Yes - Time and a Word (1970)

Machtig album.

goed album. Stuk voor stuk aan elkaar gewaagde composities met kop en staart, zonder zeurderig uitgesponnen riedeltjes. Soms wel wat nerveuze zang en muziek. Duidelijk Yes aan het begin...
En toen al goed.

En wie staat er op de hoesfoto en hoort er eigenlijk niet op?

steve howe

Hoe kan je het zeggen. Yes in de begintijd. Wel wat gedateerd maar klinkt toch wel erg goed. No opportunity.... en The prophet 3,5*

De Yes-sound krijgt hier nog wat meer vorm. Klinkt nog niet echt uitgebalanceerd (de torenhoge ambities kunnen nog niet vlekkeloos worden uitgevoerd), maar het is al behoorlijk in orde.
De Grote-Stappen-Naar-Toekomstig-Werk heten hier Astral Traveller, dat zo op Fragile of The Yes Album had kunnen staan en een technisch kunnen ten toon spreid waar menigeen alleen maar jaloers om kan zijn, en het titelnummer, dat laat horen hoe groots en meeslepend de ballads van deze band kunnen klinken (denk ook maar eens aan Wondrous Stories of To Be Over...).

3,5, maar de individuele dikke vette 5-en van hierboven genoemde nummers maken van het totaalplaatje een 4!!

Ook hier de fantasieloze US cover ( met Steve Howe op de foto terwijl hij helemaal nog niet meespeeld op dit album !! ) in plaats van de UK prent

Pas na laatste remaster beurt van Rhino maakt deze plaat echt sense. De orkestratie klinkt af en toe nog een beetje te hard en jammergenoeg gaan alle toeters en violen ten koste van de orgelpartijen en zo dus ook van het bandgeluid maar swa, het blijft evengoed een goede plaat.

Zo ervaar ik dit ook!

***1/2

De beluistering van dit album voelt als een thuiskomst. Ik had deze zeker 20 jaar niet gehoord, en het enige dat overblijft is een associatie van hoe het ´voelde´. En dan ineens kom je m tegen, in die bijzondere blote-benen hoes voor 4 euro 50 puntje gaaf (vinyl).

plaatje

Niet alle muziek blijft staan na lange tijd. Maar deze dus wel. Ik herkende nog verrassend veel. Net als kaztor vind ik de laatste twee nummers het beste.

Prima cd, vijf heren in topvorm. Geen gedoe over 'onvoldoende gerijpt' of nog te weinig ervaring: gewoon een klasseband vanaf het begin, vanaf de eerste cd, Yes.

Deze is nog net even beter.

Het begin is overweldigend, met No opportuinity......., Then, Everydays & Sweet dreams.

Eindigt met een concertklassieker, Time and a word.
Qua luistergenot doet het niet veel onder voor wat nog gaat komen en dat was hun meest bekende en beruchte periode (1970-1974)

Het heeft nog wel zo'n echt eind jaren 60 sfeertje, die ze op hun 'eerste en erkende meesterwerk' The Yes album (1970) al gelijk overboord hebben gegooid.

Er is een periode dat je er niet meer naar omkijkt, dat oude werk. Dat je alleen nog hunkert naar nieuw. Er komt ook een periode dat 'nieuw' je eigenlijk niet meer kan schelen. Wat is nieuw?

Time and a word is 40 jaar oud en dan mag je er met warme gevoelens nostalgisch naar terug luisteren. En het is net zo nieuw als je zelf wilt geloven.........................

Een goed album met een speciaal nostalgisch sfeertje (dat early stemgeluid van Anderson!). Wat sommigen "niet volledig uitgebalanceerd" noemen zal waarschijnlijk te maken hebben met het feit dat dit nog geen echte concept albums zijn zoals 'Close To The Edge' .

tweede yes album en al een goeie sprong voorwaarts , vooral everydays is hemels !

De ritmesectie steelt wat mij betreft de show, luister eens naar het machtige quasi nonchalante baswerk van Chris Squire op het openingsnummer.
Samen met de drummer Bill Bruford zijn ze een klasse beter als de gitarist en keyboardspeler.
Hun echte klassieke sterbezetting zou ook na dit album tot stand komen.

Zo hoor ik gitarist Peter Banks af en toe iets vals spelen vooral in de snelle solo stukken en weet keyboardspeler Tony Kaye de middelmaat niet te ontstijgen.
"Then" is een heel chaotisch nummer, de instrumenten doen maar wat zo lijkt het.
Alleen het reffrein en het snelle stevige stuk blijven me bij.

Kan niet echt wennen aan het orkest, op de een of andere manier weten ze samen met Yes nooit een eenheid te vormen.
Luister eens naar het snelle stuk op "Everydays" waar alle instrumentalisten verzuipen in het geheel (inclusief orkest) terwijl ze proberen tegelijk te soleren, maar dan ieder voor zich.

Na dat geweld is "Sweet Dreams" een aardig rustpunt, om daarna het in principe aardige "The Prophet" productioneel om zeep te laten helpen.
Alsof alle sporen tegelijk benut moesten worden, wat een eindmix !

"Clear Days" is zo'n liefelijk Jon Anderson nummer, voor het eerst komt het orkest tot zijn recht want de overige instrumenten doen even niet mee.
Chris Squire gaat lekker los op "Astral Traveller", een voorbode op al het moois wat Yes later nog zou maken en al een stuk geslaagder omdat het orkest er niet doorheen tettert.
Heerlijk bombastisch einde trouwens.
Het slotnummer sust je wat in slaap op een prettige manier totdat je wakker schrikt van het orkest die het weer verpest.

Het moge duidelijk zijn dat ik niet echt kapot ben van dit album, met de beste bedoelingen gemaakt maar vooral de producer Tony Colton laat hierop zien hoe het niet moet.

Ik zou toch zweren dat ik hier een jaar geleden al een berichtje had geplaatst.

Je hoort hier duidelijk een ambitieuze band aan het werk, maar ook een band die nog moet groeien en hun draai nog moet vinden. Howe en Wakeman schelen natuurlijk ook een slok op een borrel.

Soms wordt het toch iets té druk en chaotisch.

Aangezien niemand het nog heeft gedaan zal ik voor de goede orde maar even vermelden dat 'Everydays' natuurlijk van de hand van Stephen Stills is. Een ambitieuze cover, maar ook dit is nog wat zoekend, en soms wat chaotisch. Doe mij dan toch de mooie, sobere uitvoering van Buffalo Springfield Again maar.

Al met al mag het album er zijn, al zijn de strijkers soms wat kitscherig.

De productie is inderdaad bij vlagen behoorlijk over-the-top. Het nekt de flow van het album.

Yes is natuurlijk nooit 'over-the-top', alleen maar close to the edge.

Ik begrijp ook niet goed wat je bedoeld. Maar ik heb hem nog eens afgeluisterd, ik vind de geluidskwaliteit geweldig. Ja, het is natuurlijk 1970. Maar ik vind de orkestratie prima, ook af en toe een aardig strijkje.

Maar bovenal een sterk (en herkenbare) Yes cd, een volgende opstap naar The Yes Album en Fragile.

Ondanks de terechte opmerking van Droombolus, meer dan drie jaar geleden, staat die belachelijke hoes hier nog steeds?

Is er niemand die de originele kan/wil plaatsen.
Iemand die daar handig in is en er lol in heeft....?

Of zijn we hier al net zo preuts geworden als in de US of A?

Je hebt wel gelijk, die oorspronkelijke zwart witte hoes hoort er eigenlijk te staan. Ik zal even vragen bij het toevoeg-team, ik heb er twee linkerhanden in.

ik vier

Wat betreft de hoes: "You can't judge a book by looking at the cover."
Een briljante plaat met briljante musici.
Even terug in de tijd naar mijn zolderkamertje: daar hoorde ik midden jaren zeventig voor het eerst "Then"; stond op een verzamelalbum. Dat smaakte naar meer en aldus kwam ik uit bij Time And A Word. Die plaat overdonderde me vanaf de openingstrack: orkestraal en magistraal. En toen waren Steve Howe en Rick Wakeman er nog niet eens bij!
Je zult mij niet horen zeuren over de productie. Natuurlijk, het is een plaat van zijn tijd, maar aan de andere kant toch ook tijdloos. Zelfs voor Yes: Time and a Word staat nog regelmatig op de setlist. Bij mij gaat ie in ieder geval nog steeds mee. Een all time favorite.

..die knipoog makes it alright? blijft een stompzinnig cliché.
Een hoes verwijst juist vaak wel naar de inhoud, ook bij een boek overigens.
Artwork zoals oorspronkelijk uitgegeven hoort bij het album, zeker als hier het oorspronkelijke releasejaar wordt vermeld, de band Brits is, dus dan graag ook de hoes zoals die in de UK uitkwam, in 1970.

Ik ben blij dat de hoesfoto hierboven is aangepast, ik vind het echt een mooi kunstwerkje. Een schilderijtje om naar te kijken.

Nu zit ik mij er opeens aan te ergeren dat ik nog wel die Amerikaanse hoes heb bij mijn "Newly digitally remastered from the original master tapes" versie.
De cd zelf is wel zwart/wit met overigens alleen benen.

Maar de oplossing is toch voorhanden! Sla de pagina van het cd-boekje om en dan blijkt daar alsnog de originele hoes aan de binnenzijde te staan! Vouw de bladzijde helemaal om en stop het boekje achterstevoren terug in het cd-tje en voilá! De originele hoes voor het ruitje, de aanhouder wint.

Dank voor het plaatsen van de originele hoes , nu weten we weer over welk album we het hebben

Time and a Word

....in de VS hebben vrouwen op platenhoezen geen borsten blijkbaar ( denk aan ELL van Hendrix of Blind Faith)

Ook een stuk beter om aan te zien.



Dat is ook de versie die wij hebben en ik heb precies hetzelfde gedaan.

Ik lees nu het boek Close To The Edge, geschreven door journalist Chris Welch, en daarin valt te lezen dat, in de ware Yes-traditie, bepaalde akoestische gitaarpartijen, gespeeld door David Foster, werden opgenomen buiten Peter Bank's medeweten. Hij werd ook op een aantal nummers 'vervangen' door een studio-orkest en na een optreden dat net na de opnames plaatsvond werd hem duidelijk gemaakt dat de bandleden zonder hem verder wilden.

Een bijzonder netelige situatie, omdat ze toen nog allemaal uit financiële noodzaak in één huis woonden.

Daarna werd Steve Howe al vroeg ingelijfd door toedoen van hun toenmalige manager Roy Flynn, die ook al snel het veld moest ruimen wegens ontevredenheid van de band, terwijl hij zowat al z'n inkomsten aan de band spendeerde... Die liet vervolgens een contract opstellen waarin hij 5% zou krijgen van de inkomsten van hun vroege werk, voor het geval waarom je je misschien afvraagt waarom er een song getiteld Five Per Cent For Nothing op Fragile staat... Hij heeft vervolgens geen cent daarvan gezien.

Zes maanden daarvoor kreeg hij een aansteker van de band waarop stond 'To Roy Flynn,who has done more for us than anybody else in the business. We hope this small gift will enlighten you as much as you have enlightened us'...

Een goede manager wordt niet zomaar gedumpt, wellicht was onderstaande de reden....

Flynn was a good nightclub manager, but the band needed someone who really knew the business, like Brian Lane. They eventually worked out a contract where Flynn would receive 5% of their earnings for his early efforts. According to Flynn, he never saw a single cent of it.

Staat ook in het boek, en de band had zeker ook hun redenen, maar toch zou het me niets verbazen als er achter-de-ellebogenwerk zou zijn geweest, een eigenschap waarvoor deze band, en dan met name de combi Anderson/Squire, een gouden beker verdiend. Iemand die z'n hele hebben en houwen in de band stopt, daar ga je toch wat zuiniger mee om als je zelf geen cent te makken hebt, lijkt me. En dan die deal die blijkbaar niet wordt nageleefd...

Het valt ook wat moeilijk te bepalen waar het precies aan lag. Er werden optredens zat geregeld, dus daar lag het niet aan. Tot aan The Yes Album was de band zoekende naar een eigen sound. The Yes Album was het make-it-or-break-it-album voor ze. Het vertrouwen van platenlabel Atlantic was tegen die tijd zowat tot het nulpunt gedaald, maar kennelijk was de komst van Steve Howe de doorslaggevende factor. Ik denk dat die doorbraak er met Flynn erbij ook wel was gekomen.

No Opportunity, Then (!!!!!) en The Prophet.... Wauw. En deze band moest nog definitief doorbreken met het Yes Album? :S