Scorpions - Taken by Force (1977)

Mooie uitgebreide beschrijving, Metalhead99 !
Het heeft mij ook tot een hernieuwde interesse voor de oude Scorpions gebracht. Dit album ken ik helemaal niet goed. Momenteel kinkt hier op gezette momenten Fly To The Rainbow uit de speakers.

Wat ik niet zo goed snap is dat ze op het laatste album Return to Forever onafgemaakte songs zouden hebben gebruikt maar de unreleased tracks van deze SE van Taken by Force links hebben laten liggen. Nu loopt Meine wat fonetisch te luileballen op prima riffs wat uiteindelijk leidt tot "skippen die hap". Misschien heeft het met de auteursrechten te maken. Suspender Love kan me ook gestolen worden dus de originele 8 tracks zijn bepalend voor de score.

Scorpions vervolgt met hun vertrouwde concept. Zoals de voorganger is ook dit album weer wat wisselvallig. Maar genoeg moois om te blijven boeien. Steamrock Fever, We'll Burn the Sky, The Sails of Charon en He's a Woman - She's a Man behoren tot het beste uit die periode van deze geweldige Duitse hardrockband.

84/100

Moeilijk om te kiezen tussen In Trance (meer sfeer) en Taken By Force (een heerlijk consistent heavy album), maar uiteindelijk ga ik toch voor Taken By Force vanwege het feit dat Roth eindelijk zijn mond houdt en ik nu toch al acht keer lekker op ben gegaan in de algehele sfeer. Taken By Force is lekker gevarieerd, hard en toch melodieus en heeft vlagen van absolute genialiteit. Zo'n song als The Sails Of Charon roept herinneringen op aan Ronnie James Dio's periode in Rainbow qua mystiek, maar heeft dan zo'n heerlijk (bijna funky) gitaarriff en melodie die het toch eigener maken. Steamrock Fever is een heerlijke stadionhardrock-track, He's A Woman - She's A Man is eveneens een heerlijke heavymetaltrack (deze kende ik al eerder van Helloween, blijkt toch maar weer dat Scorpions in metalland populair zijn).

Burn The Sky is een track die het midden houdt tussen ballad en epische rocker. Mooie opbouw sowieso, de afsluitende hakkende riff en prachtige gitaarsolo van Roth werken toe naar een prachtig hoogtepunt. I've Got To Be Free en Your Light zijn een beetje de lichtvoetige niemendalletjes, maar alsnog gaan ze er prima in. Het Elvis-eerbetoon The Riot Of Your Time is lekker opzwepend en het afsluitende Born To Touch Your Feelings mooi mysterieus. Wat mij betreft een bijna perfect album.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. In Trance
3. Virgin Killer
4. Lonesome Crow
5. Fly To The Rainbow

Ook Helstar coverde He's a Woman - She's a Man, op het album A Distant Thunder. En Animal Magnetism op het album Glory of Chaos. Stryper coverde dan weer het nummer Blackout. Testament nam op hun nieuwste album een stukje melodie over van He's a Woman in het refrein van Dream Deceiver.
Deze komen zo in me op maar ik vergeet er ongetwijfeld nog verschillende. Begin jaren tachtig werd er amper onderscheid gemaakt tussen hardrock en heavy metal. Scorpions hoorde in dit genre gewoon bij de bekendste bands uit die tijd. Doordat ze later mainstream succes kregen met enkele ballads en metal extremere vormen had aangenomen is dat bij latere generaties minder geweten vermoed ik.

Op dit album hebben ze Roth inderdaad het zwijgen opgelegd maar hij is wel verantwoordelijk voor de twee zwakste nummers op het album. Sails of Charon is wel sterk. Ik leerde het nummer kennen toen ik een jaar of veertien was, van deze Best Of. Zijn strafste prestatie wellicht. Ik vond het altijd een uniek nummer, maar Rainbow kende ik destijds enkel van naam. Nu jij de link legt lennert vind ik het meteen wat minder bijzonder. Daar gaat mijn laatste beetje bewondering voor Roth.

Maar dat zou niet helemaal eerlijk zijn. Hij paste midden jaren zeventig zeker wel bij de band maar wilde een te grote rol opeisen in mijn ogen.

Samen met In Trance en Tokyo Tapes is dit mijn favoriete Scorpions uit de pre-80's. Mooie mix van heavy tracks en het mystiek beladen dingen als Sails Of Charon. Die track leerde ik via Yngwie Malmsteen kennen. Hij zette het op Inspiration. Ja, en dat is ook zo'n Blackmore adept.

Ik zal de stemmen weer netjes terugzetten na herbeluistering.

Ik mis op dit album de mooie gitaarmelodieën die In Trance en Fly to the Rainbow hebben. Taken by Force vind ik net als Virgin Killer wat wisselvallig. Mijn favoriete studioalbum uit de jaren zeventig moet nog komen.

Hier moest ik wel even inkomen. Op het eerste gehoor vond ik het nogal tegenvallen en was ik bang dat Scorpions voor mij een neergaande lijn ingezet had. Natuurlijk mis ik de psychedelische klanken waar In Trance vol mee stond, maar ik heb maar te accepteren dat die niet meer terug gaan komen. Daarvoor ben ik bekend genoeg met het eighties materiaal.

Wat Steamrock Fever betreft, weet ik nog niet goed wat ik ervan moet vinden. Mijn ding is het niet, maar daarna pakt Scorpions de draad best goed op. We'll Burn The Sky is mooi en doordacht. I've Got To Be Free is een lekker vrolijke track. The Sails Of Charon is dan weer lekker stevig en vrij duister voor die tijd. Dat doet me weer beseffen dat Scorpions toch wel erg vooruitstrevend was voor die tijd. Qua songmateriaal is het echt wel in orde, ook al moest ik er aan wennen. Wellicht dat ik hier ooit een hogere waardering aan ga geven. Verder mag het wel duidelijk zijn dat Scorpions inmiddels echt volwassen is. Puike act, ik ben fan!

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Fly To The Rainbow
4. Lonesome Crow
5. Virgin Killer

Dit zijn de Scorpions zoals ik ze graag hoor. Nog niet de makkelijke en vrij platte stadionrock van latere albums, maar goede een doordachte nummers met diepgang. Volledig begrijpelijk en terecht dat vele metalbands Scorpions als een inspiratiebron noemen.

Taken by Force nu ook 2ehands op elpee aangeschaft en alhoewel ik in verhouding redelijk in de beurs moest tasten voor zo'n oude RCA (oranje label) is dit toch wel weer genieten en nodigt uit tot vaker draaien. Steamrock Fever is lekker rechttoe rechtaan en We'll Burn the Sky een goed doordachte lang uitgesponnen semi-ballad. I've Got to Be Free zo'n beetje (mede door het refrein) de minste track maar goed te doen. The Riot of Your Time is dan weer vrij progressief. Taken by Force staat dan ook bol van de variatie. The Sails of Charon is wat een cultnummer hier op de site en Your Light heeft een exotisch tintje. He's A Woman, She's a Man weer een kranige rocker al lijkt het me vandaag de dag provocerend. Born to Touch Your Feelings een lang uitgesponnen fraaie sfeerballad ter besluit van één van hun betere albums. Eerste album ook met Herman Rarebell die het compositorisch wat van Ulrich Roth zou overnemen; de bassist en toekomstig sologitarist Matthias Jabs schreven niet zo veel.