Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)

Iron Maiden is zo'n band dat iedereen wel kent. Ik ook natuurlijk, maar ik kende alleen de klassiekers, en het album The Number of the Beast. Voor de rest had ik me nooit verdiept in deze legendarische groep, en dat is natuurlijk een schande. Want Iron Maiden is één van de grootste Metalbands die op deze aardbol rondlopen. Ik ben dus begonnen met meerdere albums van deze ijzeren mannen te beluisteren. En Somewhere In Time is nu mijn voorlopige favoriet.

Dit album opent met het sterke nummer Caught Somewhere in Time. Een nummer die duidelijk maakt in welke lijn het volledige album zal verder gaan. En dat maakt het vooruitzicht op de verdere songs alleen maar prettiger. Wasted Years bijvoorbeeld, is meteen al één van mijn favorieten op dit album. Wat een onweerstaanbaar tof refrein, en wat een ongelooflijke vette solo heeft dit nummer. Een geweldige song dus, zoals er veel zijn op dit sterke album!

Ook Heaven Can Wait is zo'n knaller van een nummer. Sterk refrein, die echt onweerstaanbaar is. Geweldige solo's, en ook een goede riff. Verder komen er ook wat meer epische nummers langs. Zo zijn The Loneliness of the Long Distance Runner en Alexander The Great wat langer uitgesponnen, en wat sfeervoller.

De instrumentatie van dit album is echt geweldig. Ik vermoed dat dit album de beste combinatie heeft van alle instrumenten. Vooral een groot pluspunt voor de geweldige basgitaar. Je kan ieder instrument er gemakkelijk uit halen, en apart volgen. Dat maakt het erg boeiend, maar zorgt er ook voor dat de muziek na een paar luisterbeurten geen verrassingen meer heeft. Niet dat dit erg is, want deze nummers zijn zodanig sterk, dat je ze steeds terug wilt horen.

Een erg strak album dus, en voor mij voorlopig de beste van Iron Maiden. Of ik deze mening zal blijven behouden weet ik niet, want er zijn nog genoeg albums van Iron Maiden die ik nog niet heb beluisterd.

De eerste 2 zijn ook de moeite waard.
Die zijn wel met Paul Di'Anno op vocals in plaats van Bruce Dickinson.

Inderdaad, ik kende Phantom Of The Opera al, en dat vind ik zeker niet verkeerd.

Heb Iron Maiden een tijdje opzij gelegt en een lange tijd weer eens veel Dio/Black Sabbath geluisterd..
Nu heb ik weer eens album van Iron Maiden opgezet en dat was deze..
Vond het weer heerlijke muziek om na een tijd weer gehoord te hebben! en het lijkt ook bij iedere luisterbeurt beter te worden.. Nummers zoals Heaven Can Wait & Sea Of Madness die me eerst weinig deden worden steeds beter.. en inhoudsvoller zoals het lijkt..
Dit geld voor alle nummers behalve Alexander The Great.. Die ik eerst 1 van de beste vond van dit album en nu de minste(misschien tevaak gehoord??)
Mijn stem valt voor nu even op de 4.. maar zit erg dicht tegen de 4,5 aan

Favoriet van dit moment: De Ja Vu.. wat een heerlijke riff zeg!

De eerste 2 zijn zeker de moeite waard! toen het nog gewoon rock was

Wat een parel van een plaat is dit toch. Het verborgen juweel van de Maiden catalogus is ook op deze plaat te vinden; Sea Of Madness. Wat verder opvalt aan deze plaat is het brute basgeluid. Het enige nummer dat ik niet erg goed vind, en dat deze plaat van een 5 sterrennotering afhoudt, is The Loneliness of the Long Distance Runner. Wel een coole titel trouwens.

Grappig dat de futuristische hoes van Maiden's Somewhere in Time akelig overeenkomt met de grote steden in het echt tegenwoordig, zeker qua architectuur. De rest komt ook overeen met het heden, alleen Eddie ben ik nog niet tegen gekomen op straat...jammer, had in dat geval bij wijze van hoge uitzondering een handtekening gevraagd!

Lekkere Iron Maiden-plaat, de mannen lijken hier hun sound meer onder controle te hebben dan op voorgaande releases, de bas komt ook mooi naar buiten. De heldere productie complementeert Maiden's stijl ook heel goed.

De nummers zijn over het algemeen wat trager dan op voorgaande release en er staat m.i. ook geen enkel echt zwak nummer op. Hier en daar had het misschien nog wat meer mogen ontploffen a la een Powerslave of The Trooper, maar dan heb je nummers als Stranger in a Strange Land en Alexander the Great die dat ruimschoots goedmaken. Om het samen te vatten, zou ik zeggen dat het misschien minder uitblinkers heeft dan zijn voorgangers, maar dat het geheel er wel als een huis staat.

Een van de beste Iron Maiden-albums. 'Wasted Years' behoort tot het beste dat ze gemaakt hebben, 'Heaven Can Wait' draaft lekker door en met 'Alexander the Great' kiezen ze weer voor een ijzersterk slotepos.

4 sterren

Wat me opvalt, is dat de originele release best een stille productie heeft. Kan best vervelend zijn, aangezien je dan je volume een heel stuk moet opdraven.

De remasters hebben een veel hoger volume, dat was me ook opgevallen, ook klinken ze meer digitaal gecomprimeerd.

Ik vind dit trouwens, in tegenstelling tot de meeste meningen, niet een van de betere Maiden platen, ondanks de hits die ze ermee hebben gescoord. Wat is ze overigens erg gun.

De produktie is te vlak (vind Martin Birch geen topper!) en de nummers niet goed genoeg. Ik vind de opvolger Seventh son... veel sterker zowel de nummers als de produktie.

Het eerste Iron Maiden-album dat ik kocht vanwege de uitstekende single "Wasted Years", maar er staan nog meer sterke nummers. Naast gitaren maakt Iron Maiden ook gebruik van synths maar die komen niet te nadrukkelijk op de voorgrond waardoor dit album de tand des tijds beter weet te doorstaan dan de meeste andere metal/hardrockalbums uit die periode.

Zeer sterk Maiden album:
* Lekker episch sfeertje
(Dat gevoel als je de plaat oplegt en de eerste noten hoort : MAN!!)
* Progressive en Experimenteel!!!--> Zalig
* Lyricaal een boeiend thema
* Qua vocal performances één v/d beste Maiden albums

Het is allemaal niet zo toegankelijk
(Behalve de twee singles natuurlijk )
MAAR Het is een zalige plaat die beter is dan The Number Of...
(Maarja : 7th Son, Piece Of Mind en The X Factor zijn dat ook )
Zowiezo, Maidens z'n progressive jaren zijn altijd m'n favo periode geweest...

Eigenlijk is ie wat slechter/minder dan TNOTB, maar daarom mag je 'm persoonlijk wel mooi vinden....

@Ferre: 15-jarigen met een top 10 als de jouwe zijn toch wel héél zeldzaam denk ik. Ik vind deze consistenter dan Number of the Beast, want ik heb nooit overdreven veel gevonden aan bepaalde nummers van die plaat. Ik doel op 22 Acacia Avenue, Total Eclipse en Gangland. Aan de andere kant staan er wel wel enorme uitschieters op die plaat, zoals mijn lievelingsnummer van Iron Maiden: HALLOWED BE THY NAME. Zo'n toppers kent Somewhere in Time dan niet, maar ik heb hier wel geen skip-nummers. Het is een samenhangend geheel waarin ik nooit heel zeker ben welk nummer mijn favoriet is omdat het allemaal van hoog niveau is.

In 1986 was ik nog maar 10 jaar. Somewhere In Time was toen na Powerslave en Defenders Of The Faith de derde echte heavy metal lp die im mijn bezit kwam. En deze maakte de meeste indruk tot dan toe. Maiden klinkt wat minder ruw dan voorgaande albums, maar daarvoor terug krijgen we nog meer epics, die met wat gitaarsynth accenten, nog meer sfeer bevatten.
Caught Somewhere In Time opent het album met een kabbelend intro om vervolgens de luisteraar mee te trekken in de dollemansrit waarin het nummer uiteindelijk verandert. Vooral Bruce's vocalen in het refrein van het nummer zijn om van te smullen.

Het sinistere gitaarthema van het toegankelijke Wasted Years blijft na één keer luisteren voor altijd in je hoofd genesteld zitten en gaat mij nooit vervelen.
Een bescheiden hitnotering viel Maiden ten deel met de single ervan.

Sea Of Madness begint als een standaard 'niets aan de hand' rocker. Na het intermezzo eindigt het nummer met een daverende climax met een hoofdrol voor Dickinson, die over de jankende gitaren zijn spierballen laat rollen. Zo is zelfs een standaard nummertje een belevenis.

Heaven Can Wait is de tweede epic van de plaat die de A kant afsluit.
De verzen vervelen mij soms, maar het 'whoohooho' gedeelte maakt toch wel veel goed. Ook live is dit een kippenvelmoment met de hele crew op het podium.

De B kant opent met een duister ingehouden melodie die The Loneliness Of The Long Distance Rummer in de startblokken zet. Zoals op meer op nummers het album vliegt het vrij onverwacht van start de marathonbaan op.
De harmoniën in het middenstuk zijn om van te smullen.

Stranger In A Strange Land is de volgende single van het album, maar valt eigenlijk net als Wasted Years niet echt uit de toon.
Het tempo is wat lager en de opduikende synths werken sfeerverhogend. De aanloop naar de gitaarsolo maakt het nummer zelfs spannend.

Déjà Vu lijkt het vullertje te zijn van het album. Het nummer wordt wat gehaast afgewerkt en in de verzen lijkt het wel of Dickinson aan het grunten is.
Toch maken de aanwezige twingitaren,die op veel plaatsen opduiken, nog iets moois van het nummer.

Het machtige Alexander The Great sluit op verpletterende wijze het album af. Superlatieven schieten te kort voor dit ongekende epos. Het leeuwendeel speelt zich af in het voor Maiden zo herkenbare galop ritme. Hier duiken op precies de juiste momenten de gitaarsynths weer op.
Het lange middenstuk is volledig op zijn plaats en geven de track het epische karakter mee. Je ziet de veldtocht van Alexander de Grote zich voltrekken voor je geestesoog. Een echte climax kent het nummer niet, maar op het einde zijn de akkoorden subtiel aangedikt door de sologitaar die toch een soort hoogtepunt ervaring opwekken.

Na al die jaren verveelt de plaat mij eigenlijk nooit. Urenlang kon ik er naar luisteren met de prachtige elpeehoes op schoot. Speurend naar nieuwe detais. Toen ik wat ouder werd ontdekte ik dat de achterzijde van de hoes een ontdekkingsreis door de Maiden historie is. Zoiets heb ik bij geen andere band gezien.
Het artwork op de voorzijde, de foto's in de binnenzijde en de muziek vormen een drieëenheid die het geheel een futurisch karakter geven. Het draagt bij aan de beleving van de plaat. Ook de 'ver weg'produktie van Martin Birch lijkt al dan niet bewust een rol te spelen in deze beleving.
Somewhere In Time is een geweldig document uit de hoogtijdagen van één van de belangrijktse heavy metalbands ooit.

Dit album is (iets) gepolijster , mede door de synths, hoewel die niet overdadig gebruikt zijn; het is nog duidelijk Iron Maiden. Ik vind verder het gitaarwerk lekker klinken, maar ik moet wel zeggen dat ik dát net even van een constanter niveau vind dan het songmateriaal, die niet alle even sterk zijn (aleen al het refrein van Heaven Can Wait bijv.)vind ik;heb de 'IM formule' allemaal bovendien wel eens gehoord. Besist geen slecht album, maar wel een pak(je) minder.

Hoi

Heb nu net hetzelfde gevoel !!! TNOTB heeft geluk door Hallowed Be Thy Name en Children Of The Damned die het niveau opkrikken!
Voor de rest een paar goede nummers (titeltrack en TOTAL ECLIPSE die ik toch een zeer sterke b-kant vind) voor de rest wat slordige en niet echt 'fris' gespeelde nummers.... Gangland is het dieptepunt...

SIT heeft idd geen 'juweeltjes' maar iedere song is van hoog niveau.
Ook ik twijfel soms over de beste song van het album

De éne keer is het Caught Somewhere In Time, dan is het DejaVu, oo lange tijd Alexander geweest....

Ps. I.v.m. dat 15-jarig gedoe
Dat heeft zo z'n negatieve punten, want ik word vaak niet serieus genomen door andere reviewers of oudere metalbuddies.. Krijg vaak te horen "Wat weet jij er nou van snotneus".. .Terwijl er rondlopen die Master Of Puppets laat zeggen de beste Thrash plaat vinden maar niet eens wat weten over de klassieke influences (als Wagner) en de progressive influences (Pink Floyd, Genesis), en die nooit gehoort hebben van Megadeth...
Vb2 : Oudere gasten die zot doen over Korpiklaani maar als het over Dylan of gaat alleen like a rolling stone kennen en niet weten dat all along the watchtower van hem is....

Ben dus niet gewoon van 'een goed woord' te horen over m'n top 10 of m'n reviews in het algemeen dus :

DANKUWEL!

geweldig album van iron maiden. vooral dejavu is een erg lekker nummer!!

SIT heeft idd geen juweeltjes, maar SIT IS het juweeltje. Geen enkel minder nummer staat hierop, itt andere Iron Maiden albums. Ik vind dit ook als enigste Maiden album een kop tot staart album zonder skip momenten. Op alle Maiden platen, op deze na dan, staan voor mij skip momenten. Met recht een juweeltje dus. En leeftijd heeft niets te maken met een goede muzieksmaak of kennis van muziek. Jij stuurt erg goede post vaak vind ik, en vaak nog een stuk beter dan sommige volwassenen hier. Er zijn er genoeg die daar een voorbeeld aan kunnen nemen.

Somewhere In Time kan inderdaad gezien worden als 'le cream de la cream'. Maar toch moet ik toegeven dat er imo een vullertje inzit. Ik skip altijd 'Sea Of Madness' over. Zwak Maiden nummer! Maar ja, muggenzifterij hé! Het is en blijft een zalig Maiden album

+1 !

Hier nog een, ja.

en nog een

sterkste nummer van de plaat zou bijna zeggen, vanwege dat tussenstuk en de aanloop daarnaartoe

(en natuurlijk de ondersteuning van de fraaie basspartij)

Ach ja

Technisch is het wel hoogstaand!
Maar het nummer doet me, emotioneel gezien, niets

daar kom je nog op terug

tzt

Sea Of Madness vind ik ook een erg goed nummer. Het contrast tussen de chaos waarmee het nummer los knalt en het prachtige rustige middenstuk is erg goed gedaan. Ook zit er weer een typische Smith-solo in, die met zijn solo's dit album zeker naar een hoger niveau tilt!

Inderdaad geen mindere nummers. Maar doordat er ook geen echte uitschieter is, waardeer ik deze net wat minder dan Seventh son. Beide platen liggen in het verlengde van elkaar. Als ze dit als dubbelalbum hadden uitgebracht, was het in mijn ogen de klassieker van Iron maiden geweest.

Maar ook als los album zeer goed!

Hm, als dubbelalbum? Denk het niet!

Die twee albums hebben hun eigen sfeer, en hun eigen concept ( Tijdreizen / Reïncarnatie). Als ze samengebracht zouden worden dan zou de magie wat verdwijnen. Oké, het zou het beste album ooit zijn, met 16 goede songs MAAR ik zie ze liever apart als Maidens twee (progressive) meesterwerkjes