The Doors - Waiting for the Sun (1968)

Goed maar een beetje rare muziek. hij staat ook op Legacy: The Absolute Best. Jim zegt gewoon zijn gedicht en daar heb je dan een beetje achtergrondmuziek bij. Mooiste stuk uit het nr. vind ik het gedeelte van Not To Touch The Earth

Yeah, goeie plaat. Hello, I Love You is eigenlijk maar n simpel nummer maar er zit toch veel omheen en wel mooi. Love Street is zo'n mooie ballad dat er maar weinig van gelijke klasse zijn. Not to Touch the Earth is een lekker misterieus nummer. The Unknown Soldier, tja daar moet de Amerikaanse regering toch wel heel even mee overhoop hebben gelegen. Spanish Caravan is ook prachtig met die gitaren. We Could Be So Good Together is ook zo'n lekker deuntje net als Hello, I Love You maar ik vind het toch mooi. Five To One is een net zo misterieus nummer als Not to touch The Earth. Lekkere plaat : 5 sterren

Hij staat wel op 6 in mijn top 10, waarschijnlijk zal hij zakken. De muziek vind ik heerlijk, maar alsmaar meer komt het gevoel naar boven dat jim dit nooit had gewild. De opnames van dit album worden vaak nachtmerries genoemd, kan ik goed geloven, als je hoort hoeveel compromissen er gesloten zijn tussen Elektra en Jim Morrison. Om me een beetje gewetensrust te gunnen, heb ik de hoes omgedraaid, nu staat een Lizard King op m'n hoes

Tsja, who cares welke perikelen er allemaal speelden? Zolang de plaat maar excellent klinkt toch? En dat doet Waiting For The Sun zekers!!

Daar sluit ik me bij aan.

Als een album begint met Hello I Love You dan moet je toch al gelijk concluderen dat dat wederzijds is?!
Zodra de eerste tonen gespeeld worden komt er al een enorme glimlach tevoorschijn en is het heerlijk thuiskomen. Heel vertrouwd begroeten The Doors mij om me vervolgens mee te nemen aan de hand, een hand die me mee zal voeren langs diverse zeer toegankelijke liedjes.
Love Street is daar al een goed voorbeeld van. Het is verbazingwekkend licht en luchtig zonder dat het goedkoop is. Pop-Doors optima forma. Ze komen er zeer goed mee weg als je het mij vraagt, want dit mag toch zeker een klassiek nummer genoemd worden.
Not To Touch The Earth verlaat dat pad enigszins en klinkt spannender. De manier van spelen werkt haast hypnotiserend en het orgel krijgt weer een grote rol. Magisch nummer en nog steeds erg sterk ondanks dat ik het wel erg vind passen in die jaren '60.
Het ietwat melancholische Summer's Almost Gone is minder mysterieus maar het heeft iets triestigs over zich. Maar juist hierdoor raakt het mij behoorlijk en is het uitgegroeid tot een van mijn favoriete nummers van dit album. Prachtig gespeeld en ingetogen gezongen.
Misschien vreemd, maar Wintertime Love is misschien wel mijn favoriete song van dit album. Hoe vaak de stereo qua volume omhoog is gegaan als dit nummer zich aandiende durf ik niet meer te zeggen. Het nummer weet me telkens weer mee te sleuren in zijn enthousiasme en wat is dat intermezzo na ongeveer anderhalve minuut toch zalig.
The Unknown Soldier is natuurlijk ook een klassieker te noemen. Het trieste is natuurlijk dat het tekstueel nog even actueel is als toen en ik vrees dat het altijd wel actueel zal blijven.
Hoe dan ook een ijzersterk nummer.
Spanish Caravan gaat weer een totaal andere kant op. Wat dat aan gaat is dit album dan ook heel divers. Het flamenco gitaarspel van Krieger is goed en uiteraard zeer passend hier en hoe mooi als dan opeens de electrische gitaar in combi met het orgel inzet: dat is wel een zeer mooi stuk in deze kleine 3 minuten die het nummer duurt.
Over My Wild Love heb ik lang bedenkingen gehad en heeft er voor gezorgd dat dit album de 5* niet kreeg. Inmiddels ben ik daar overheen en vind ik dit bezwerende stuk perfect passen binnen de diversiteit van alle nummers.
We Could Be So Good Together heeft de poppy inslag van de eerste nummers op dit album. Vrolijk en opbeurend. Degelijk uitgevoerd en er valt dan ook niets negatiefs over te melden alhoewel ik me kan voorstellen dat veel fans met nummers als deze niet zo heel erg veel kunnen.
Yes, The River Knows vind ik na ik weet niet hoe veel draaibeurten nog even betoverend als toen ik het voor het eerst hoorde. Naar Doors-maatstaven erg rustig gespeeld en gezongen.
Ik kan er heerlijk in opgaan.
Afsluiter Five To One is misschien wel het meest vertrouwde Doors nummer. Geen uitstapje, geen frutsels of fratsen: gewoon de Doors zoals we ze kennen van b.v. hun debuut album. Uitstekend gitaarwerk, herkenbaar orgelgeluid en Jim die al zijn demonen zijn lijf uit probeert te zingen.
Ik besef heel goed dat puur bekeken dit album te veel allerlei kanten op springt, dat het misschien wel te veel zwalkt en dat het daardoor niet snel uitgeroepen zal worden tot beste Doors-album.
Toch heb ik er in de loop der tijd een bijzondere band mee gekregen en zie ik het samen met het debuut wel degelijk als persoonlijke favoriet. Maar ja; hebben The Doors überhaupt wel een slecht album afgeleverd? Nee, dat dacht ik ook niet.

mooi dat je Wintertime Love en Yes, the River Knows zo goed vindt.

Dit zijn gewoon twee pareltjes.

Mooi stukje aERo, na het debuut ook mijn favoriete Doors plaat (of is dat toch L.A. Woman?). Anyway, een dikverdiende 4,5*.

Wie het handjevol originele Doorsplaten koopt, koopt tijdloze muziek voor het leven...
Voor je kinderen, hun kinderen, deze muziek zal binnen 100 jaar nog echt genoten worden zulle mannen (vrouwen !)

Dit is een hele mooie plaat, alweer ! (Bij besprekingen van Doors platen zal ik vrij eentonig worden, waarvoor sorry !)

4 sterren dacht ik zo'n beetje ! ****

mooi album **** met five to one als mijn favoriet

ook al, mijn was nine to one

Na Aero's review wil ik My Wild Love weer een kans geven in het geheel,maar We Could Be So Good Together past hier gewoon niet bij,eerder op hun debuutalbum bij de mindere nummers,alhoewel die daar ook wel wegmogen van mij.

Mijn minst favoriete Doors-album. Verre van slecht, maar het laat bij mij nou eenmaal niet zo'n diepe indruk achter als een Morrison Hotel, Strange Days of L.A. Woman. Zelfs het door iedereen afgekraakte Soft Parade vind ik veel meer een eigen gezicht hebben.
De band lijkt hiermee een nieuwe richting in te willen gaan, maar klinkt wat besluiteloos, waardoor het een beetje als los zand aan elkaar hangt.

3.

kwa tijdsbestek staat hier meer bonus materiaal op dan de orginele songs .
dit bonus materiaal is wel van absolute klasse .
je zou alleen de Anniversary Edition kopen voor het bonus materiaal .
blij dat ik dat gedaan heb.

3 verschillende versies van Not To Touch The Earth?... hmmm, lijkt me vrij vervelend eerder.

wel `n goed nummer overigens .
17 minuten Celebration Of The Lizard is toch ook niet niks .

Nee die eerste is slechts een soort intro'tje.

en Not To Touch The Earth zit volgens mij ook nog eens verwerkt in de Celebration Of The Lizard

Dit is toch het beste deur album voor mij. Klinkt niet eens jaren 60.

Dat eerste helemaal mee eens,maar je hoort toch wel de orgel in overvloed hier hoor,niet dat dat zal inboeten op kwaliteit voor mij.

Albinoni's Adagio in G Minor is echt één van de mooiste nummers die ik in mijn prille, doch sjtrlijke leven heb gehoord.

Asturias aka Spanisn Caravan

gecomponeerd door Isaac Albéniz (1860-1909).

Spanish Caravan

In some of the introduction and middle instrumental part of this song, the Doors' great and versatile guitarist Robby Krieger used the main theme from the song Asturias, by the Spanish pianist (and student of Franz Lizst) Isaac Albéniz (1860-1909). Albéniz wrote two versions for solo piano around 1885, one called Asturias (after the Northern Spanish province of the same name), and the other called Preludio. The song was probably first arranged for solo guitar by Albéniz's contemporary, the great guitarist and composer Francisco Tárrega (1852-1909), and is better known today as a classical guitar piece. I first heard Asturias in 1968, at a guitar concert by the French / American classical guitarist Alfred Eric Street, while in college at Stetson University in Deland, Florida. Before that, I had only heard the song within the Doors' version of Spanish Caravan when the WAITING FOR THE SUN album came out in the summer of 1968, and had not yet heard of Asturias, Isaac Albéniz or Francisco Tárrega. After the concert, I asked Alfred about the song and told him where I had first heard the main melody. He had never heard of the Doors! The Doors' version bridges the gap of three traditions: Spanish classical, Spanish flamenco and American rock. This recording is a vehicle (finally) for my feelings that I've had for forty years for the vast and beautiful music traditions of Spain


...dat ik niet het verzin of zo

Verdomd goed spul, dit album. Dit was het eerste Doors-album dat ik me heb aangeschaft. Het feit dat ik de dag nadien terug in de platenwinkel stond om een tweede Doors-plaat te kopen, zegt genoeg. Toen heb ik Morrison Hotel gekocht, en die vond ik dan wel weer wat minder. Daar staat ook wel geweldige muziek op, maar die is minder aanstekelijk.

Maar Waiting For The Sun heeft mij definitief met de Doors-microbe besmet. Mijn verlanglijstje is daarvan de beste getuige.

Ik verplicht je bij deze om zo snel mogelijk al hun albums tot en met LA Woman aan te schaffen, verplichte kost!!!!

Hun eerste twee albums zijn wel de betere.

De hoes past er ook perfect bij, er 'schijnt licht' op de muziek maar blijft toch dat mysterieuze hebben.

2007 is het jaar waarin ik The Doors ontdekte. Natuurlijk kende ik ze daarvoor ook al, maar door het herzien van Apocalypse Now (The End!) viel nu eindelijk eens het kwartje.

Na het debuut, Strange Days en L.A. Woman is nu Waiting for the Sun aan de beurt om 's flink onder de loep te worden genomen. De eerste luisterbeurt was een wisselend succes. Niet alles greep me, maar van twee nummers was ik meteen flink onder de indruk:

My Wild Love: weer een heel andere kant van The Doors wordt hier belicht. Dit deed me zelfs een beetje aan gospel denken.

Five to One: klonk erg vertrouwd, misschien dat ik dit nummer wel 's op een greatest hits heb gehoord ofzo. Razendspannend nummer in ieder geval!

Over het algemeen klinkt de stem van Morisson al wel wat zwaarder en het geluid van de orgel is ook net wat anders dan op de eerste albums. Wellicht had meneer Manzarek hier een ander orgel?

Ik houd het nog even bij 3*, maar dat zal waarschijnlijk nog wel wat omhoog gaan.

Heb jij de 2007 editie met bonustracks??? En hoe klinken die Not To Touch The Earth bonustracks???

Ik heb die inderdaad, maar ik luister de bonustracks pas als ik goed vertrouwd ben geraakt met het gewone album. Wellicht dat iemand anders je vraag kan beantwoorden?

1968: Prachtig jaar! Zeker met dit bijzondere album...eigenlijk een album waar , wellicht te, weinig aandacht voor is binnen het oevre van 'De Deuren'......
Five To One vind ik geweldiig, Hello I Love You blijft leuk maar de finesse van deze plaat zit 'm vooral voor mij in de nummers als 'Love Street' en 'Spannish Caravan'; vooral als je de film hebt gezien met Val Kilmer in de hoofdrol en de beelden van die film voor ogen neemt (denk de film, samen One Flew Over.., die ik het vaakst heb gezien) snap je waarom die beelden gecombineerd met deze nummers zo uniek maakt....