Rod Stewart - A Night on the Town (1976)

The Killing of Georgie is het pièce de résistance op dit mooie album. Tonight's the night is een klassieker en de Cat Stevenscover "The First Cut is the Deepest" heeft Rod zich op een wonderbaarlijke manier toegeëigend.

Mooie plaat, tout court.
4 sterren ****

heel goed evan , je kan het niet beter zeggen , the killing of georgie is machtig mooi en ook de cover van cat maken dat je dit album kunt kopen zonder nadenken , ook de rest van het album is prima ouwe rod in zakken

Inderdaad staan hier mooie nummers en die 3 nummers die jullie noemen zijn ook zijn bekendsten van dit album, een van zijn beteren in zeg maar de midden periode.

Beter dan Atlantic crossing, maar nog steeds niet heel erg groots. Ik vind The Killing of Georgie ook goed maar Tonight's the night stijgt in ieder geval behoorlijk boven het gemiddelde uit.

Toch 3, 4 nummers onder Stewart niveau, met name op het rock-gedeelte

Inderdaad 3 goede nummers. En dan natuurlijk the killing of georgie als absolute kraker van die 3. De rest is niet echt geweldig.

Na het beluisteren van de expanded en geremasterde versie toch maar een halve ster omhoog.

Die geremasterde versie van A night on the town klinkt weer een stuk beter. Je zou het misschien haast vergeten, maar een mooier geluid na een rondje remasteren geldt ook voor de oude albums van Rod Stewart.

Bonustrack Rosie (b-kant van The Killing of Georgie) is zeker niet onaardig, met veel leuk getokkel, had ik nog niet eerder op cd. De andere bonustracks (early versions van Tonight's the night en The first cut is the deepest) zijn aardig maar verder niet schokkend.

Over de hele carriére van Rod Stewart bekeken, komt de periode die aanbreekt met A night on the town "even" na zijn albums met Jeff Beck (eind jaren '60), The Faces (1971 t/m 1974) en zijn eerste solo-albums (vanaf 1969).

A night on the town lijkt daarmee vergeleken een enorme knieval voor de commercie (hij was natuurlijk ook net naar Amerika verhuisd en resideerde ten tijde van dit album in Los Angeles, waar A night on the town ook is opgenomen) maar hoezeer dit album ook is bijgeschaafd, slecht is het zeker niet.

Sterker, ik vind de zogenaamde "Slowside" met Tonight's the night, The first cut is the deepest, Fool for you en The Killing of Georgie één van de mooiste plaatkanten die Rod Stewart ooit heeft gemaakt. Het is dan wel gepolijster, maar de kwaliteit van de nummers ligt zo ontzettend hoog dat daarmee alle kritiek kan worden weggewoven.

De zogenaamde Fast Side vind ik dan weer wat minder (ondanks uitschieter Trade Winds) en wat niemandallerig ook, waardoor gemiddeld uiteindelijk 4****

Sorry jongens, 3 x geluisterd, met jaar of 5 tussenpozen, maar ik word hier nergens geboeid. Wel een lekker soundje (productie/ mix) en er wordt uitstekend gemusiceerd. Denk dat ik deze LP eens naar de rommelmarkt breng.
Hoop dat ik niemand nu tegen de schenen schop. Als je denkt dat ik een Stewart-Hater ben: zijn jaren 60 tijd, met Jeff Beck vind ik geweldig, de Faces voor een deel en solo ook af en toe...

Eerste LP die ik kocht van Rod Stewart.
Daarna nog vele andere gekocht, maar deze is altijd goed blijven bevallen.

De slow side is hier het mooiste, met het magistrale The Killing Of Georgie, dat nog een hit werd met op de B-kant The First Cut Is The Deepest (tja ), een nummer van Cat Stevens.
Ook het prachtig zwoele Tonight's The Night hoort bij de soundtrack van de bloedhete zomer van 1976.
Ook Fool For You blijft nog steeds mooi.

De fast side is iets minder, maar het vrij rustige (had dus ook op de andere kant kunnen staan) is hier het beste nummer.
De Manfred Mann-cover Pretty Flamingo is ook heel aardig net als The Wild Side Of Life, waarvan de definitieve versie voor mij echter die van Freddy Fender is.
The Balltrap en Big Bayou kunnen er mee door.

Over het geheel genomen een van de betere albums van The Mod uit de jaren 70.
Op vinyl.
Ik kom net aan 4*, daarbij inbegrepen een halfje voor jeugdsentiment dat ik hier niet uit de doeken doe, maar het heeft te maken met Tonight's The Night en The First Cut Is The Deepest....

Dit album werd net als voorganger Atlantic Crossing een groot commercieel succes, vooral in de VS waar hij een nr.1-hit scoorde met Tonight's the Night (Gonna Be Alright). De eerste 4 nummer reken ik tot zijn beste zoals het magistrale The Killing Of Georgie en verder de Cat Stevens-cover The First Cut Is the Deepest, een nummer dat op zijn lijf is geschreven. Helaas wordt het daarna minder met de Manfred Mann-cover Pretty Flamingo dat niets toevoegt aan het origineel en The Wild Side Of Life dat toch verbleekt bij de versie van Status Quo. Jammer, als de tweede helft (of kant 2) zo sterk was dan de eerste helft (of kant 1) was dit zijn ultieme meesterwerk.

Van alle singles die Rod Stewart heeft uitgebracht heeft de dubbele A-kant Maggie May/ Reason to Believe de meeste impact, succes en aandacht gehad, op artistiek niveau schat ik The Killing of Georgie heel hoog in, misschien wel het allerhoogste, al zie je dat nooit terug in lijstjes als de top 2000.

The Killing of Georgie is nooit een hit geweest. Vandaar dat je dat nooit terug ziet in al die lijsten.
Neemt niet weg dat het inderdaad een klasse nummer is. Het nummer leverde Rod ook behoorlijk wat controversie op destijds. En dan met name in de US natuurlijk. Ja je zult het maar opnemen voor een homo.
Speelt hij Goergie nog wel eens live artonna ?

Mooi liedje, muzikaal de tand des tijds wellicht niet helemaal doorstaan, maar het is een ontroerend en beladen liedje.
Zeker een hoogtepuntje uit Rod's werk, waarvan de 70's het beste is.

Wat ik muzikaal zo uitmuntend aan dit nummer vindt is dat Rod er een geweldig beeld mee weet neer te zetten en de onderhuidse spanningsvelden/ opgewondenheid naar een climax weet te tillen, om daarna na een korte bezinning het weer uit te schreeuwen, anders gezegd; de muziek en toon/sfeer versterken elkaar uitermate en vormen een twee-eenheid. Dit nummer speelt Rod live zeker nog en hij zegt nog steeds best trots op dit nummer te zijn. Al zit het niet in zijn veel voortkomende lijst, deze song komt voorbij op momenten of locaties die hij passend vindt en vaak in wisselende versies qua lengte, snelheid en muzikale omlijsting.

Begin mei begon Rod aan zijn inmiddels imposante ( Long John Baldry, Jeff Beck Group, Faces en solo ) reeks concerten in Europa, met Berlijn als startpunt. Met drie opvallende aspecten; de bagpipes ( Schotse roots ) luiden zijn optredens in, visueel maakt hij of zijn directe omgeving er werkelijk een spektakel van en daar ben ik heel blij mee heeft hij voor The Killing of Georgie een hele speciale plaats ingeruimd. Moedige keuze.

Er gaat zondag in Ziggo hoogstwaarschijnlijk nog een nummer van dit album voorbijkomen. Rod kiest de laatste jaren voor een akoestische set, zo'n beetje in het midden van zijn concert, met The First Cut Is The Deepest (en Reason to Believe) als persoonlijke favorieten. Compleet met opzienbarende harp en erg sfeervolle violin. Geeft dit nummer in mijn bescheiden mening extra cachet.

Ik heb altijd de neiging om Don't Let Me Down te zingen bij The Killing Of Georgie Part II. Ik zal toch niet de enige zijn die dat er in hoort?

Puur de titelregel heeft wel iets van een gelijkenis, voor de rest zijn het volgens mijn oortjes volledig eigen liedjes; eigen thema, eigen compositie, eigen stem, eigen muzikale invulling. Kan het voor de zekerheid vanavond nog eens aan Rod......hihi.....vragen!

Over een uurtje op naar Amsterdam; eerst naar de beladen wedstrijd Ajax - Utrecht en dan naar een etentje door naar Ziggo. Als voorpret/voorproefje nu naar het luisteren naar The Killing of Georgie live in Berlijn 3 mei 2019 op Youtube. Prachtige uitvoering, blijft een kippenvel liedje en nog steeds geboycot door the BBC....shame on you!

Ook de afterparty dreigt heel speciaal te worden...twee jaar geleden zeven Schotten ontmoet en spontaan ontstond er een vriendschap, met hun gaan we de nacht in....Tonight's the Night/ Gonna be Alright.

In zijn door critici aangeduide stardom/ glamour periode sloeg deze plaat in als een bom, in Engeland, in de rest van Europa en vooral in Amerika. Liefst 8 weken stond het openingsnummer daar op 1 en dat was daarvoor het laatst gebeurt bij The Beatles (volgens de statistieken). Deze plaat mag artistiek een wisselend karakter hebben, de eerste 4 nummers zijn toch bijzonder fraai en de laatste van dat viertal tevens bijzonder moedig. Als ik ooit een definitieve rangschikking maak van deze man zijn werk zal The Killing of Georgie niet in mijn top 10 ontbreken.

Ik zou wel eens aan deze zanger willen vragen waarom hij The Killing of Georgie zo vaak op zijn concert set-list heeft staan, ondanks dat het nummer aardig controversieel is. Zou het te maken hebben met een werelds statement/karakter, met een droeve ondertoon in combinatie met een emotionele lading. Ik begrijp het echter wel, de siddering en spontane stilte die dit nummer bijna altijd live ten deel valt zegt ook iets over het respect en het cachet van deze song.

Zoek 'm eens op zou ik zeggen. Lijkt mij wel dat hij best eens een woordje zou willen wisselen met zijn grootste Nederlandse fan.

Laten we het erop houden dat mijn dag meestal begint en eindigt met muziek en ik tegenwoordig ook veel schrijf met een heuse roman De erfenis van Karlijn als trots resultaat. In dat licht moet je mijn warme pleidooi voor The Killing of Georgie dan ook zien. In die scene, in die omstandigheden van die tijd was dat lied heel speciaal en iets om fier op te zijn. Wat speciale nummers tevens hebben is dat ze ruim 40 jaar na dato nog niets in kracht hebben ingeboet en dat geldt zeker voor deze song. De gevoelens die live los komen geven daarvan een bevestiging. Als je dingen schrijft kun je genadeloos naar beneden storten of de hemel worden ingeprezen, die dunne lijn vind ik fascinerend.

Wie schrijft die blijft dus lekker bezig zo zou ik zeggen.

Wat mij aan The Killing of Georgie altijd zo fascineerde inzake Stewart was het waarom. En ik weet, ook als het je niet direct aangaat mag je zeker een mening hebben over van alles en nog wat.

Maar homoseksualiteit was halverwege de jaren '70 nog behoorlijk controversieel, ook al hadden we dan de vrije liefde stroming vanuit de jaren '60 over komen waaien. Er was New York, er was Amsterdam, maar je kon er bij wijze van spreken nog steeds om worden ontslagen en de invloedrijke dominees in de Amerikaanse en Nederlands biblebelt spraken vanaf de spreekstoel er wekelijks schande van.

Maar dat er überhaupt over werd gezongen en dan ook nog eens door iemand van het kaliber Rod Stewart die, volgens de verhalen, bekend stond als zuiper, notoire vrouwenjager, voetbalfanaat en dan pas rocker. In die volgorde. Of was dat alleen maar het plaatje?

Dus waarom Stewart als baanbreker met het treurige verhaal over The Killing of Georgie? Zal het hem ooit direct, tête a tête, wel eens zijn gevraagd? Dat is wat mij dan altijd intrigeerde bij dit nummer, daar zou ik hem eens naar vragen. Vooral de raadselachtige tekst, de lange pauze na "Georgie was...... a friend of mine....."

Oh Georgie stay..... don't go away.....

Hm.
Ja, ik vind het op zich prachtig gedaan, te prijzen ook en dan ook nog eens een goed nummer an sich. Maar eerlijk gezegd blijft het een vreemde eend in de bijt in het oeuvre van Stewart. Want voor en na The Killing of Georgie heeft Stewart zich zelden, zeg maar nooit, met politiek correcte zaken bezig gehouden en heeft hij nimmer belangwekkende maatschappijkritische teksten geschreven.

Inderdaad, vrouwenliefde, drank, voetbal en oud Engeland. Dan heb je Stewarts teksten in een carrière van bijna 60 jaar wel samengevat.

The Killing of Georgie blijft een raadseltje.

Waarom schreef Rod Stewart nu The Killing of Georgie, die vraag werd op dit forum opgeworpen en als je naar Wikipedia en NPO Radio 2 gaat dan wordt het duidelijk. De essentie, het nummer gaat over de moord op een homoseksuele jongen in New York, een vriend van de band The Faces, een waargebeurd drama dus. Dat Rod Stewart voor het overige vooral over vrouwenliefde, drank, voetbal en over Engeland uit zijn jeugdjaren schreef is een terechte constatering. Al valt het titelnummer van Every Picture tells a story daar voor mij niet onder en heeft Rod na zijn autobiografie mondjesmaat andere thema's aangesneden. Brighton Beach van Time gaat bijvoorbeeld over Sarah, een verloren gewaande dochter uit een relatie uit zijn begintijd en op Blood Red Roses gaat Farewell over een overleden jeugdvriend.

Een kleine aanvulling en nuancering op de berichten van gisterenavond; Didn't I gaat over de verwoestende werking van drugs (Sean Stewart) binnen een gezin - Another Country over de leegte en het verlangen op terugkeer van soldaten op missie - Batman Superman Spiderman over het intiem momentje met zijn jongste kinderen - When we were the New Boys over de spirit en ondeugd van een band als Faces en helemaal actueel nu Muddy, Sam and Otis vertelt over de Black matters inspiratiebronnen van een piepjonge Rod.

Ja ja. Dat is natuurlijk de officiële lezing geworden.
Het is leuk de Wiki er over te lezen en Radio 2 er op na te pluizen maar erg spannend is dat niet en tot de verbeelding spreekt het al helemaal niet.

Waarom moet de tekst van The Killing of Georgie "via via" zijn (of lijken, "the story comes from Mike, a friend of mine) en wordt niet gewoon gezongen dat het hier "over een vriend van de band The Faces" ging? Als dat zo was? En was Georgie "een vriend van The Faces", dan had Stewart "Mike" sowieso al niet nodig gehad om het drama te kennen.

Het blijft een treurig verhaal, daar gaat het niet om. De werkelijke motivatie van Stewart, het achterliggende verhaal, die zullen we nooit kennen. Jammer, maar Stewart mag uiteraard ook z'n eigen geheimpjes hebben.

Ik hoef en ga niemand verdedigen of ondersteunen, maar Musician als je naar songteksten.net gaat krijg je een letterlijke vertaling van het nummer. Heb jij het vermoeden dat al die details (min of meer) verzonnen zijn of denk je dan toch hier ga je alleen zo over schrijven als het echt is gebeurd! Wat ook in zijn voordeel speelt is de sfeer/het sentiment als Rod Stewart dit nummer live vertolkt in New York. Voor het laatste restje zekerheid zou je bij de ouders of anders familieleden van vermoorde jongeman moeten zijn, weet niet of de kranten van destijds daar over hebben gerept.

Belangrijk detail; de tekst luidt; a story comes to mind ( niet Mike) of a friend of mine. Als ik de film terugdraai dan kan ik mij voorstellen dat "Georgie' en Faces close zijn geweest, maar omdat Faces destijds uit elkaar zijn gegaan en Rod inmiddels solo zijn muzikale weg vervolgde, plus bovendien druk was met nieuwe plaat en een tour heeft de trieste gebeurtenis (denk niet dat je bij vriend hier moet denken aan iemand die Rod bijna elke week sprak ) hem pas later bereikt of hem pas later aangezet om er alsnog een lied over te schrijven.