Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)

Voor mij is Stranger In A Strange Land het hoogtepunt.
Vreemd genoeg haalt die vaak niet de verzamelaars.

Somewhere In Time is zo'n album waar de band volgens mij niet zo graag aan herinnerd wil worden. Hier op het forum is het een behoorlijk populaire plaat. Maar ik kan mij ook een hoop negatieve geluiden voor de geest halen.

Het is inderdaad opvallend dat er weinig nummers op livesets of verzamelaars terugkeren.
De roep om bijvoorbeeld eens Alexander The Great te spelen wordt ook al 25 jaar ijskoud genegeerd.

Ja eeuwig zonde, het is jaren mij favoriete Iron Maiden plaat, juist omdat hij zo anders is dan de rest en toch typisch maiden.

Heb dit topic maar eens aangemaakt. Welke is je favoriete Maiden album?:

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Iron Maiden album top 10

Beste Maiden plaat, maar helaas heb je gelijk: de band lijkt er niet zoveel mee te hebben. Misschien komt dit omdat de nummers niet door de band (of een deel van de band) als geheel zijn geschreven.
3 nummers zijn alleen door Smith geschreven, een aantal alleen door Harris en Dickinson heeft helemaal geen bijdrage geleverd.

Ik denk dat het komt omdat de band zich zelf destijds een beetje beu was. Moet je voorstellen, vanaf 1979 t/m 1984 hebben ze constant getoured, en dan niet van die tours die ze tegenwoordig doen een maandje touren, een paar weekjes rust en weer een weekje of drie op pad, Nee in een tijd zonder mobile telefoon, e-mail of andere moderne communicatie met je gezin gewoon jaren achter elkaar 300 optredens per jaar doen. Na powerslave namen ze een jaar rust. toen ze in 1986 weer bij elkaar kwamen om een plaat te maken wilde ze denk ik wat anders doen dan het geëffende pad weer bewandelen. Ik ben van meningdat deze plaat (en de opvolger) een van de redenen is dat maiden nu nog bestaat, door deze 'aparte' plaat te maken en toch typisch maiden te klinken werdt het voor niemand een sleur niet voor de band, en ook de fans verloren hun intresse niet.

Een geslaagde opzet om, net als Priest op het kostelijke Turbo, guitar synths te gebruiken.

Alleen pakt het op Somewhere in time wel een stuk beter uit dan op het matige turbo, dat is in mijn ogen eigenlijk geen metal meer te noemen.

na de eerste 4 nummers te horen dacht ik ja dit gaat 5* worden
maar toen hoorde ik nummer 5 en 6 dievond ik niet echt goed
maar de laatste 2 nummers zijn wel weer heel goed

net geen 5* dus 4.5*

Absoluut niet mee eens! Turbo vind ik één van de betere Priest platen!! Het maakt voor mij trouwens ook geen ruk uit of het nou metal is of niet. Als ik het maar mooi vind. Dat vind ik veel belangrijker

Jeugdsentiment! Met een hoofdletter J dan hè.

Kan niet anders dan 5 sterren geven, ondanks dat het onstellend zwakke Heaven Can Wait hier op staat. De rest is zo verdomd goed met als overtreffende trap de ode aan Alexander de Grote. Het doet me ook goed dat mijn favoriete Maiden-lid Smith hier zo'n grote vinger in de pap heeft.

Gruwelijk mooie albumhoes ook nog eens trouwens!

heaven can wait zwak?

Heaven Can Wait had gewoon op Turbo moeten staan.

Tja, die song wil me gewoon niet pakken. Tijdens de live optredens was dit ook altijd het moment om een biertje te gaan halen.

Sorry Joy.

Ik vind het ook het zwakste nummer van het album, maar nog altijd behoorlijk goed, de tekst klinkt niet zo vlot, vooral als hij 'heaven can wait' zingt. Ik skip het nogal eens maar dat is vooral omdat het volgende zo fantastisch is.

Ik vind het juist duidelijk het sterkste nummer van het album. Een refrein met dergelijke tekst heeft nog nooit zo fascinerend geklonken. Heel knap.

Misschien is het ook wel een verborgen frustratie van mezelf, omdat het me nooit gelukt is om bij het Ohoho stukje op het podium te belanden. .

Fijne Maiden-LP met een van hun subliemere hoezen. Met de toevoeging van synthesizer-gitaren werd er weer een nieuwe dimensie aan de Maiden-sound toegevoegd die prima werkte. Deels opgenomen in Hilversum.

Favo tracks? Eigenlijk valt alleen Deja Vu me iets tegen, maar voor de rest is het prima gedaan. Wasted Years is een van de beste nummers die ze in mijn ogen opnamen, echt een feel-good song.

3,5 sterren, op LP en CD.

Het verval, was al ingezet met Powerslave.

Ook hier steken een aantal nummers ver boven de rest uit.

De laatste goeie van Iron Maiden, denk ik. Ik vond hem toen 'ie uitkwam te gek. Nu ik 'm een tijdje geleden na hééél veel jaren weer eens draaide, had het toch niet de zelfde impact op mij als de drie albums die eraan vooafgingen.

Het is een tikje gladder, kent wat Amerikaans aandoende refreintjes, vette delay- en choruseffecten etc., hetgeen al gauw wat gedateerder klinkt en sneller verveelt dan de kalere producties van daarvoor. Toch spelen die lui weer fantastisch hier, en stijgen de meeste nummers met kop en schouders uit boven die van de gemiddelde metalband uit die tijd.

Bij Seventh Son, waar in mijn ogen slechts een paar aardige nummers op staan, ben ik afgehaakt.

Dit was het album waar ik de interesse in Maiden eigenlijk een beetje verloor. Met Brave new world kwam het weer terug en waagde ik me nog eens aan deze. Het kan nog steeds niet tippen aan The number of the beast

Weer eens flink de revue laten passeren de afgelopen week. Ga zo mijn stem verhogen. Openingssong heeft geweldige solo's, kan ik zomaar tig keer horen. Alexander The Great: Great!

Weet eigenlijk niet waarom ik niet eerder -want ken dit album al sinds uitkomen- de overeenkomsten met Boston hoorde..? Heel veel gitaarwerk doet eraan denken, zal dat synthgebeuren wel zijn. Waar Priest in mijn visie de scherpe rand van de muziek haalde met Turbo (wat ik overigens echt niet slecht vind), gebruikt Maiden de synths meer als aanvulling, erg geslaagd!

Favorieten: Caught Somewhere In Time, The Loneliness Of The Long Distance Runner en Alexander The Great.

The loneliness of a long distance runner is zo'n mega geweldig nummer!! Toen ik die titel voor het eerst achter op het hoesje las dacht ik; wat is dit voor rare band met vreemde titels en teksten?!?
Tsja, jeugdige onwetendheid denk ik...

Alexander the Great en Caught somewhere in time.
Ik had nog een cassette bandje gekocht toen hij uitkwam.
Helemaal stuk gedraaid. Geluidsdragers zijn niet oneindig houdbaar. De muziek wel! Een 3.5. Het album mist sfeer.
Het is plastisch of te perfect afgemixt. Of je maakt metal of niet.
Het is geen popmuziek toch...

Je laatste opmerking kan ik niet helemaal plaatsen eerlijk gezegd...

Ik vond juist dat Iron Maiden hier ondanks dat ze meeliften op de opleving van breed georienteerde metal muziek; voor een groter publiek dus, hun eigen smoelwerk behielden.
Voor mij nog steeds hun beste album.
Juist de opvolger kwam bij mij over als een haastklus om het succes te behouden.
Can I Play With Madness was een stuk mainsteamer; mede dankzij de grappige clip.

Stranger In A Strange Land was daar in tegen een heerlijk duistere single.

Maar dat is mijn mening.

Wasted Years en Stranger In A Strange land waren bescheiden hitjes zonder dat ze uitsluitend voor dat doeleind gemaakt zijn.
Wellicht dat we om die reden deze beide nummers nooit meer op de radio horen en Can I Play With Madness wel.

Zeer apart album in de 80's collectie van Maiden.
Daar waar Maiden tot en met Powerslave een duidelijk Britse metal sound had, neigt Somewhere In Time naar een wat Amerikaanse sound. En naar mijn mening is het frappante daaraan , dat Maiden met die sound voor het eerst ook een groter publiek weet aan te spreken in Europa. Voor het eerst zijn 2 singles in Europa ook bescheiden hits, Wasted Years en Stranger In A Strange Land.
In de jaren hiervoor was er wel een trouwe vaste kern in Europa (met name in de UK), maar in de USA was de band vanaf The Number Of The Beast al duidelijk een grotere act met hogere verkoopcijfers. Zelfs nummers als The Flight of Icarus hadden daar al succes als single-release. En dat dus met een British Sound.
De groei van het publiek zal echter ook mede te danken zijn aan het hiervoor verschenen live album Live After Death, een perfect greatest hits/songs live-album dat voor velen in die tijd de eerste kennismaking was met de band.

Over het album zelf: De sound is ruimtelijker, gelaagder (mede door gebruik van synths) dan zijn voorgangers, maar het mag de pret niet drukken. De opener Caught Somewhere In Time is een heerlijke appetizer voor een grandioos album met diverse hoogtepunten.
Wasted Years (heerlijke solo van Adrian Smith) en Sea of Madness zijn allebei heerlijk opgebouwde nummers. Heaven can Wait is wellicht meer een nummer voor live-optredens. Wel apart dat het koor mede werd meegebruld door wat Amsterdamse cafe-bezoekers (een deel van de opnames vonden ook plaats in Wisseloord, Hilversum).
Kant 2 , het blijft toch een vinyl plaat voor mij ondanks tevens CD-bezit, heeft eigenlijk een zelfde soort opbouw. Met als grote verschil dat hier "het langere slotnummer" Alexander The Great NOG NOOIT live is gespeeld.
Met dit album heb ik ongeveer hetzelfde als And Justice For All..., hard op de kop zetten, en de tijdreis begint voor 50 minuten. Hoe dan ook, een absolute must-have voor elke Maiden fan.
Minste nummer in mijn ogen: Deja Vu

Mooie recensie Raynman! Kan me helemaal vinden in je betoog