System of a Down - Mezmerize (2005)

Mezmerize, wat een album! Het eerste album waarop meer zang te horen is van Daron Malakian wat een erg grote vooruitgang is. Zelfs het intro is geweldig, het vervolg op dit intro is te vinden op Hypnotize. Maar dan, BYOB, ik werd weggeblazen de eerste keer en nu nog steeds. System of A Down heeft altijd al veel dynamiek gehad, maar in dit nummer is het verbluffend. Er komen weer genoeg invloeden van buitenaf. En dan sluit het geweldig af met Lost in Hollywood. Het beste album van de mannen, dit komt flink in de buurt bij perfectie, dus 5 sterren en een plek in mijn top 10, weinig albums van de laatste 5 jaar waren beter dan deze. Ik hoop dat er nog een nieuw album komt.

Ook na het verstrijken van de jaren blijft deze plaat flink overeind. Voorlopig kan het "zusteralbum" Hypnotize me nog steeds niet volledig boeien, maar hierop staat gewoon de ene kraker na de andere. De keuze om Daron Malakian meer van de zang voor zijn rekening te laten nemen, levert schitterende resultaten op. De harmonieën tussen hem en Serj komen onder meer op Radio/Video en de kippenvel opwekkende afsluiter Lost in Hollywood geweldig uit de verf. Op dat laatste nummer krijg ik overigens een serieuze King Crimson-vibe van de zang. Is er nog iemand die dit zo aanvoelt?

Slimme zet ook van de band om het project in twee albums op te splitsen. Een uur en tien minuten van dit geweld rond de oren zou vermoeiend worden, maar in doses van een grote 35 minuten werkt het perfect. Mezmerize staat voorlopig te boek als mijn favoriete plaat van dit viertal!

Tot slot nog dit: ik benoem B.Y.O.B. tot het beste dat deze groep ooit op plaat heeft gezet. Een brok pure agressie, en verschroeiend snel en strak gespeeld. Als middelmatig gitarist vind ik dit veruit het moeilijkste nummer van SOAD om na te spelen.

System of a Down - Mezmerize

Als Metal fan ben ik continu bezig mijn Spotify lijst aan te kunnen vullen met nieuwe vette albums en nummers uit de gehele genre! Hierbij staat System Of a Down erg hoog, een van mijn favoriete bands om wel te verstaan. Kan uren genieten van de o zo gekke muziek die de heren eigenlijk maken maar, ook weer zo vet klinkt. Ook mezmerize is een album waarvan ik echt geniet en zeker hoog staat in mijn top 10!

4.0*

Er zijn een paar bands die ervoor zorgden dat ik het hardere gitaarwerk ben gaan waarderen en als een soort brug tussen de hiphop en metal-wereld fungeerden. Cypress Hill bijvoorveeld, die een album vol hiphop op hardrockgitaren uitbracht of Linkin Park die met zijn nu-metal een perfecte combo van rap en metal maakten. Maar dé band die mij fan maakte van het genre is System of a Down.

Ik kende zoals iedereen de klassieker 'Chop Suey!' want geef toe: wie niet? Verder had ik hen nooit echt aandacht gegeven. Tot ik hun cover van Shame on a N*gga hoorde, oorspronkelijk een nummer van Wu-Tang Clan. Wat een openbaring was dat! Ik werd geobserdeerd door het geluid van SOAD en heb meteen alle vijf hun albums gekocht. Toegegeven, ik vind al hun albums pareltjes, maar het album dat ik het meeste heb geluisterd is toch deze Mezmerize. Waarschijnlijk ook hun meest melodieuze album. Deze zing ik graag van begin tot eind mee tijdens lange autoritten!

Favoriete nummer: Radio/Video

Bezig met de herontdekking van System of a Down kom ik er nu pas achter dat dit wel meer dan 'gewoon' een goed album is.

De sound van deze band is vrij uniek en komt hier optimaal tot zijn recht. Hysterie en drukte met een flinke knipoog, geweldige songwriting, effectieve samenzang, mix tussen stevig beukwerk en ijzersterke melodieën. En dat allemaal in een compact album met de heerlijke lengte van net geen 40 minuten.

De genrehokjes worden hier moeiteloos ontstegen, er zit van alles in. Van reggae-invloeden tot klassieke progrock. Voor het overgrote deel is het stevige, energieke, eigenzinnige metal met opzwepende ritmes waarbij stilzitten nauwelijks een optie is.

Sad Statue en Question! zijn persoonlijke favorieten, This Cocaine het enige nummer waar het hoge niveau niet helemaal gehaald wordt.