Manfred Mann's Earth Band - The Good Earth (1974)

Geen speciale favoriet van mij deze, maar het initiatief dat je met het bezit van dit album eigenaar kon worden van een stukje land van een ´square foot´ (grootte van een LP, denk ik dan meteen) is natuurlijk enorm leuk. Zie ook het linkje: een lastig bereikbaar hooggelegen gebied ergens in Wales.
Mijn exemplaar heeft het hoekje dat je van de binnenhoes moest halen en opsturen er nog aan. Voor wie er een belegging in ziet: je moest wel claimen vóór 31-12-1975.

Bestaat dat perceel nog? Dit album is overigens zeker niet slecht. Vooral de titeltrack, Earth Hymn en Be Not Too Hard zijn erg goed. Eigenlijk qua thematiek de meest pure Earth plaat die MMEB heeft voortgebracht.

Na enig aarzelen 3,5 ***.

Wat is er aan de hand? The Good earth zit chronologisch precies tussen de weergaloze cd's (superlatieven schieten te kort) Solar fire (1973) en Nightingales and bombers (1975) en voldoet niet aan hetzelfde verwachtingspatroon.

Zelfs als The Good earth de kwalificatie zeer goed zou krijgen, dan nog verbleekt het bij het prachtige muzikale geweld van z'n voorganger en opvolger.

En dus dreigt de cd in de vergetelheid te geraken, platgedrukt door andere Manfred Mann vogeltjes in het nest. Singles vielen niet op of werden niet opgepikt, kortom, de band was niet volledig op dreef en Mann had inzake kwaliteitseisen de teugels teveel laten vieren.

De verkoopcijfers waren ook al niet best.

En toch vind ik dat liefhebbers van de pre-Chris Thompson periode de plaat een herkansing moeten geven. Er staan in ieder geval toch een aantal boeiende nummers op, naast wat Bluebird al noemt zou ik nog willen wijzen op de schoonheid van opener Give me the good earth.

Het is mij een raadsel waarom dezelfde muzikanten onder dezelfde leiding en omstandigheden een plaat hebben gemaakt die maar moeilijk kan tippen aan albums uit eigenlijk dezelfde periode.

Misschien een ongelukkige hand van kiezen van nummers voor The Good earth, te anoniem, niet smaakmakend genoeg zoals Father of day, father of night of Spirits in the night.

Maar nogmaals, een herkansing voor het toch niet onaardige album op zich lijkt mij geheel terecht. Zelfs een plaat op de halve kracht van Solar fire of Nightingales and bombers is nog steeds een aanwinst voor de collectie!

Past mooi in het rijtje van de pre-Thompson MMEB platen. Het mist de kracht van een Solar Fire, maar is toch zeker niet minder dan iets als Messin'. Dit album heeft wat gebrek aan ballen en aan rock songs, maar het bevat toch een stel zeer mooi uitgevoerde nummers met "I'll Be Gone" als een mooie cover en verder "Be Not Too Hard" en "Earth Hymn". De stijl die MMEB tussen 1973 en 1975 hanteerde is toch echt gewoon uniek en prachtig.

Heb een andere versie als deze maar deze is ook weer fraai alhowel minder als nightingale en bombers en solar fire.

Wat een lullige score voor zo'n gave symfo-plaat.
De platen met Mick Rogers t/m 1976 vind ik allemaal meer dan prima.

Met Thompson ging het ook even goed, maar dat duurde maar 3 platen.

Mick Rogers is misschien niet zo'n geweldig bijzondere zanger, maar zijn gitaarspel wel.

Hoorde bij mijn eerste CD's en heeft zo'n lullig hoesje met een bliksemschicht erop en de originele hoes als cameootje links onderin.
Special Price dat wel.
Verder geen enkele info.
Gekocht omdat ik diverse voorgangers en opvolgers al had op LP en deze nog niet.

Het is wat musician zegt: de voorganger en de opvolger zijn stukken beter, maar dat maakt dit nog geen slecht album.
Er staat me nog iets van bij dat Be Not Too Hard toentertijd op single uit was, maar als dat al zo was, heeft het in ieder geval geen hitlijsten gehaald.
Manfred Mann's Earthband had in ieder geval een unieke stijl en geluid in die jaren en daarop is deze plaat geen uitzondering.
De composities zijn inderdaad wat minder hoogstens.
Maar Give Me The Good Earth, I'll Be Gone en Earth Hymn zijn mooie en spannende nummers.
Ik waag er toch een kleine 3,5 * aan.

Ik was vergeten mijn stem hierop uit te brengen. Dus weer even uit de kast gehaald. Toch een lekker plaatje met een herkenbare sound en inderdaad enkele zeer goede nummers(zie Dibbel). En zoveel minder dan Solar Fire? Kan ik niet zeggen.

Ik blijf hier maar bij hangen. Na tig luisterbeurten moet ik bekennen dat ik The Good Earth onbegrijpelijkerwijs altijd onderschat heb. Waarschijnlijk dat ik ook altijd mijn voorkeur gegeven heb aan SF en N&B en daardoor deze een beetje heb "verwaarloosd". De hele sfeer van deze plaat past precies in het tijdsbeeld van toen. Elementen van Camel en Procol Harum komen voorbij en veel andere herkenbare stukken die ik op dit moment even niet thuis kan brengen(zelfs een riffje van Status Quo).
In mijn enthousiasme knal ik er nog een halfje bovenop.

Blijf het een magere eindscore vinden. Zit nog eens te luisteren naar deze sympathieke plaat en echt elke song is sterk met als uitschieters Earth Hymn en de leuke ballad Be Not Too Hard.

@ Ozric op de albums hierna werd het niveau steeds verder opgekrikt...

En bovendien verbleekt The Good Earth een beetje bij voorganger Solar Fire.

Ik weet het niet.

Ik vind de platen Nightingales & Bombers, Good Earth en Solar Fire allen van hetzelfde consistente nivo.

Van de periode met Chris Thompson vind ik Watch en Angel Station het sterkst, maar moeilijk vergelijkbaar met deze bijna space-rock achtige periode.

Om nu te stellen dat het niveau beter wordt, vind ik ver gaan. Er werd gekozen voor een meer songgerichte approach, en er werd vaker een song gespeeld van een componist buiten de band.

Intussen scoort deze plaat het laagst van alle MMEB platen op Musicmeter. Dat is toch vreemd?

Ben ik echt zo vreemd dat ik muziek meer kan waarderen dan anderen?

Er moet er één het laagste zijn, en de werkelijkheid is dat veel fans andere albums van MMEB veel beter vinden.

Ook ik mis de fanatieke symfo en de goede composities van Solar Fire en Nightingales and Bombers.

Je vind het niet vreemd dat Chance en Midnight Tango hoger scoren?

Ik denk dat ik ambassadeur ga worden van ondergewaarde platen op Musicmeter. Te beginnen met deze.

Zo'n nummer als Earth Hymn veegt wel de vloer aan met Pluto the Dog.

Ik ben het helemaal met je eens. Echter, The Good Earth is een klein stapje terug tussen twee meesterwerken in, waardoor hij sterker verbleekt dan bijvoorbeeld Chance, die veel meer een eigen route vaart en daarnaast nog wat hits bevat. Het zal context zijn en vergelijkingsmateriaal wat The Good Earth naar beneden haalt. Echter Earth Hymn is een geweldig stukje muziek.

The Good Earth is ook geen slecht album maar een beetje tam, als je het vergelijkt met wat er voor en na dit album zit.
Individuele stukken zijn ook zeker mooi. Maar je geeft sterren voor het complete album. Ik geef een ruime voldoende, maar niet de kwalificatie Wereldalbum. Die geef ik dan aan Solar Fire en Nightingales and Bombers.

Ik geef jullie beiden zeker gelijk.

Scores geef je voor beleving, context, maar vaak ook als vergelijking met andere platen.

Als ik een discografie van een band in één rits scores geef, dan zet ik ze tegen elkaar af. Waar ik dan later vaak op terug kom, omdat ik de plaat dan eens opzet. Veel platen hier op musicmeter heb ik geluisterd voor de site uberhaupt bestond, en die platen heb ik al jaren niet gehoord maar wel puur op herinnering een score gegeven.

Wellicht dat deze plaat daarom in de herinnering van veel users, helemaal niet zo goed was. Met name in het licht van Solar Fire. Wat me wel weer verbaast, is dat Messin' wel een lekker hoge score heeft.

Wellicht wel een goede verklaring. Ik heb me hier in eerste instantie ook schuldig aan gemaakt, maar na enkele hernieuwde luisterbeurten kan alleen maar constateren dat deze staat als een huis en dat ik hem zelfs persoonlijk beter vind als SF.
Blijft het natuurlijk nog vreemd dat deze wel erg laag gewaardeerd wordt

Dit album was mijn kennismaking met Manfred Mann's Earth Band.
Dit album heb ik ook op vinyl nog. Later Solar Fire, The Roaring Silence, Angel Station aangeschaft op vinyl.
Later nog Somewhere in Afrika. Daarna de band wat uit het oog verloren.

Dit album is inderdaad erg laag gewaardeerd. Ik vind deze ook iets beter dan Solar Fire en inderdaad is Earth Hymn een erg goed nummer.

Ik had de hoop nog dat ik met kopen van dit album een stukje land rijker was. Die actie was helaas la voorbij.

Binnenkort (13 september) komen ze in de Boerderij in Zoetermeer.

Ik ben beetje voor beetje die geweldige 40th Anniversary-box aan het doorgronden. Dat is natuurlijk handig omdat de afstand tussen thuis en werk zich prima leent voor dergelijke luistersessies.

Tam? Minder?
Ik hoor het niet. Waar moet ik beginnen, de geweldige instrumental Sky High? Het uitermate geslaagde tweedelige epos Earth Hymn? De kwaliteitspop van Be Not Too Hard en I'll Be Gone? Dan is daar ook het uitstekende titelnummer met een geweldige apotheose tegen het einde waarbij een spannende keyboardsolo heel bruut wordt verstoord door een soort van stadionrock.
Mij hoor je zeker niet klagen, dit past voor mij zonder problemen tussen Solar Fire en Nightingales And Bombers in.

Daar doe je de band schromelijk mee te kort. Voor zover ik weet zit het tot en met Criminal Tango helemaal goed, of het nu prog is of pop.

Ook ik vraag me af hoe het kan dat een plaat middenin de reeks van Solar fire, Nightingales & bombers en The roaring silence kwalitatief zo uit de toon valt. Zelf denk ik dat dat toch veel met de composities te maken heeft; het titelnummer heeft bijvoorbeeld een melodie die ik al na twee minuten zat ben, en of de gitaarriff nou saai is of alleen maar te mechanisch wordt gespeeld weet ik niet, maar het lukt mij in ieder geval niet om geboeid te blijven. Het instrumentale tussenstuk is dan weer wèl sterk, en zo zit ik al meteen in de spagaat.
        Het risico is bij mij altijd een beetje dat ik een stok ga zoeken om de hond mee te slaan: dan vind ik Launching pad bijvoorbeeld een mager en slecht gezongen nummer, en dan val ik over het feit dat het slot bestaat uit een melig instrumentaal stuk dat als een nachtkaars uitgaat, maar als ik het nummer wèl leuk had gevonden had ik er slechts de schouders over opgehaald als iemand van dat einde een punt had gemaakt.
        Zo is alles op kant 1 eigenlijk niet slecht maar een beetje middelmatig, en dan knalt kant 2 er opeens in met een spannend intro dat overgaat in een geweldig sfeervol en melodieus nummer inclusief scherpe gitaarpartij en mooie basloopjes, gevolgd door een heerlijk instrumentaal tussenstuk met lekkere synthesizersolo's en een ritmesectie met een aan Ian Paice en Roger Glover herinnerende voortstuwing. En Sky high gaat nog even door, ook weer met zo'n geweldige ritmesectie – als de hele plaat van dit niveau zou zijn kwam ik gevaarlijk dicht in de buurt van de 5*, maar Be not too hard is daarna weer te melig voor woorden (inclusief percussie die mij doet denken aan dat feest dat ik juist aan het eind van de vorige maand weer voor een vol jaar achter mij hoopte te hebben gelaten), en het slotnummer is dan weer wel mooi maar telt voor mijn waardering maar half mee, want tezeer afgeleid van "part 1". Hoewel, als ik dat lekker vette synthesizer-intro hoor vraag ik me ook híérbij af of ik niet een stok zoek...
        Conclusie : op z'n (twee) beste momenten fantastisch, maar verder te middelmatig om veel indruk te maken of achter te laten. Denk ik. Moeilijk om dit album op z'n ware merites te beoordelen.

Helemaal eens, de door jouw genoemde nummers zijn echte pareltjes in het oeuvre van MMEB!