The Doors - Waiting for the Sun (1968)

Vanaf Love Street is het een prachtige run tot en met Spanish Caravan,maar daarna komen er 2 nummers die het niveau eruithalen voor mij,maar de 2 afsluiters zijn dan wel weer heerlijk,vooral Yes the River Knows.
Gek genoeg wordt ik eerder depri van deze album onder invloed van wiet dan bij bijv. Master of Puppets van Metallica,maar nuchter gezien schijnt er dan wel weer meer licht op.

Als een album begint met Hello I Love You dan moet je toch al gelijk concluderen dat dat wederzijds is?!
Zodra de eerste tonen gespeeld worden komt er al een enorme glimlach tevoorschijn en is het heerlijk thuiskomen. Heel vertrouwd begroeten The Doors mij om me vervolgens mee te nemen aan de hand, een hand die me mee zal voeren langs diverse zeer toegankelijke liedjes.
Love Street is daar al een goed voorbeeld van. Het is verbazingwekkend licht en luchtig zonder dat het goedkoop is. Pop-Doors optima forma. Ze komen er zeer goed mee weg als je het mij vraagt, want dit mag toch zeker een klassiek nummer genoemd worden.
Not To Touch The Earth verlaat dat pad enigszins en klinkt spannender. De manier van spelen werkt haast hypnotiserend en het orgel krijgt weer een grote rol. Magisch nummer en nog steeds erg sterk ondanks dat ik het wel erg vind passen in die jaren '60.
Het ietwat melancholische Summer's Almost Gone is minder mysterieus maar het heeft iets triestigs over zich. Maar juist hierdoor raakt het mij behoorlijk en is het uitgegroeid tot een van mijn favoriete nummers van dit album. Prachtig gespeeld en ingetogen gezongen.
Misschien vreemd, maar Wintertime Love is misschien wel mijn favoriete song van dit album. Hoe vaak de stereo qua volume omhoog is gegaan als dit nummer zich aandiende durf ik niet meer te zeggen. Het nummer weet me telkens weer mee te sleuren in zijn enthousiasme en wat is dat intermezzo na ongeveer anderhalve minuut toch zalig.
The Unknown Soldier is natuurlijk ook een klassieker te noemen. Het trieste is natuurlijk dat het tekstueel nog even actueel is als toen en ik vrees dat het altijd wel actueel zal blijven.
Hoe dan ook een ijzersterk nummer.
Spanish Caravan gaat weer een totaal andere kant op. Wat dat aan gaat is dit album dan ook heel divers. Het flamenco gitaarspel van Krieger is goed en uiteraard zeer passend hier en hoe mooi als dan opeens de electrische gitaar in combi met het orgel inzet: dat is wel een zeer mooi stuk in deze kleine 3 minuten die het nummer duurt.
Over My Wild Love heb ik lang bedenkingen gehad en heeft er voor gezorgd dat dit album de 5* niet kreeg. Inmiddels ben ik daar overheen en vind ik dit bezwerende stuk perfect passen binnen de diversiteit van alle nummers.
We Could Be So Good Together heeft de poppy inslag van de eerste nummers op dit album. Vrolijk en opbeurend. Degelijk uitgevoerd en er valt dan ook niets negatiefs over te melden alhoewel ik me kan voorstellen dat veel fans met nummers als deze niet zo heel erg veel kunnen.
Yes, The River Knows vind ik na ik weet niet hoe veel draaibeurten nog even betoverend als toen ik het voor het eerst hoorde. Naar Doors-maatstaven erg rustig gespeeld en gezongen.
Ik kan er heerlijk in opgaan.
Afsluiter Five To One is misschien wel het meest vertrouwde Doors nummer. Geen uitstapje, geen frutsels of fratsen: gewoon de Doors zoals we ze kennen van b.v. hun debuut album. Uitstekend gitaarwerk, herkenbaar orgelgeluid en Jim die al zijn demonen zijn lijf uit probeert te zingen.
Ik besef heel goed dat puur bekeken dit album te veel allerlei kanten op springt, dat het misschien wel te veel zwalkt en dat het daardoor niet snel uitgeroepen zal worden tot beste Doors-album.
Toch heb ik er in de loop der tijd een bijzondere band mee gekregen en zie ik het samen met het debuut wel degelijk als persoonlijke favoriet. Maar ja; hebben The Doors überhaupt wel een slecht album afgeleverd? Nee, dat dacht ik ook niet.

2007 is het jaar waarin ik The Doors ontdekte. Natuurlijk kende ik ze daarvoor ook al, maar door het herzien van Apocalypse Now (The End!) viel nu eindelijk eens het kwartje.

Na het debuut, Strange Days en L.A. Woman is nu Waiting for the Sun aan de beurt om 's flink onder de loep te worden genomen. De eerste luisterbeurt was een wisselend succes. Niet alles greep me, maar van twee nummers was ik meteen flink onder de indruk:

My Wild Love: weer een heel andere kant van The Doors wordt hier belicht. Dit deed me zelfs een beetje aan gospel denken.

Five to One: klonk erg vertrouwd, misschien dat ik dit nummer wel 's op een greatest hits heb gehoord ofzo. Razendspannend nummer in ieder geval!

Over het algemeen klinkt de stem van Morisson al wel wat zwaarder en het geluid van de orgel is ook net wat anders dan op de eerste albums. Wellicht had meneer Manzarek hier een ander orgel?

Ik houd het nog even bij 3*, maar dat zal waarschijnlijk nog wel wat omhoog gaan.

Het Flower Power album van The Doors.
Na het opzoeken van de zelfkant (The Doors), en de angst om er overheen te stappen (Strange Days).
Jim Morrison plaatst zichzelf meer op de achtergrond.
Maatschappelijk kritischer geheel tot gevolg.
Natuurlijk zijn daarbij de nodige liefdesliedjes aanwezig.
Perfect passend in het tijdsbeeld.
Er is zelfs ruimte voor humor met een vette knipoog.
In Love Street wordt een stukje gezongen in de stijl van Bob Dylan.
Het grote voorbeeld in die tijd.
Tenminste, ik ga er van uit dat dit als grap bedoeld is.
Jim klinkt wat minder afwezig.
Het zou mij niet verbazen als deze periode gezien kan worden als zijn meest nuchtere.
En het lijkt ook dat hier minder gebruik is gemaakt van bestaande gedichten.
Dat bij verschillende nummers werd geïmproviseerd op composities van de overige drie leden.
Meer sprake van gelijkheid binnen de band.
De spanning die aanwezig is, is vooral hoorbaar in songs die als anti Vietnam gezien kunnen worden.
Zoals hoorbaar bij The Unknown Soldier en Five To One.
Magere Hein heeft zijn oog nu op jonge strijdbare soldaten laten vallen.
Jim laat hij eventjes links liggen.
Alleen bij Not to Touch the Earth en My Wild Love druipen de nodige genotsmiddelen vanaf.
Zoals hij hier het spoor kwijt raakt past ook alleen bij hem.
Prachtige zinnen in een onsamenhangend verhaal.
Zijn voordracht laat een overtuigend gevoel achter.
Absoluut weer een topplaat.
Toch blijft hij achter bij de eerste twee en die prachtige afsluiter L.A. Woman.
Dan ben je enigszins teleurgesteld als je na die albums kennis maakt met Waiting For The Sun.
Maar zeker beter dan Morrison Hotel en The Soft Parade.

Dit derde album van The Doors maakt een valse start met Hello I Love You en Love Street. Dat zijn geen slechte nummers, maar goed zou ik ze ook niet noemen. Pas bij Not to Touch the Earth komt het album echt uit de startblokken. Dat nummer is ook meteen een hoogtepunt op het album: heerlijk intens. Daarna komt een nummer dat even heerlijk is, maar op een hele andere manier. Summer's Almost Gone zwelgt zo'n beetje in z'n eigen melancholie. De zomer is bijna voorbij. Nog niet helemaal kennelijk, maar toch is het al tijd om terug te gaan blikken. Wintertime Love laat daarna horen dat ook de winter zo deprimerend nog niet is.
Deze drie nummers zijn voor mij het hoogtepunt van Waiting for the Sun, hoewel er uiteraard nog wel meer goede nummers op dit album te vinden zijn, zoals Spanish Caravan met z'n flamenco-invloeden en afsluiter Five to One.
Met My Wild Love en Yes the River Knows komen er ook nog twee zwakke nummers voorbij.

Het mooie aan Waiting for the Sun vind ik de hoeveelheid stijlen en invloeden die er in dik een halfuur voorbij komen. Nadeel daarvan is dan ook weer dat het album een beetje overkomt als een verzameling liedjes die als los zand aan elkaar hangen. En, nu ik toch bezig ben: de vocalen overtuigen me ook niet overal. Vaak klinkt Jim Morrison wat ongemotiveerd, alsof hij de mond nauwelijks open wil trekken.
Kortom, een bij vlagen erg sterk album, maar het heeft ook voldoende zwakke momenten. Daarom 3,5 ster.

Het eerste album waar The Doors ook hun politieke mening geven.
Dit heeft echter geen slechte invloed op de kwaliteit.
Hun derde album is wederom erg goed. Op dit album kan je horen dat Jim zijn stem beïnvloed wordt door zijn levenstijl.
Nummers als Summer's Almost Gone en Yes, The River Knows laten de jonge Morrison horen, waar hij bij bijvoorbeeld My Wild Love al duidelijk minder sterk bij stem is.

Dit album bevat weer vele pareltjes. Love Street met het typische Jim cynisme (I think I like it fine, so far) is een schitterende ode aan Pamela Courson. Not To Touch The Earth is onderdeel van The Celebration of The Lizard, maar doet het op zichzelf staand ook erg goed.
The Unknown Soldier is een eerste openbare aanklacht tegen Vietnam van The Doors.

Het hoogtepunt van het album zit helemaal aan het eind: Five To One.
Het dreigende intro en dan JIm die erin schreeuwt. Het is een echt nummer voor de jongeren, maar wel weer met een snauw erin naar de Flower Power generatie die hij eigenlijk minacht.

Al met al een schitterend album.

Een flink aantal keer geluisterd, maar het bij mij zeer geliefde Waiting For The Sun staat niet eens op dit album! Ware mindfuckery, maar gelukkig nog steeds een zeer sterke, dromerige plaat. Met Not To Touch The Earth een paddo-trip die helemaal mis gaat, maar ook lichtvoetiger en mooi werk als Love Street. Fijn gitaarwerk in Spanish Caravan, een tintje politiek in The Unknown Soldier en tegen het einde zelfs wat gospel. En dan mist er nog een epic die ik eigenlijk niet eens mis! Heerlijk album.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Waiting For The Sun
3. Strange Days