Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)

Ik denk ook dat het nep is. Aan de andere kant, het zou niet de eerste keer zijn dat Harris andermans song opnam en "vergat" de juiste credits te vermelden. Ik heb het natuurlijk over The Ides Of March dat een regelrechte kopie is van Samson's Thunderburst.

iedereen kan vanalles in elkaar flansen en op joeptoep deponeren met een of ander lulverhaal derbij

zelfs de solos zijn hetzelfde, right, das wel erg frappant

dit is imo na maiden gemaakt

kan ik niet onderbouwen maar hoe betrouwbaar is joeptoep

Dat is ook geen geheim. Thunderburst is ook mede geschreven door steve harris. Dat niummer was de inspiratie voor ides of march. Bijde bands waren goed bevriend.

On topic. Klinkklare onzin. dit nummer is origineel van maiden. daar twijfel ik geen seconde aan! waarom zouden ze een nummer rechtstreeks copieren en er hun eigen namen bij zetten. Met het risico dat ze volledig door het slijk gehaald worden op het hoogtepunt van hun roem. Dat hebben en hadden ze helemaal niet nodig.

Het is de band Thingfish die je hoort. Ze hebben veel meer Maiden covers opgenomen. Het origineel is nog altijd van Steve Harris.

http://www.notb.org/thingfish/

Die covers van Thingfish klinken heel anders.

Verrek ja, die youtube versie is heel anders. Wel gaaf gedaan trouwens. Steve Harris is een dief!

Ik vind het ook heel gaaf klinken, het is een compleet andere song, maar nog steeds verdomde goed.

Ben wel benieuwd wie het nou zijn en wat ze nog meer hebben opgenomen..

Stel je eens voor als het echt waar zou zijn geweest, zijn we eigenlijk jaren fan geweest van een band zonder naam ...

Wat een ander ook zegt over deze titel van iron maiden ,the beast is back,ondanks dat bij een ander de broek scheef staat van de stront en rond zeikt de onverschillig heid en deceptie van dit album vanwege de mechaniek,en syntersizer gitaren is ,adrian smith en ook gitarist dave murray flink op dreef,luister vooral eens naar een nummer als sea of madness, een amethyst uit een verboden pandora-box.
Ondanks sceptici en de verschillende discrepanties verdiend dit album beter,en mag vooral een nummer als,somewhere in time en alexander the great niet vergeten worden,verbluffend en inventief gitaarwerk waardoor de cocon in een mooie rups/vlinder en zeker geen eendagsvlieg is,ik ben al groot fan sinds de oprichting van de band en deze c.d.mag zeker niet buiten buiten de boot vallen,de vertekende mascottes van volksheld/karikatuur/cartoon opgetekend tot openbaring van de wilde strangulaties(iron eddie), die de marasquin zonder de cranberry's zijn zingt,bruce dickinson(the almighty),dichterlijk in poems en met een hoog gehalte en zingt de longen uit zijn honing strot.
(ook de vrijgevochten vertaling over alexander the great, de verovereraar en strijdlustig leider wat doet denken aan legendes en helden als,julius ceasar,napoleon bonaparte,hannibal).
De applicaties en eigen verkozen hermitages laten de vagebonden smith/murray,snarenplukkers van het eerste uur horen dat sterren geplukt kunnen worden en mooie dromen uit kunnen komen.
Het kwalitatief hoge nummer,heaven cant wait is lekker episch,vol dramatiek en onverdroten emotie zoals alleen een maiden het kan.
De sympathieke bassist steve harris heeft laten weten dat dit bijna het beste album in zijn intervieuws is maar dat zegt die volgens mij bij elk nieuw uitgekomen album ook al is voor hem,seventh son of the seventh son het beste album.
En nu over al dat gelul over altar-ego's en plagiaat of nep/vervalsingen, idles of march het maakt geen reet uit wel of niet waar en in korte of lange jeger onderbroek,iron maiden gooit hoge ogen met dit nummer en doet zelfs met het ingewikkelde drumwerk van nicko mc brain(pat travers),wasted years alle belaagde shit onder yacuzzi's en penthouses,dure limousines en verboden maitresses en mannequins vergeten.
Een band met een titel en een dubbele betekenis.

Een fraai werkstuk met alleen al het titel-nummer,caught somewhere in time ,spannings bouw,melancholische drift,subliem gitaar-werk,wilde uitbarstingen van dickinson waar hij revanceert en propageert,de postilon van aangename vakmansschap,theatraal vernuft en een magistraal werkelijk parel uit een grote schatkist van al zoveel songs.
De tradionele,rock is het erkende geluid van de metaforische band geworden,stranger in a'strange land gaat over een ingevroren neanderthaler/in een blauw land,en heaven can wait,aqlimatiseert en in transcendenties binnen de band- doods-ervaringen gaat.
The loneliness of the long distance runner gaat over de eenzaamheid van een marathon-renner,de band transformeert als beste en je mag lullen wat je wil maar de heerlijk fictieve,dromerige nummers met tradionele structuren nemen je mee,de bombastische melodieeen en duidelijke harmonieeen geven de magistrale magie ,aan dat de band nog steeds niet van zijn voetsstuk afgedonderd is.

Ik kan je niet helemaal volgen Dweezie 13.

Okay,misschien kom ik te chaotisch in het gehele onderwerp over, ik ken de kritieken en ik zal minder dure woorden gebruiken alleen ook geen lange uitleg over alles of surrealistische-fantasie gebruiken ondanks dat ik de muziek van een band zo goed vindt,hopelijk begrijp je me,bedankt voor je opbouw en correctie.

Ik begrijp dat je enthousiast bent. Maar het lijkt mij dat je het leuk zou vinden als je jouw enthousiasme zou kunnen delen met anderen op dit forum. En dat lukt je niet zo goed als je lange zinnen gebruikt zonder juiste interpunctie en 'andere' woorden. Maar hou vooral je enthousiasme!

Alexander the Great is toch wel een geweldig epos! Maar ook Distance Runner is erg goed. Hele plaat is wel erg sterk. Zelfs een easy tikkie slow song als Strange in a strange land is toch helemaal niet onaardig. En Broes he, errug goeie zanger!

Edit: Oef, Deja Vu is ook wel errug lekker!

hele goeie cd
vooral de eerste en laatste 2 nummers

4.5*

Vreemd dat ik hier nooit op gestemd heb; nochtans is deze al jaren in mijn bezit.

deze heb ik nog ergens op LP liggen

De afgelopen weken heb ik alle platen van Maiden uit de jaren '80 en '00 beluisterd (de wat mindere jaren-90 platen heb ik maar even laten liggen), en deze springt er samen met Seventh Son voor mij uit.
De oudere albums van Iron Maiden zijn het steeds net niet voor mij, wellicht een beetje over the top, de jongere albums klinken alsof er een trucje wordt uitgehaald.

En deze is gewoon supergoed. Somewhere in Time begint met het epische Caught Somewhere in Time. Dat nummers is voor mij ook meteen het hoogtepunt van de eerste helft van de plaat. De andere nummers mogen er overigens ook wezen, hoewel Heaven Can Wait een stukje te lang opgerekt is. Daar had ik aan 2 minuten minder ook genoeg gehad.
De tweede helft van het album begint met The Loneliness of the Long-Distance Runner. Muzikaal zit dat prima in elkaar, maar de tekst vind ik wel erg merkwaardig. Van Iron Maiden ben ik wel wat gewend qua teksten: oorlogen, luchtgevechten, Indianen uitmoorden of historische epossen. Maar een nummer over een meneer die ervan houdt om over grote afstanden te rennen, over elk terrein, etc...Maar ja, het werkt wel. Bij Stranger In A Strange Land beginnen de synths me voor het eerst op te vallen (aardig nummer overigens), maar Deja Vu is voor mij het hoogtepunt van de plaat. Ik ben helemaal weg van die melodie. Tot slot nog een korte les geschiedenis in een prima muzikale omlijsting.

Voor mij het enige Iron Maidenalbum zonder echte mispeer.

4*

Dit album is samen met Piece Of Mind hun meest complete album, waar de meeste variatie op staat, en waar geen echte missers op staan.

staan er hier 4 van in de kast

nou jij weer

Waarom 4? Verschillende versies of zo?

Nee hoor gewoon even de patser uithangen.

Dat zal Joy het beste zelf uit kunnen leggen, maar met patsen heeft het denk ik weinig te maken.

Vroeger kwamen elpees in meerdere persingen uit. net zoals cd's overigens maar dat is haast niet te merken. Er kon geluidsverschil zitten in de verschillende persingen, maar het was vooral voor fans een sport m zoveel mogelijk verschillende persingen in huis te halen.

kheb bij ene kringloopwinkel gewerkt, komt nogal eens wat binnen, dat laat ik voor een eurootje per stuk echt nie liggen als het om maiden gaat, ook al heb ik er al enkele van:)

Fantastisch album. Vooral het geluid met die gitaarsynth past geweldig goed bij deze nummers. Voor mij het meest uitgebalanceerde Maiden album van de jaren tachtig.

Beste album van Maiden tout-court

Zeker weten, maar wel op de voet gevolgd door Piece Of Mind. Voor mij veruit hun beste 2 albums met Dickinson als zanger.

Dit album mag zich rekenen tot een van de beste zoniet het beste album dat maiden ooit heeft gemaakt. misschien is het wat minder knallend dan zijn voorgangers maar het is welzo dat alle nummers van een constant niveau zijn. de produktie top is en dat hier echt sprake is van een eenheid.

Alleen heavan can wait, duurt me wat te lang, verder vind ik het een verfrissend, vernieuwend en subliem album.

Fris is zeker het juiste woord. Ik ben het hele Maiden oeuvre vandaag weer eens aan het luisteren en het valt me op dat vooral de 'minder bekende' nummers me aanspreken. Veel nummers heb ik wel erg vaak gehoord. En zo kan ook ik Heaven Can Wait niet meer horen.

Samen met Powerslave het beste Maiden album voor mij! Alleen het feit al dat ze destijds met guitarsynths gingen experimenteren vond ik mega! Ik vind de sound (in tegenstelling tot de band zelf) geweldig.
Tsja, de nummers zijn stuk voor stuk pareltjes!! Zelfs de b-sides van dit album zijn te goed om als b-sides door te gaan.
De hoes is natuurlijk buitenaards gaaf! Wat hebben m'n vrienden en ik destijds uren zitten zoeken naar alle 'verborgen' messages.
Kippevel krijg ik nog altijd van Alexander the great. Wat een fenomenaal nummer is dat toch!! Echt doodzonde dat dit nooit live is gespeeld. Ik begreep dat dat kwam doordat Smith de gitaarpartijen niet onder de knie kreeg destijds en dat ze daarom 'Rime' weer speelden tijdens deze tour. Of het waar is weet ik niet maar dat het zonde is staat voor mij als een paal boven water!