooit echt opgevallen of specifiek benoemd, maar hij valt toch wel onder de "tearjerkers" in de categorie Sailing. En dat is een compliment. Blijkbaar wilde Stewart niet rockend eindigen maar meer met enige rust op de plaat.

En dan valt het hele riedeltje extra tracks van de geremasterde cd op de LP natuurlijk helemaal weg.

Dit album past wonderwel bij de lange zomeravonden en het leven wat steeds meer kleur en mogelijkheden krijgt. Ik neig steeds meer naar 4,5 stemmen ( wat op zich niet eens belangrijk is ) omdat de slow side/ A-kant compleet van een supergaaf en artistiek geweldig niveau is. De B-kant is dan net weer teveel recht toe, recht aan, maar bij meerdere luisterbeurten gaan zowel Pretty Flamingo, The Wild Side of Life en Trade Winds je qua sfeer, melancholische accenten steeds meer inpalmen. Sowieso een feel good plaat, met een heerlijke vibe, gaat zeker deze zomer van herstel en feeling well nog regelmatig voorbij komen.

Ondergaande zon, picknick sfeertje, relaxstand, zwoele woorden en op de achtergrond dit album. Kan mij deze zaterdagavond al helemaal inbeelden, wie gaat er mee op muzikale reis, klein paradijs ?

Een tijd geleden nog eens een plaat uit mijn geërfde collectie gehaald en op goed geluk voor A Night on the Town gegaan. Het had evengoed Body Wishes, Blondes Have More Fun, Foot Loose & Fancy Free, Every Picture Tells a Story of Foolish Behaviour kunnen zijn, maar ik ben blij dat het deze is geworden. Onderverdeeld tussen een slow side en een fast side is A Night on the Town een bij vlagen enorm indrukwekkend album. Tonight's the Night en The First Cut Is the Deepest zijn de twee meest bekende nummers, maar er is nog veel moois te ontdekken. The Killing of Georgie zou niet misstaan hebben in het oeuvre van Bob Dylan en kent een prachtige tekst. Ik moet zeggen dat het even duurde vooraleer het Part II gedeelte me echt volledig kon bekoren - en Stewart is wel heel hard gaan spieken bij Don't Let Me Down van The Beatles qua vibe - maar het zou zomaar wel één van mijn favoriete nummers van de plaat kunnen worden. De nummers op de fast side zijn iets meer hap-slik-weg, maar bijvoorbeeld zo'n Pretty Flamingo blijft op den duur wel plakken. Afsluiter Trade Winds vind ik wel het minste nummer en het voelt ook wat misplaatst aan. Zou je toch eerder bij de soft side plaatsen in plaats van de fast side, maar bon: benieuwd wat de rest van zijn oeuvre me nog gaat brengen. Toffe hoes trouwens! Een soort kopie van Bal du moulin de la Galette van Renoir maar dan met Stewart centraal ertussen verwerkt.

Waarom leg ik op heerlijk zomerse en zwoele dagen als nu toch best vaak dit album op de platenspeler ? Eerlijk gezegd weet ik dat niet, een soort mysterie (muzikaal en artistiek vind ik de opvolger Foot Loose and Fancy Free op juweel en fier The Killing of Georgie na nog beter) , een soort verlangend gevoel. De zomer associeer ik met schrijven, fietsen , terrassen, lokale, erg fijne evenementen en muziek als afsluiter voor een onbezorgde nacht, misschien daarom ! In de immense rij platen sla ik zomaar veel schoons over, even twijfel, maar bij het intro van Tonight's the night lijkt het zonnetje nog lekkerder te schijnen dan het al het geval was.

Met Atlantic Crossing heb ik steeds minder op, maar deze opvolger en Foot Loose and Fancy Free daarentegen zijn juist in waardering gestegen of minimaal op dezelfde grote hoogte blijven staan. Deze is echt favoriet als de zwoele zomeravonden zich aankondigen ( zie waarom het bericht hier boven ).

Rod Stewart op tournee in juni en juli in Ierland, Engeland en Schotland , vergezelt door Boy George (Culture Club ). De gezamenlijke versie van The Killing of Georgie was niet alleen ingetogen, respectvol, maar ook imponerend en akelig actueel. Ga zelf naar Edinburgh waar Rod optreedt bij een kasteel, vlakbij Leith de geboorteplaats van vader Stewart. Een eerbetoon, met waarschijnlijk afwijkende set-list. Sowieso een erg fijne zomer voor mij, na Bruce Springsteen in Werchter, het uitkomen van mijn Verhalenbundel Blozend Blij ook op 7-7-2023 kijk ik enorm uit naar dit speciale concert, zeker ook omdat ik een aantal Schotten inmiddels tot mijn vriendenkring mag rekenen. Blijf dus het hele weekend daar in de omgeving hangen. Boys wanna have Fun, hihi !

Zojuist een app gehad vanuit de Schotse hoek waar we de afterparty willen gaan houden, vieren. Wordt met recht A Night On (At) the Town.

Ik heb er nooit zo bij stilgestaan, maar pas onlangs kwam ik er achter dat Tonight's the night veruit de grootste hit was die Rod Stewart ooit scoorde in de Verenigde Staten: eind '76 stond het nummer maar liefst acht weken op nummer één in de Billboard Hot 100, want tot op dat moment een record was.
Bij ons was het een top tien-hit, net als in verscheidene andere landen, maar ik heb het altijd een beetje een 'forgettable' nummer gevonden. Dan vind ik, zoals diverse mensen hierboven al memoreren, The killing of Georgie een veel indrukwekkender song. Misschien wel een van de allerbeste die Rod Stewart ooit zelf geschreven heeft.

Voor dit album geldt tot op zekere hoogte hetzelfde. Het heeft naar mijn gevoel altijd een beetje ingeklemd gezeten tussen twee sterkere albums: Atlantic crossing en Foot loose and Fancy Free, allebei platen die bij mij vier sterren of meer scoren. Deze komt bij mij niet hoger dan 3,5 sterren, maar het is op zich een zeer acceptabele plaat. Jammer dat er iets teveel covers op staan. Dat zijn uiteindelijk de minste nummers en die halen het album wat naar beneden.

Blijft erg fijne zomerplaat, met magistrale A-kant. Bijna 50 jaar na deze A Night on the Town keert Rod Stewart volgend weer terug in Ziggo Dome, op woensdag 12 juni. Met de tour One Last Time, zoals hij zelf aankondigt; doordrenkt met zijn vele hits, maar ook zeker een fiks aantal minder voor de hand liggende of verassende nummerkeuzes. In deze vorm hoogstwaarschijnlijk de laatste keer ( met Joolz Holland en Faces zou zomaar nog kunnen ).

En Gaucho voor mij staat Foot Loose and Fancy Free op 1 bij de midden jaren 70 platen, deze duidelijk op 2 en Atlantic Crossing op 3.

Kaartjes gescoord voor concert (nog meer muziekliefhebbers ? ). Dat wordt samen met mijn Schotse vrienden weer een heerlijk A Night at/on the Town. Een aantal nummers van dit album zou dan zomaar de revue kunnen passeren. Ondanks de luwte hier loopt de kaartenverkoop als de bekende trein, een verrassing of toch logisch !

Voor wat het waard is; mijn neme de A-kant van deze plaat en de B-kant van Foot Loose and Fancy Free. Dan heb je bij wijze van spreken geen 5 sterren, maar een waanzinnig fraaie 7 sterren album.