Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)

Naar mijn idee is het geluid prima op de remasters. Als ik jou was zou ik ze gewoon lekker allemaal aanschaffen. Er zit een cdrom gedeelte bij op en er staan mooie foto's in de boekjes. Plus liner notes. Helaas soms wel wat foutjes. Zoals bij S.I.T., in het boekje staat de bandfoto van de achterkant van The Evil that me do single, die hoort er natuurlijk niet. Zo zijn er nog wel meer schoonheidsfoutjes. Maargoed, de muziek is van grote klasse.
Bij de Free record zijn de cd's erg goedkoop. Wat de oude versies betreft, die kun je nog wel op cd/lp beurzen vinden. Op internet vragen ze er soms erg veel voor.

succes.

Bedankt voor je snelle reactie! Ik heb inmiddels zo'n beetje alles wat ik nog mis in bestelling, inclusief de live albums. Werd ook wel eens tijd, na de cassettebandjes (letterlijk) en mp3's (figuurlijk) helemaal versleten te hebben. Deze muziek is het geld ook gewoon dubbel en dwars waard. Punt.

On topic: voor mijn zijn Caught Somewhere in Time, Wasted Years en Alexander the Great de hoogtepunten van dit album. Wat betreft de synths: deze passen ten eerste helemaal bij dit tijdperk, maar voegen ook daadwerkelijk de juiste sfeer toe aan de nummers. Helemaal niet storend dus, integendeel!

gewoon het allerbeste Maiden Album ooit, punt.

Daar heb je wel wat gelijk in; het is iets gepolijster , mede door de synths, hoewel die niet overdadig gebruikt zijn; het is nog duidelijk Iron Maiden. Ik vind verder het gitaarwerk lekker klinken, maar ik moet wel zeggen dat ik dat net even van een constanter niveau vind dan het songmateriaal. SIT zit echter wel bij mijn 3 mooiste albums van Iron Maiden vanaf The Number Of The Beast.

Dat is een goede onderbouwing, Ricardo ; wat een inhoudelijk sterk argument.

Wasted years is een ideaal singletje en de plaat sluit mooi episch af.
Opvallend vind ik de klatterende bas die op de rotsen van Sea of Madness stuit. De bas en gitaren op deze plaat winnen bij elke draaibeurt aan kracht, mooi melodieus zonder saai te worden.
Dit is wel een van mijn favorieten samen met het debuut en Seventh son of a seventh son.

Vind dit het beste Iron Maiden album.

Je bent niet de enige hoor

nee en jullie zijn zeer zeker niet de enigste 2.

Voor mij persoonlijk hèt Maiden album, op 14 jarige leeftijd aangeschaft destijds en volledig grijs gedraaid. Stuk voor stuk monumentale songs, enige mintpuntje vind ik Heaven can Wait, de toppers op dit album zijn voor mij de titelsong, De-ja vu en Alexander the Great, wat een opbouw zit er in dit nummer!

Nu zijn we al met 3

4

Heaven Can Wait is wel een goed nummer vind ik, behalve het al te simplistische refrein dat ook nog eens veel te vaak herhaald wordt. Ik vind Somewhere in Time soms een tikkeltje te glad en wat te commercieel dus en in zijn geheel een pakje minder goed dan zijn stevigere voorganger Powerslave.

Goed album, maar lang het beste niet van Iron Maiden.

Daar sluit ik me bij aan; dit ben ik met Kronos eens.

Een van de beste Maiden albums ooit gemaakt. Powerslave vind ik ietsje beter. Dit album verdient een 5/5.

T/m Somewhere in Time vind ik alles van Maiden alles van een betoverend magistraal niveau. Een band die zich evolueerde van een lekkere rauwe Hardrock/Punk- (N.W.O.B.H.M.)-band, naar een hoog, ik bedoel HOOG niveau van epische Heavy Metal, en bijzonder gedisciplineerd uitgevoerd, waarbij elk bandlid een eigen bijzondere plek inneemt. Life after Death, een live-plaat notabene is dan ook indeze mijn favoriete Maidenplaat, en voor veel Maiden fans was dat destijds ook het einde van de beste Maiden periode. Tja, als iedereen elkaar maar napraat, velen schrikken dat Maiden daarna synthesizer gitaren niet schuwt, het blad Aardschok destijds ook enig kritiek spuwt op het eerste studio-album NA Life after Death, kan het volgens mij goed gebeuren dat een geweldig album als Somewhere in Time verkeerd ingeschat gaat worden en mijn inziens een tikkie verkeerd in de historie komt te staan. Ik zou bijna willen zeggen dat Somewhere in Time gerehabiliteerd moet worden...in ieder geval is het gewoon een walgelijk goede Heavy Metalplaat! Vergelijk 'm eens niet met andere Maidenplaten, en beoordeel 'm eens objectief! Misschien soms, mede door de toen vers geïntroduceerde synthesizergitaren, wat gladjes over komend...maar de goed en zeer krachtige gitaren en goed bedachte gitaarriffs, de bijna altijd goddelijke zang van mijnheer Dickinson, en Harris zijn meesterlijk baswerk compenseert veel....heel veel! Het totaalplaatje is gewoon in balans, en drukt een ongelooflijk geschiedenisboek uit! Prachtig...wat een sfeer! En als je niet voor de sfeer gaat, kun je zeker op nummers zoals: the Loneliness of the Long Distance Runner en De Ja Vu heftig je nekspieren vernielen middels een authentiek potje headbangen. Uiteraard heeft dit onderschatte prachtalbum van Maiden weer een prachthoes meegekregen destijds waarbij Eddie de rest van de fantasie en verbeelding invult. Dit album is gewoon af! En t/m Somewhere in Time is er wat mij betreft niets mis met Iron Maiden.

Mooie post exodus, waar ik het geheel mee eens ben, de gitaarsyntershyzers dragen m.i bij tot een lekker futuristisch geluid, ook de maniakale stem van Bruce blijft ook op dit album tot de verbeelding spreken. ik vind dit veruit het beste studio album van Maiden die ik van begin tot eind goed vind, met een goede productie en een lekker vet gitaargeluid. Live After Death is een goede 2 de net achter dit album. eigenlijk moet iedere Maiden fan/liefhebber het rijtje vanaf Number Of The Beast tot en met Seventh Son gewoon org in huis hebben.

Die synths klinken gewoon soft en hebben geen enkele toegevoegde waarde. Het is alleen maar een gekunsteld middeltje om wat futuristischer te klinken, maar een decennium later is het onvermijdelijk gedateerd.

En ricardo, misschien zelf toch eerst eens fatsoenlijk kennis maken met Iron Maiden vóór Bruce Dick vooraleer Maidenfans/liefhebbers voor te schrijven wat ze in huis zouden moeten hebben van hun favo bandje.

Die eerste 2 ken ik inderdaad niet heel erg goed, ik heb wel een paar losse nummers van die albums beluisterd, maar sloeg bij mij niet echt aan. misschien moet ik ze maar eens in zijn geheel beluisteren en ze een kans geven. Maar de albums van The Number Of The Beast tot en met Seventh Son zijn m.i toch de 'echte' klassiekers van Iron Maiden, en ook de meest toegankelijke albums. de eerste 2 zijn volgens mij wel een beetje ruwer en wat meer punk georienteerd, en is ook meer uit de tijd dat Maiden meer underground was, en meer voor bepaalde selectieve liefhebbers, of heb ik het mis en zijn de eerste 2 albums toch ook wel toegankelijk?

Niet zo toegankelijk als Tante Terry vermoed ik.

Maar het zijn in ieder geval absolute klassiekers

Zeer goed album! Jammer van dat valse refrein in Heaven Can Wait, maar voorderest kan ik er weinig negatiefs over zeggen. Caught Somewhere..., Sea of Madness, Stranger in a Strange Land en Alexander The Great zijn echt topnummers.

Ik verbaas me er wel een beetje over hoezeer de rol van de (gitaar-)synth op dit album door sommigen als negatief wordt ervaren. Zoveel wordt dat ding toch ook weer niet gebruikt? Hier en daar als ondersteuning maar om nou te zeggen dat dat afbreuk aan de nummers doet, nee.

Vind ik ook niet, ik vind de gitaar synths wat extra's toevoegen zelfs. ik vind mezelf niet een echte metalhead, maar vind dit denk ik wel het beste metal album die ik ooit heb gehoord, alle nummers zijn goed. het eerste nummer vind ik erg indrukwekkend klinken, vooral de opbouw daarin, gewoon kippevel krijg ik daarvan zo geweldig vind ik dat nummer.

Ik ben destijds afgehaakt na deze plaat.
Ligt niet eens zozeer aan de kwaliteit van deze plaat maar meer aan het feit dat ik het toen wel zo'n beetje gehoord had.

Deze IM doet mij helemaal niets. Geef mij maar Killers of/en Number Of The Beast. Da's ook genoeg IM in mijn platenkast!

Grappig, ik was ook 14 toen ik dit album aanschafte. Het was m'n 2de Maiden-album die ik kocht na het weergaloze live-album Live after Death.
Dit album weet mij vanaf de eerste tonen meteen te raken, en vanaf dan is het van begin tot eind smullen geblazen met een set van de meest fantastische Maiden-tracks ooit gemaakt.
En hoewel dit album wellicht wat gladder en minder stevig klinkt dan de vorige studio-albums, is het juist een verademing om Maiden, ondanks hun lichte koerswijziging hier, eens op een andere manier te horen, zonder dat ze afbreuk doen aan hun onmiskenbare stijl.
Het briljante titelnummer, het pakkende en melodieuze Wasted Years, het grillige en wispelturige Sea of Madness, de meebruller Heaven can Wait, persoonlijke favoriet The Loneliness of the Long Distance Runner, het mooie gedragen Stranger in a Strange Land, het vlotte De-ja Vu en het epische Alexander the Great: geniaal, afwisselend en vooral tijdloos. Want na al die jaren wordt ik nog steeds gegrepen als ik dit album opzet.
En als je denkt dat het allemaal nog beter kan, ja!! De opvolger zou dat bewijzen. Toch verdient Somewhere in Time 5 welverdiende punten! Up the Irons!!!!!

Wat een geweldige plaat is dit toch, de laatste week niet uit de cd speler weggeweest in de auto. Vroeger had ik hem nog op vinyl, maar is op 1 of andere reden toch weggeraakt. Ik vind dit eigenlijk voor mij de allerbeste metalplaat van de afgelopen 30 jaar, samen met Ride The Lightning van Metallica. Op deze plaat word je van het begin tot eind werkelijk weggeblazen door de virtuositeit en de tomeloze energie, ook de stem van Bruce klinkt hier beter op dan ooit. Eigenlijk hoort deze en Ride The Lightning ook in mijn top 10 thuis, maar er is zoveel moois gemaakt, en er kunnen maar 10 albums in een top 10.

Awel, de Sir is vanavond in een Maiden-mood geschoten: in het begin van de avond met volle teugen genoten van Powerslave en nu dondert deze Somewhere In Time door mijn oren en door mijn lichaam. Waar Powerslave al een geweldig album bleek volgens mijn bescheiden mening (voor de liefhebbers en/of de geïnteresseerden: zoek mijn bericht van vandaag op), is dit een fenomenale opvolger. Waarom? Tout court: de oer-gitaar-tandem, de heren Dave Murray en Adrian Smith die werkelijk tonen wat je uit een gitaar kunt halen. Ongelooflijk en nu zwijg ik want anders ga ik beginnen bleiten.

een van de vaste waarden in de rock. Herkenbaar, de muziek is door de jaren heen doorleefder geworden, uitgebalanceeder, volwassener wat allemaal op zijn plek valt op deze plaat. IM hoort in het rijtje grote namen.

Gister heb ik deze voor 2.50 op zeer goed vinyl aangeschaft. Ik dacht alleen Wasted Years te kennen, maar ik herkende er nog een aantal. Een prima plaat, die niet echt onderdoet voor de topplaten van Iron Maiden.

In een notendop:

Prachtig harmoniespel door de leadgitaren, heerlijke tempo's, boeiende hoes (vooral de achterkant), goede productie en geweldige composities.

Enkele nadeeltjes: ik ben nooit zo gecharmeerd geweest van Bruce Dickinson.. ook hier blijkt voor mij weer waarom, bijvoorbeeld in het refrein van Caught Somewhere in Time. De drums zijn over het algemeen te beperkt, al wordt dit enigszins gecompenseerd met leuke drumbreaks erin. En als laatste de intro's, mooie intro's maar er is geen (goede) overgang naar het eigenlijke nummer.

Maar toch 4*, de goede punten overheersen duidelijk.

Ik heb dat ook met Bruce. Over het algemeen krijgt hij ruimschoots mijn goedkeuring maar soms gebruikt hij zoveel vibrato dat het moeilijk te horen is welke toon hij nu eigenlijk zingt.

Maar het draagt wel zeker bij aan het unieke Maiden-karakter dus op een bepaalde manier is het ook weer een pluspunt

Album opent sterk met het eerste nummer maar daarna komen toch 3 mindere nummers, het einde is wel weer sterk.