Elton John - Empty Sky (1969)

Ik vind het een geweldig album, alleen al opener Empty Sky is een nummer van jewelste. Maar het beste komt er toch vooral aan met Skyline Pigeon waarin de klavecimbel een prominente rol krijgt toebedeeld. Maar ook de andere songs zijn knallers van formaat.

Het debuut van een van mijn muzikale helden. Veel prachtigs, en minder prachtigs, is gaan volgen hierna. Vooral in de jaren 70, maar ook daarbuiten! Deze plaat vind ik eigenlijk minder dan zijn eerder opgenomen en eigenlijke debuutplaat die vorig jaar is uitgebracht: Regimental Sgt. Zippo. Ik vind deze plaat minder consistent. Er staan mooie nummers op (Valhalla en Gulliver / Hay Chewed / Reprise), maar ook nummers waar ik veel minder mee heb. Veel barok invloeden, die wat overheersen soms. Een oké album, maar gelukkig heeft hij nog veel meer moois gemaakt daarna! Ik vraag me daarbij wel af hoe dit ontvangen werd toentertijd. Was dit vernieuwend of vooral herkenbaar? Sloeg deze plaat aan?

Voor mijn gevoel is dit een plaat die heel erg het einde van de muzikale jaren 60 reflecteert, met veel barokke en psychedelische elementen, klavecimbel en fluit regelmatig op de voorgrond, teksten waarvan je lang niet altijd chocola kan maken, en Elton die het ene moment nogal geaffecteerd zingt in de beste troubadour-traditie en het andere moment uithaalt als Tim Buckley (ik moest regelmatig aan diens I never asked to be your mountain denken). Een innemende en zeer ambitieuze plaat waarop lang niet alles is geslaagd (en ik had het ook best zonder de jazzy interlude en de terugkerende fragmenten in het laatste nummer kunnen stellen), maar het incidentele compositorische vernuft en de instrumentale expertise zijn toch al hoorbaar. De plaat deed in commercieel opzicht niets, en ik kan me voorstellen dat dat kwam omdat veel mensen het zagen als het staartje van de Peter Sarstedt-achtige theatrale pop waarvan de populariteit al op z'n einde liep; opvolger Elton John klinkt ook nu nog een stuk minder gedateerd en luidde natuurlijk het begin in van een onwaarschijnlijk succesvolle carrière die tot op de dag van vandaag voortduurt (volgens Wikipedia staat hij op de vierde plaats van de lijst van meest succesvolle popartiesten aller tijden, achter Elvis, de Beatles en Michael Jackson). Hoe dan ook, in mijn optiek een niet perfect maar wel sympathiek en energiek debuut dat het goed verdraagt om regelmatig te worden beluisterd.
        Skyline pigeon is ook voor mij het hoogtepunt van de plaat, hoewel ik de latere pianoversie prefereer: daarop blaakt Elton inmiddels van het zelfvertrouwen en geeft hij de compositie de gloed en de glans die het verdient. Bovendien kende ik die versie veel eerder, en ik kan maar niet wennen aan de afwijkende melodische buiging van "Fly a-way, skyline pigeon fly" aan het begin van het refrein van de oorspronkelijke versie. En de truc om op het einde van de plaat nog even alle nummers de revue te laten passeren kende ik al van het album Rogues and thieves van Raymond Froggatt, maar dat kwam pas in 1974 uit, dus was Elton er natuurlijk eerder mee. Maar was hij wel de éérste? Het staat me bij dat ik het ook wel van iemand ánders ken, maar ik heb geen flauw idee meer bij wie. (Pink Floyd? De Beatles?)