Manfred Mann's Earth Band - Solar Fire (1973)

Na mijn enthousiasme over The roaring silence ben ik nu in de tijd teruggereisd naar Solar fire en Nightingales & bombers, maar van die drie vind ik dít album toch het minste. Het begint eigenlijk al bij het lange openingsnummer : Father of day, Father of night is natuurlijk prachtig uitgevoerd, maar ik kan er toch niet onverdeeld enthousiast over zijn. Via de twee latere Springsteen-covers wist ik al hoe MMEB gebruikt maakt van composities van andere artiesten om er dan een (aanzienlijk) langere en spectaculaire work-out van te maken, en ook hier klinkt het allemaal weer fantastisch met gitaar- en synthesizersolo's bovenop die mellotron, maar ik vind het wat èrg lang duren, en dan zit er voor mij in die bijna tien minuten te weinig melodische en ritmische variatie om het echt te ervaren als het meesterwerk dat de meeste mensen er hier in horen (getuige ook het aantal gebruikers dat het als favoriet heeft aangevinkt: 32, 20 meer dan nummer 2, de titeltrack). In the beginning, darkness zet de zaak wat meer op scherp, en het grappige instrumentaaltje daarna heeft een bijzonder mooie en subtiele afronding.
        De tweede helft van de plaat bevalt me eigenlijk een stuk beter. Het elegante titelnummer zet de toon, en de daaropvolgende instrumental is werkelijk geweldig, met gitaarsolo's die in Saturn al sterk zijn maar in Mercury echt subliem, mijn favoriete (dubbel)nummer van het album. De twee Earth-nummers vormen een sfeervolle afsluiting van het album, en zo kom ik uiteindelijk toch nog aan 4*, ook al omdat de kosmische insteek qua teksten en sfeer mij wel aanspreekt. Ergens comfortabel tussen 70's-rock, prog en jazzy in; hoe de mannen hun instrumenten beheersen is verder boven alle kritiek verheven, en hoewel ik bij The roaring silence totaal platging voor de stem van Chris Thompson moet ik zeggen dat zijn voorganger niet voor hem onderdoet en zowel de rustiger als de steviger nummers probleemloos over het voetlicht brengt (met uitzondering misschien van de "lichte" stem die hij opzet in het slotnummer, die past misschien wel in de compositie maar vind ik zelf niet zo geslaagd).
        Beluisterd als MMCD06 op het Creature Music-label, (ook) via Manns eigen website te bestellen; het geluid is zoals gezegd geweldig en het boekje niet onaardig, maar op aandringen van Mann zelf is de tracklisting van het oorspronkelijke vinyl-album aangehouden, zodat de twee bonustracks nu alleen als gratis download (192 kbps) van zijn eigen site te halen zijn.