Scorpions - Taken by Force (1977)

Door die 50th Anniversary edities ben ik eens mooi in de gelegenheid gekomen om me wat meer te verdiepen in hun oude materiaal. Tot op heden was ik namelijk alleen maar bekend met hun recente platen en de bekende hits.
Deze plaat blijkt de laatste te zijn met gitarist Uli Jon Roth en de eerste met drummer Herman Rarebell. Verder nog met bassist Francis Buchholz, ritmegitarist Rudolf Schenker en zanger Klaus Meine, geholpen door achtergrondzang van alle heren.
Wat een heerlijke plaat is dit zeg! Allereerst chapeau voor degenen die de remaster deden, want alles knalt haarscherp uit de speakers.
De mannen beginnen met de uptempo "Steamrock Fever", een lekkere opener, maar naar mijn mening niet een van de meest memorabele tracks van deze plaat. Zo vind ik dat Meine's stemgeluid op de opvolger "We'll Burn the Sky" een stuk beter uit de verf komen. Daarnaast vind ik het speelse, melodieuze gitaargeluid van Roth op dit nummer wel erg fijn en word hij hier en daar goed bijgestaan door een lekker vol klinkende bas.
Daarna volgt gelijk weer een lekkere rocker in de vorm van "I've Got to Be Free". Leuk hoe Roth Meine's hehehe's bekrachtigd met zijn gitaargeluid en een lekkere solo van hem in het midden van het nummer.
"The Riot of Your Time" is wat experimenteler dan het voorgaande materiaal. Niet alleen is Schenker te horen met een akoestische gitaar, maar ze mengen er hier en daar nog wat synth geluiden in.
Persoonlijk vind ik de intro van "The Sails of Charon" wat aan de lange kant, maar verder is dit weer een prima nummer waarin vooral het gitaargeluid van Roth weer in positieve zin opvalt.
In "Your Light" maken ze de instrumentatie wat meer "groovy". Een toegankelijk nummertje dat indertijd waarschijnlijk een goede kansmaker was voor wat radio airplay.
Het contrast met de hier en daar naar Soul neigende voorganger is groot, maar "He's a Woman - She's a Man" is weer een uptempo rocker waarin het ronkende gitaargeluid wederom opvalt en Meine's vocale bereik tentoongesteld word. Wat een geweldige zanger was/is hij eigenlijk ook. Bij dit nummer viel me het drumwerk van Rarebell eigenlijk pas voor het eerst op. Het lijkt wel wat prominenter in de mix te staan dan bij de voorgaande nummers. Degelijk en goed begeleidend spel trouwens.
Wat een prachtig, rustgevend nummer is "Born to Touch Your Feelings" trouwens. Geweldig hoe ze dit nummer hebben opgebouwd en Meine zingt hier het prachtigst als je het mij vraagt. Zijn stemgeluid weet je mee te slepen in de fragiele wereld van het nummer. De toevoeging van de vrouwen is ook goed gedaan. Vooral wanneer je het door een koptelefoon luistert, dan hoor je een aantal vrouwen van links komen en een aantal van rechts, net alsof ze om je heen staan.
Persoonlijk vind ik de bonustrack "Suspender Love" dan weer niet zo geweldig. Vooral de zangstijl die Meine hier aanhoud vind ik niet super.
Daarna volgen er drie demo's met zang: "Busy Guys", "Believe in Love" en "Midnight Blues Jam". Het grappige is dat ze bij deze tracks nog weinig tot geen tekst hadden, dus Meine zingt in klanken. Instrumentaal gezien vind ik de lekker stevig klinkende rocker "Busy Guys" het sterkst, maar "Midnight Blues Jam" is ook wel een leuke Blues improvisatie.
Daarna volgt er nog de instrumentale demo "Blue Dream". Een lekker lowback klinkende instrumentatie.
Daarna volgt er nog een demo versie van "Born to Touch Your Feelings". Een gestripte versie, want het gitaarwerk van Roth is hier niet te horen en ook de toevoeging van de vrouwen zit er niet bij. Het resulteert erin dat de vocalen van Meine nog meer naar de voorgrond komen en hij zingt ook hier weer prachtig.
Een sterke plaat van Duitsland's bekendste Rock-band. Wat mij betreft een dikke aanrader voor de liefhebbers.

Moeilijk om te kiezen tussen In Trance (meer sfeer) en Taken By Force (een heerlijk consistent heavy album), maar uiteindelijk ga ik toch voor Taken By Force vanwege het feit dat Roth eindelijk zijn mond houdt en ik nu toch al acht keer lekker op ben gegaan in de algehele sfeer. Taken By Force is lekker gevarieerd, hard en toch melodieus en heeft vlagen van absolute genialiteit. Zo'n song als The Sails Of Charon roept herinneringen op aan Ronnie James Dio's periode in Rainbow qua mystiek, maar heeft dan zo'n heerlijk (bijna funky) gitaarriff en melodie die het toch eigener maken. Steamrock Fever is een heerlijke stadionhardrock-track, He's A Woman - She's A Man is eveneens een heerlijke heavymetaltrack (deze kende ik al eerder van Helloween, blijkt toch maar weer dat Scorpions in metalland populair zijn).

Burn The Sky is een track die het midden houdt tussen ballad en epische rocker. Mooie opbouw sowieso, de afsluitende hakkende riff en prachtige gitaarsolo van Roth werken toe naar een prachtig hoogtepunt. I've Got To Be Free en Your Light zijn een beetje de lichtvoetige niemendalletjes, maar alsnog gaan ze er prima in. Het Elvis-eerbetoon The Riot Of Your Time is lekker opzwepend en het afsluitende Born To Touch Your Feelings mooi mysterieus. Wat mij betreft een bijna perfect album.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. In Trance
3. Virgin Killer
4. Lonesome Crow
5. Fly To The Rainbow

Hier moest ik wel even inkomen. Op het eerste gehoor vond ik het nogal tegenvallen en was ik bang dat Scorpions voor mij een neergaande lijn ingezet had. Natuurlijk mis ik de psychedelische klanken waar In Trance vol mee stond, maar ik heb maar te accepteren dat die niet meer terug gaan komen. Daarvoor ben ik bekend genoeg met het eighties materiaal.

Wat Steamrock Fever betreft, weet ik nog niet goed wat ik ervan moet vinden. Mijn ding is het niet, maar daarna pakt Scorpions de draad best goed op. We'll Burn The Sky is mooi en doordacht. I've Got To Be Free is een lekker vrolijke track. The Sails Of Charon is dan weer lekker stevig en vrij duister voor die tijd. Dat doet me weer beseffen dat Scorpions toch wel erg vooruitstrevend was voor die tijd. Qua songmateriaal is het echt wel in orde, ook al moest ik er aan wennen. Wellicht dat ik hier ooit een hogere waardering aan ga geven. Verder mag het wel duidelijk zijn dat Scorpions inmiddels echt volwassen is. Puike act, ik ben fan!

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Fly To The Rainbow
4. Lonesome Crow
5. Virgin Killer