Elton John - Blue Moves (1976)

Voorganger Rock of the Westies was indertijd de laatste EJ-plaat die ik nog blind kocht; Blue moves heb ik nog wel van een vriend geleend, maar ik kon er niet echt enthousiast over worden, en bovendien was mijn muzikale smaak toen langzaam maar zeker naar de underground aan het opschuiven. Achteraf bezien (= nu, bij hernieuwde kennismaking) moet dat laatste toch het zwaarst hebben gewogen, want ik kan werkelijk niet meer inzien waarom dit album me niet net zozeer zou hebben geraakt als bijvoorbeeld Goodbye yellow brick road of Captain Fantastic. Er staan misschien wat veel instrumentals op (maar slechts één met een serieuze speelduur), het slotnummer is een vrij melige rave-up en Boogie pilgrim vind ik echt afschuwelijk, maar verder hoor ik hier eigenlijk Elton John nog altijd op de top van zijn kunnen, met in elk nummer weer pakkende melodieën, teksten die sterker zijn dan ooit, en een geweldige band die de zeer gevarieerde composities en arrangementen op de voet kan volgen.
        Hoogtepunten zijn voor mij de krankzinnige swing van One horse town en Crazy water, het bittere Idol, het ongrijpbare The wide eyed and laughing (prachtige tweede/derde stem van Crosby & Nash), en natuurlijk Sorry seems to be the hardest word. Extra vermelding voor Ray Cooper, wiens conga's en vibrafoon diverse nummers een onweerstaanbare drive meegeven. En nog twee details: Mediterranean / English rain again (uit Chameleon) is een fraai en oorspronkelijk rijm, en zou John aan James Newton Howard hebben gevraagd om op Between seventeen and twenty precies zo te klinken als Garth Hudson, toetsenist van de door John èn Taupin zo geliefde The Band?

Een album dat om de één of andere reden niet eerder in mijn collectie kwam, is deze dubbelaar van 49 jaar geleden. Langere tijd lastig verkrijgbaar, soms in ingekorte versie, maar er schijnt weer een stapeltje geperst te zijn in Tsjechië, waar de meeste ceedeetjes vandaag de dag vandaan komen.

Nu naar de inhoud. Een absoluut luisteravontuur, als ik het zo mag zeggen. Met spannende instrumentals en pianosongs om helemaal in op te gaan. Op een dubbelalbum heb je de ruimte om wat te proberen. Niet iedere track hoeft direct de roos te raken. Het gaat de breedte in. Een dergelijk avontuur was drie jaar eerder ook dubbelalbum Goodbye Yellow Brick Road.

Elton John maakte een enorme ontwikkeling door in de jaren zeventig, dat is algemeen bekend. Het tempo lag hoog. En hoeveel verder zijn we hier in ‘76 alweer aanbeland. Compositorisch, songmatig, en emotioneel in een volgende fase en, als ik zo vrij mag zijn, het werd hierna nergens beter dan op dít album. Dat klinkt dan weer een beetje wrang, want ik wil al het volgende niet zomaar afschrijven. Maar verschil moet er zijn. En hier maakt de pianorocker een opmerkelijk goed album met een ingehouden spanning die voortstuwt, waar gospel en klassieke elementen elkaar ontmoeten. Melancholische ballads, maar net zo goed swingend materiaal, zo goed en soepel gezongen en genres overstijgend. Elton John vliegt hier hoog.

Met de stem van de nog geen dertigjarige John is hier nog niets mis. Als ik bovenstaande zinnen lees, merk ik dat ik toch nog niet heel veel over de inhoud gezegd heb. Dat hoeft ook niet. Het is een album dat met aandacht beluisterd moet worden, herhaaldelijk, om steeds weer nieuwe dingen te ontdekken. En, niet geheel onbelangrijk, met een prachtig geluid, door producer Gus Dudgeon voor CD geoptimaliseerd met de beste techniek. Helder en gedetailleerd. Zo wil je het toch ook eigenlijk. Een hoogtepunt? Voor mij wel en een aangename verrassing. In ieder geval terecht een tweede dubbel studioalbum voor de man. Een album dat misschien altijd wel wat in de schaduw zal blijven, maar helemaal serieus genomen mag worden.