Scorpions - Taken by Force (1977)

Geweldige hardrock plaat, vooral steamrock fever, We'll burn the sky, Sails of Charon en He's a woman

Veel van die nummers zijn wel nog beter op Tokyo Tapes.

Tot vandaag geen berichten bij deze? 't Is wel 'een beetje' gedateerd allemaal, maar We'll Burn the Sky is op zichzelf genoeg reden om de plaat te bezitten.

Nou, niet meer gedateerd dan andere hardrockwerkjes uit die periode, toch? De productie is wellicht wat droger/directer maar deze laatste studioplaat met Uli Jon Roth is prima. We'll Burn the Sky is een klassieker maar komt inderdaad, net als meerdere songs, nog beter uit de verf op Tokyo Tapes.

Er was voor dit album ook nog een andere cover, trouwens. Met een dame die zich laat fotograferen voor een aantal witte kruizen.

Dat wist ik nog niet James Douglas, van die cover; Van Virgin Killer en Lonesome Crow wel. Maar ik heb het dus eens even opgezocht. Op wikipedia heb ik gevonden.

Scorpions ~ Taken by Force

Op een andere pagina van wiki lees ik er het volgende over: Their next album, Taken by Force, originally featured cover art that depicted "children playing with guns at a military cemetery in France and some people found that offensive."

Dat is 'm inderdaad Ik had het wat ongelukkig geformuleerd.

Integenstelling tot de originele cover van Virgin Killer vind ik deze wel redelijk geslaagd en jammer dat het album zo niet op de markt is verschenen of gebleven.

Een waardige afsluiter van het Ulrich Roth tijdperk, hij vertrok op het juiste moment want zijn jaren 70's gitaarspel en uiterlijk zouden in de jaren 80 niet meer passen bij de Scorpions.

Dus nog eenmaal ouderwets vlammen in vooral natuurlijk "We'll Burn the Sky" en die andere 2 songs die het legendarische "Tokyo Tapes" zouden halen.

Leuke weetjes, het nummer "The Riot of Your Time" is geschreven naar aanleiding van de dood van Elvis Presley en in "Born to Touch Your Feelings" hoor je op het eind ook gepraat in het nederlands (alleen goed te horen via koptelefoon).

Ik heb nog de oude CD versie (zonder Suspender Love) erop, denk niet dat ik er veel aan mis want de live versie vond ik ook al matig.

De eerste lp met Herman Rarebell. The sails of Charon is één van m'n favorieten.

Sails of Charon is het beste nummer op dit schitterende album. Staan eigenlijk alleen maar pareltjes op. Echt het beste album van het begintijdperk van de scorps (en dat zijn in mijn beleving de 1e 5 albums).

Heerlijk album!! Als ik de berichten her en der moet geloven dan moet ik toch Tokyo tapes maar eens gaan aanschaffen. Dit is het enige album van de band die ik bezit met Roth erbij namelijk.

Hier staat toch wel,denk ik, het beste nummer van The Scorpions op. nl The Sails of Charon

Kan ik alleen maar mee eens zijn.

Sails of Charon is een erg goed nummer, maar het album vind ik net zoals de meeste met Ulrich Roth er nog bij, erg wisselvallig. Maar de helft vind ik wel echt goed, met de nummers Steamrock Fever, We'll Burn the Sky en He's a Woman, She's a Man. De rest vind ik minder dus.

Voor mij dan ook de enige echt goede plaat van Scorpions....

Ja, een ijzersterke live-plaat freakey.

Maar voor mij begint hun beste periode na Tokyo Tapes. Klaus Meine gaat pas dan echt geweldig zingen, weg met dat hippie-gedoe van Roth en daarmee wat mij betreft drie klassiekers op rij in de maak; Lovedrive, Animal Magnetism en als hoogtepunt Blackout. Love at First Sting vind ik ook nog wel echt goed. Maar dan na lange stilte, Savage Amusent, dat is weer minder mijn ding.

Goed album van Scorpions. Helaas de laatste met Uli Roth.

Beste nummers:

Steamrock Fever
The sails of Charon

World Wide Live al eens gehoord ?

Zeker niet hun beste studioplaat. Daarvoor staan er teveel zwakkere nummers op. Maar deze plaat bracht ons wel 3 van de geweldigste Scorpions-songs : Steamrock Fever, We'll Burn the Sky en het ronduit schitterende He"s a Woman, She's a Man.
3 nummers die inderdaad nog beter klonken op Tokyo Tapes.

Als het over Taken by Force en de geweldigste Scorpions nummers gaat hoort natuurlijk The Sails of Charon ook vermeld te worden.

...en Born to Touch Your Feelings

Bijna het hele album dus

Ik weet niet of het al eens is opgevallen. Mij viel het net ineens op. In de laatste minuten van Born to touch your feelings zijn er vrouwenstemmen te horen te door elkaar spreken waardoor het onverstaanbaar is. Maar...twee keer hoor ik toch een Nederlands zinnetje nl. "Het Geluid van gitaren."

Ja klopt, door een koptelefoon is het helemaal duidelijk te horen.
Op de originele binnenhoes van de LP staan de namen van de vrouwen die te horen zijn, een Surinaamse praat hierop Nederlands.

Opnieuw een geweldig album van the Scorpions, en wat mij betreft gelijkwaardig aan Virgin Killer. Beste nummers Steamrock Fever en Sails of Charon. Ik heb de Japanse cd met de foto van de begraafplaats erop zal ook wel weer te provocatief geweest zijn geweest voor een aantal christelijke goodie two shoes. 4,5

Ik hoorde het idd via een koptelefoon. De elpee heb ik niet (nooit gehad ook).

Door die 50th Anniversary edities ben ik eens mooi in de gelegenheid gekomen om me wat meer te verdiepen in hun oude materiaal. Tot op heden was ik namelijk alleen maar bekend met hun recente platen en de bekende hits.
Deze plaat blijkt de laatste te zijn met gitarist Uli Jon Roth en de eerste met drummer Herman Rarebell. Verder nog met bassist Francis Buchholz, ritmegitarist Rudolf Schenker en zanger Klaus Meine, geholpen door achtergrondzang van alle heren.
Wat een heerlijke plaat is dit zeg! Allereerst chapeau voor degenen die de remaster deden, want alles knalt haarscherp uit de speakers.
De mannen beginnen met de uptempo "Steamrock Fever", een lekkere opener, maar naar mijn mening niet een van de meest memorabele tracks van deze plaat. Zo vind ik dat Meine's stemgeluid op de opvolger "We'll Burn the Sky" een stuk beter uit de verf komen. Daarnaast vind ik het speelse, melodieuze gitaargeluid van Roth op dit nummer wel erg fijn en word hij hier en daar goed bijgestaan door een lekker vol klinkende bas.
Daarna volgt gelijk weer een lekkere rocker in de vorm van "I've Got to Be Free". Leuk hoe Roth Meine's hehehe's bekrachtigd met zijn gitaargeluid en een lekkere solo van hem in het midden van het nummer.
"The Riot of Your Time" is wat experimenteler dan het voorgaande materiaal. Niet alleen is Schenker te horen met een akoestische gitaar, maar ze mengen er hier en daar nog wat synth geluiden in.
Persoonlijk vind ik de intro van "The Sails of Charon" wat aan de lange kant, maar verder is dit weer een prima nummer waarin vooral het gitaargeluid van Roth weer in positieve zin opvalt.
In "Your Light" maken ze de instrumentatie wat meer "groovy". Een toegankelijk nummertje dat indertijd waarschijnlijk een goede kansmaker was voor wat radio airplay.
Het contrast met de hier en daar naar Soul neigende voorganger is groot, maar "He's a Woman - She's a Man" is weer een uptempo rocker waarin het ronkende gitaargeluid wederom opvalt en Meine's vocale bereik tentoongesteld word. Wat een geweldige zanger was/is hij eigenlijk ook. Bij dit nummer viel me het drumwerk van Rarebell eigenlijk pas voor het eerst op. Het lijkt wel wat prominenter in de mix te staan dan bij de voorgaande nummers. Degelijk en goed begeleidend spel trouwens.
Wat een prachtig, rustgevend nummer is "Born to Touch Your Feelings" trouwens. Geweldig hoe ze dit nummer hebben opgebouwd en Meine zingt hier het prachtigst als je het mij vraagt. Zijn stemgeluid weet je mee te slepen in de fragiele wereld van het nummer. De toevoeging van de vrouwen is ook goed gedaan. Vooral wanneer je het door een koptelefoon luistert, dan hoor je een aantal vrouwen van links komen en een aantal van rechts, net alsof ze om je heen staan.
Persoonlijk vind ik de bonustrack "Suspender Love" dan weer niet zo geweldig. Vooral de zangstijl die Meine hier aanhoud vind ik niet super.
Daarna volgen er drie demo's met zang: "Busy Guys", "Believe in Love" en "Midnight Blues Jam". Het grappige is dat ze bij deze tracks nog weinig tot geen tekst hadden, dus Meine zingt in klanken. Instrumentaal gezien vind ik de lekker stevig klinkende rocker "Busy Guys" het sterkst, maar "Midnight Blues Jam" is ook wel een leuke Blues improvisatie.
Daarna volgt er nog de instrumentale demo "Blue Dream". Een lekker lowback klinkende instrumentatie.
Daarna volgt er nog een demo versie van "Born to Touch Your Feelings". Een gestripte versie, want het gitaarwerk van Roth is hier niet te horen en ook de toevoeging van de vrouwen zit er niet bij. Het resulteert erin dat de vocalen van Meine nog meer naar de voorgrond komen en hij zingt ook hier weer prachtig.
Een sterke plaat van Duitsland's bekendste Rock-band. Wat mij betreft een dikke aanrader voor de liefhebbers.

Leuk dat je wat grasduint in het oude werk van Scorpions, Metalhead99. De albums zijn soms wat wisselvallig maar allemaal de moeite vind ik, met Fly to the Rainbow en In Trance als mijn favorieten.

Nu de bonusvraag: heb je ook de Nederlandstalige dame kunnen horen?

Ja, heel even maar. Daarna werd ze weer overstemt door de andere vrouwen. Met name de Aziatische vrouwen lijken meer op de voorgrond te staan.